พัชรินทร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 ไม่มั่นใจ 30%

ชื่อตอน : บทที่ 1 ไม่มั่นใจ 30%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 27

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2562 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 ไม่มั่นใจ 30%
แบบอักษร

บทที่ 1

ไม่มั่นใจ 30%

สวนหย่อมในมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ประกอบไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ให้ความร่มรื่นจนนักศึกษาต่างพากันมานั่งหลบร้อนในช่วงบ่ายกันอย่างเนืองแน่นไม่เว้นกระทั่งจอมใจ เนตรดาวและนพพล นักศึกษาชั้นปีสี่ที่ว่างจากการทำวิทยานิพนธ์ส่งอาจารย์ ก็มานั่งจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส

“เรียนจบแล้วจอมคิดจะแต่งงานกับอาจารย์นาวีเลยรึเปล่า” เนตรดาวถามจอมใจอย่างใคร่รู้

อาจารย์นาวีที่เนตรดาวพูดถึงนั้นคือชายหนุ่มอายุยี่สิบแปดซึ่งเป็นอาจารย์ที่ทางมหาวิทยาลัยติดต่อให้มาบรรยายพิเศษและนั่นทำให้นาวีได้พบกับจอมใจนักศึกษาชั้นปีที่สาม จอมใจดูโดดเด่นกว่านักศึกษาคนอื่นด้วยผิวขาวราวไข่มุกที่ส่งออร่าเตะตาโดนใจใครหลายคนรวมถึงอาจารย์นาวีที่สะดุดใจตกหลุมรักสาวน้อยวัยแรกแย้มเพียงได้เห็นเธอครั้งแรก นาวีใช้ความพยายามสานสัมพันธ์กับจอมใจอยู่นานกว่าสาวเจ้าจะยอมพูดคุยทำความรู้จักกับเขานอกเหนือจากการเป็นเพียงแค่อาจารย์และลูกศิษย์

“ไม่หรอกเนตรเธอสองคนก็รู้ว่าเราเป็นคนยังไง”

ใบหน้าเศร้าหมองเมื่อคิดถึงช่วงเวลาตลอดหนึ่งปีผ่านมาที่เธอมีพี่วีคอยอยู่เคียงข้าง และมันคงจะจบลงในเร็วๆ นี้ด้วยฝีมือของเธอ

“ทำไมล่ะ...จอมคบกับอาจารย์ได้นานที่สุดเลยนะ กับคนก่อนๆ ที่เข้ามาจีบเราเห็นจอมปฏิเสธพวกนั้นตั้งแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดเลยด้วยซ้ำ”

“นี่ถ้านพเป็นผู้หญิงแล้วมีผู้ชายที่หล่อแถมยังเพอร์เฟ็คสุดๆ อย่างอาจารย์นาวีมาขอแต่งงานแบบจอมล่ะก็นะนพจะรีบถวายตัวเลยล่ะ”

น้ำเสียงห้าวที่พยายามดัดให้เล็กแหลมคล้ายผู้หญิงของนพพลที่กายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิงกล่าวแหน็บแนมจอมใจอย่างมีจริต

“เดี๋ยวมันก็คงจบเร็วๆ นี้แหละ” จอมใจเอ่ยอย่างปลงสังเวช

“ทำไมล่ะจอม...ทะเลาะกับอาจารย์เหรอ” ดวงตาของเนตรดาวเบิกโตด้วยความตกใจ

“เปล่าเขาขอจอมแต่งงาน”

“อ้าว! เขาขอจอมแต่งงานแล้วทำไมมันต้องจบด้วย...อะไรของจอม

ตุ๊ดงง”

“นั่นนะสิ” เนตรดาวกล่าวสมทบนพพล

“เราไม่อยากแต่งงาน”

“ทำไมล่ะ” เพื่อนทั้งสองเอ่ยถามพร้อมกัน

“เราไม่อยากเสียใจเหมือนแม่”

จอมใจเป็นเด็กมีปัญหาทางครอบครัว พ่อของเธอมีภรรยาน้อย แรกๆ ที่แม่ของเธอรู้ก็ได้แต่ร่ำให้เสียใจที่สามีปันใจให้หญิงอื่นแต่เมื่อนานวันเข้าก็เปลี่ยนเป็นความเคยชินแต่กระนั้นจอมใจก็ยังเห็นแม่ของเธอแอบร้องไห้อยู่คนเดียว

เธอไม่อยากเจ็บปวดเหมือนแม่ที่ถูกผู้ชายที่ตนรักจนหมดหัวใจและหวังจะสร้างครอบครัวอบอุ่นด้วยกันมีผู้หญิงคนอื่นมาแทรกกลาง แม้ว่าพ่อของเธอจะพยายามปรับความเข้าใจกับแม่มากแค่ไหนแต่แก้วที่มันแตกแล้วจะให้กลับมาเหมือนเดิมคงไม่ได้ เธอรู้ว่าพ่อเลือกแม่อยู่แล้วแต่ก็ทิ้งอีกคนไม่ได้เมื่อทางนั้นก็มีเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านเหมือนกัน จนตอนนี้ท่านกลายเป็นคนสองบ้าน ต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างทางโน้นกับทางนี้

“แต่ดูแล้วอาจารย์นาวีก็ไม่น่าจะเป็นคนเจ้าชู้นี่นา” เนตรดาวมีท่าทางครุ่นคิด

“เนตรจะไปรู้ได้ยังไง อยู่กันไปนานๆ เมื่อเวลาเปลี่ยนใจคนก็เปลี่ยน” จอมใจกล่าวอย่างอ่อนใจ

“แล้วจอมไม่รักอาจารย์เหรอ” นพพลถามอย่างอยากรู้เพราะเห็นว่าจอมใจไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจอาจารย์นาวีแต่อย่างไร

“รักสิ” จอมใจมั่นใจว่าเธอรักนาวีแน่นอน แต่เธอก็ไม่อยากเสียใจเมื่อวันหนึ่งความรักนั้นจืดจาง

เนตรดาวได้ฟังคำตอบของจอมใจก็ให้งงหนักขึ้น “รักเขาแต่ไม่ยอมแต่งงานกับเขาเนี่ยนะ”

“ใช่! รักเขาแต่ไม่ยอมแต่งงานกับเขา...บ้ารึเปล่า! ” นพพลกล่าวสมทบ

“ทั้งสองคนหยุดว่าเราก่อนได้ไหม”

“ไม่/ไม่” เพื่อนทั้งสองตอบพร้อมกัน

“เรามีเหตุผล”

“ยังไงยะยัยจอมถ้าเหตุผลไม่เข้าตาฉันจะเลิกคบเป็นเพื่อนข้อหาคิดมากเกินความจำเป็น” นิ้วชี้เรียวใหญ่แบบผู้ชายแต่ทาสีสันแสบตาจิ้มไปที่หน้าผากกลมมนของคนคิดมาก สรรพนามที่ใช้แทนตัวเริ่มไม่สุภาพตามความรุนแรงของอารมณ์

“เราไม่แน่ใจว่าความรักที่เรามีต่อกันในวันนี้มันจะยืนยาวไปได้มากแค่ไหน หากวันหนึ่งเขาหมดรักเรา เราจะทำใจได้ไหมที่ต้องอยู่โดยไม่มีเขา สู้เราอยู่คนเดียวอย่างนี้โดยไม่มีเขายังจะดีเสียกว่า ทั้งสองคนรับประกันชีวิตเราได้ไหมล่ะว่าต่อไปเราจะไม่เสียใจอย่างแม่น่ะ”

“...”

ทั้งสองคนเงียบไม่มีใครกล้าเอ่ยตอบคำถามนั้นของจอมใจ

“เห็นไหมว่าไม่มีใครรับประกันได้”

“แล้วทำอย่างนี้จอมไม่เจ็บรึไง” เนตรดาวเอ่ยอย่างเป็นห่วง เลื่อนมือไปวางที่ไหล่บอบบางของเพื่อนสาวอย่างเป็นห่วง

“เจ็บสิ” หญิงสาวตอบน้ำเสียงหนักแน่นมีใครบางที่เลิกกับคนรักแล้วจะไม่รู้สึกเจ็บปวด เธอยอมเจ็บหัวใจตอนนี้ยังดีกว่าต้องทนทุกข์ทรมานจนถอนตัวไม่ขึ้นอย่างที่แม่ของเธอต้องทนเจ็บเพราะรักพ่อหมดทั้งตัวและหัวใจ

“แล้วอาจารย์วีล่ะเขาจะไม่เจ็บรึไงขนาดจอมยังทำท่าจะตายอยู่แบบนี้” นพพลกล่าว

“เขาก็คงเจ็บแหละ แต่ไม่นานเขาก็คงหายเราก็เหมือนกัน”

จอมใจรู้ว่าสิ่งที่ทำนั้นมันเป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัวมาก เธอทำให้นาวีรักและกำลังจะผลักไสเขาออกไปจากชีวิตอย่างเลือดเย็น แต่เธอคิดไว้แล้วว่าสิ่งที่กำลังทำนั้นเธอทำเพื่อปกป้องหัวใจทั้งของเธอและเขาไม่ให้พบกับความเจ็บปวดจากความรักที่ไม่มั่นคง

“จอมทำอย่างนี้เห็นแก่ตัวมากรู้ไหมจอม” เนตรดาวต่อว่าเพื่อน

“เรารู้ว่าทำอย่างนี้มันเห็นแก่ตัวที่ไปให้ความหวังเขาแล้วมาปฏิเสธภายหลัง”

“ทำไมจอมไม่ปฏิเสธอาจารย์ไปเลยตั้งแต่แรก” นพพลถามอย่างสงสัย

“เพราะเขาไม่เหมือนคนอื่นเวลาอยู่ใกล้เขาแล้วเรารู้สึกอบอุ่นปลอดภัยสบายใจทุกครั้งเวลาได้อยู่ใกล้ๆ ” จอมใจกล่าวใบหน้าเรียวสวยมีรอยยิ้มแต้มมุมปากแต่เป็นยิ้มขมขื่นเต็มที

“โถ่เอ๊ย...ยัยจอม” เนตรดาวเอ่ยอย่างเห็นใจเพื่อนสนิท

*******อำพรางสร้างรักมีจำหน่ายในรูปแบบ** E-book ที่พี่ meb นะคะ**

ปล.รักคนอ่านจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น