ปัณภัส - รสลิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไม่ได้เมา 50 %

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 64

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2562 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ได้เมา 50 %
แบบอักษร

รณชัชไม่ได้พูดเล่น เขาไม่ได้เอารถมา เพราะที่พักกับห้างฯ แห่งนี้อยู่ห่างกันเพียงหนึ่งสถานีรถไฟฟ้า หากเดินออกกำลังกายเล่น ๆ ก็ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาที และวันนี้เขาอยากใช้เวลานั้นร่วมกับพิพิม

ขาเรียวสวยก้าวตามร่างสูงใหญ่ไปบนบาทวิถีที่สองข้างทางเต็มไปด้วยรถเข็นขายของและอาหารหลากหลาย ผู้คนต่างออกมาจับจ่ายใช้สอยกันในยามค่ำคืน ยิ่งดึกก็ยิ่งคึกคัก พิพิมตื่นตาตื่นใจกับสิ่งต่าง ๆ รอบตัว เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้มาเดินสำรวจรอบย่านที่ตนอยู่อาศัยอย่างจริง ๆ จัง ๆ จากที่เคยมองมาจากในรถ ลอบมองโลกกว้างใหญ่อยู่บนนั้น พิพิมแหงนหน้ามองตึกสูงเสียดฟ้าที่เธอเรียกว่าบ้าน

“อยากแวะทานอะไรก่อนไหม” หนุ่มใหญ่ถามอย่างใส่ใจ กลัวเธอจะเดินจนเหนื่อย

“ได้หรือคะ” พิพิมตาโต

“ได้อยู่แล้ว” 

“งั้นแวะทานบะหมี่ร้านนั้นกันไหมคะ พอทานเสร็จก็ต่อด้วยขนมปังปิ้งเจ้านั้น” ได้ทีก็นำเสนอไม่หยุด

“ตามใจพิม” 

“เย่ คุณชัชใจดีที่สุดในโลก อยากทานเส้นอะไรบอกมาเลยค่ะ เดี๋ยวพิมสั่งให้” บอกเขาด้วยท่าทางกระตือรือร้นราวกับพนักงานประจำร้าน

“บะหมี่แห้งก็แล้วกัน พิมล่ะ” 

“พิมอยากทานเส้นใหญ่ค่ะ พี่คะ เอาบะหมี่แห้งกับเส้นใหญ่น้ำไม่ใส่ผัก อย่างละชามค่ะ” 

“ไม่กินผักอีกแล้วนะ” ผู้ปกครองมาดเข้มดุ

“โธ่ ก็มันเหม็นเขียวนี่คะ” 

“คิดไปเองทั้งนั้น” รณชัชส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

“ไว้โตแล้วค่อยทานก็ได้ค่ะ” 

“หือ ไหนวันก่อนใครบอกฉันว่าโตแล้ว” 

“ใครคะ ไม่มี้ ไม่มี” ย้อนถามเขาเสียงสูง พลางทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“พิมน่ะดื้อเงียบ” 

“ไม่ดื้อสักหน่อย” เธอออกจะเชื่อง เอ๊ย เชื่อฟัง

ก๋วยเตี๋ยวรสชาติแสนธรรมดา ทว่ารณชัชกลับรู้สึกเจริญอาหารและมีความสุขกับบรรยากาศแสนวุ่นวายเหล่านี้

“ฮ้าา อร่อยจัง” 

พิพิมคีบลูกชิ้นลูกใหญ่เข้าปากอย่างสบายอกสบายใจ

“พิมลองทานผักกวางตุ้งนี่ดูสิ กรอบอร่อยเชียว” รณชัชหลอกล่อเด็กน้อย

“พิมรู้ทันหรอกค่ะ เหม็นเขียวจะตาย” พิพิมส่ายหน้าสะบัด มุกนี้ใช้กับเธอไม่ได้ผลหรอก

“หนึ่งคำ แลกกับสิ่งที่พิมอยากได้” เขายื่นข้อเสนอ ซึ่งก็ล่อใจพิพิมเป็นอย่างมาก พิพิมขบคิดครู่หนึ่ง

“พิมอยากได้…” 

อยากให้คุณชัชรักพิม เหมือนที่พิมรักคุณ คุณจะทำให้พิมได้ไหมคะ

“ว่าไงล่ะ อยากได้อะไร” 

“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นค่ะ เพราะพิมไม่กิน” 

เมื่อจัดการกับหมูแดงชิ้นสุดท้ายหมด ก็แจ้นหนีไปสั่งขนมปังปิ้งเสียอย่างนั้น รณชัยได้แต่มองตามอย่างอ่อนใจปนเอ็นดู

กว่าจะเดินเท้าถึงห้องพักก็เกือบเที่ยงคืน พิพิมอิ่มจนแทบเดินหลับกลางอากาศ ดีที่มีรณชัชคอยดูแลไม่ห่าง มือหนาโอบบ่าบางอย่างถนอม

“ง่วงมากหรือ” 

“ค่ะ พิมขอไม่อาบน้ำได้ไหมคะ” 

อ้อนขอเขาเหมือนเด็กสองขวบ

“ได้ยังไงกัน ต้องอาบสิ จะได้นอนหลับสบาย” 

“แต่พิมง่วง ตาจะปิดแล้วค่ะ” 

หมดกันความสวยที่พยายามสรรสร้างมาตลอดหลายวัน พิพิมอ่อนเพลียจนลืมสนใจ รู้แต่ว่าอยากทิ้งร่างลงบนเตียงเต็มที

“งั้นเช็ดหน้าเช็ดตาเสียหน่อยแล้วกัน พิมรอฉันตรงนี้นะ” 

พอถึงห้องพักรณชัชก็ให้เธอนั่งรอที่โซฟาตัวเขื่อง ระหว่างที่เขาเอาผ้าไปชุบน้ำ แต่พิพิมซึ่งโงนเงนเป็นตุ๊กตาล้มลุกกลับฟุบลงเอาดื้อ ๆ 


อีบุ๊ควางขายแล้ว

อุดหนุนกันได้นะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น