โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 22

คำค้น : Memorize นิยายเกาหลี นิยายแฟนตาซี เกม ต่อสู้ แอคชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 948

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 09:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22
แบบอักษร

“เฮือก!”

อันซลที่ตัวสั่นเทาและหลับตาทั้งสองข้างก้าวพลาดจนทำให้เกิดเสียงดัง เมื่อผมก้มลงไปดูก็เห็นว่าเท้าของเธอเหยียบกิ่งไม้เล็กๆ เธอไม่สามารถซ่อนเสียงกรีดร้องของตัวเองได้และเดดแมนต้องได้ยินเสียงนั้นอย่างแน่นอน ในที่สุดพวกมันก็ออกมา


ครืด! ครืด! ครืด!


เดดแมนเริ่มโหยหวนถี่ขึ้น เสียงที่ได้ยินทำให้กลุ่มของเราไม่สามารถขยับตัวได้ เสียงฝีเท้าของพวกมันค่อยๆ เร็วขึ้นเรื่อยๆ มันโผล่ใบหน้าสยดสยองมาตรงต้นไม้ที่เราซ่อนอยู่ มันเจอเราแล้ว


ครืดดดดดดด!


“อุ๊บ! อื้อออออออออ!”

เดดแมนอ้าปากอวดฟันสีแดงเถือก ในที่สุดอันซลก็กรีดร้องออกมา เพราะอันฮยอนใช้มือข้างหนึ่งปิดปากเธอไว้ ทำให้เสียงไม่ดังอย่างที่คิดไว้ ทว่าแม้จะเบาเพียงใด เดดแมนสามตัวตรงนี้ก็ได้ยินอยู่ดี

ช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย ผมยกธนูขึ้นเล็งในขณะที่อันฮยอนยกโล่ขึ้นด้วยมือซ้ายเพื่อปกป้องอันซลและตัวเอง เดดแมนวิ่งเข้ามาและใช้หัวชนกับโล่ของอันฮยอนจนเกิดเสียงดัง


ตึง!


ผมได้ยินเสียงปะทะกันและเห็นร่างของอันฮยอนซวนเซ โชคดีที่การป้องกันสำเร็จ แต่เขาก็ผลักเดดแมนถอยกลับไปได้แค่ก้าวเดียว เป็นเพราะเขาต้องแยกประสาทการรับรู้จากการปกป้องอันซลด้วยมือขวา

ผมมองเดดแมนที่วิ่งมาจากด้านหลังและเตรียมตัวเล็งธนูอย่างรวดเร็ว ผมสองจิตสองใจอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นจึงลดระดับหัวธนูลงไปด้านล่างเล็กน้อย ผมก็ยิงธนูออกไป


‘ยิงครั้งสองครั้งไม่น่าจะพอ’


ธนูส่งเสียงดังฉึก ปักเข้าที่อกของเดดแมนตัวที่สอง ระหว่างที่เดดแมนกำลังโซเซ ผมก็ดึงดาบออกจากข้างเอว

“อันฮยอน! ส่งน้องสาวนายมา! แล้วใช้ดาบนี่”

เขามองดูเดดแมนที่พุ่งตัวกลับมาทางเขาอีกครั้งอย่างรุนแรงพลางกัดปาก เขาผลักอันซลมาให้ผมและยื่นมือขวามา

“ถ้างั้นฝากด้วยนะครับ”

เมื่อพูดจบอันฮยอนก็ทำให้พวกเดดแมนถอยกลับไปด้วยโล่ และในระหว่างนั้นก็ส่งตัวน้องสาวมาให้ผมด้วย

เด็กสาววิ่งไถลเข้ามาในอ้อมแขนของผมและผมก็โยนดาบไปในทางที่อันฮยอนจะรับได้ง่ายที่สุด ดาบยาวและอันซลตัดสวนกันตรงกลางพอดี เมื่ออันซลที่เกือบล้มเข้ามาสู่อ้อมแขนของผมได้อย่างปลอดภัย ก็ได้ยินเสียงร้อนรนของอียูจองและคิมฮันบยอลจากด้านหลัง

“พี่คะ ข้างหลัง!

“ระวังข้างหลังนะคะ!”

‘รู้แล้วน่า’

ผมเหลือบมองไปด้านหลังและเห็นเดดแมนที่เพิ่งหันไปวิ่งมาด้านหลัง อาจจะเป็นเวลาแค่ช่วงพริบตาเดียวสำหรับคนธรรมดา แต่ขอบเขตการรับรู้ของผมอยู่เหนือคนทั่วไป ผมเตรียมธนูพร้อมเล็งใน ช่วงเวลาแค่ 2 วินาที จากนั้นก็ยิงออกไป


ฉึก!


คราวนี้ผมเล็งที่กลางหัว ลูกธนูยิงทะลุหัวของเดดแมนไป

“อึก... ฮือ... ฮือ”

ตอนที่มองด้านข้าง อาการของซลนั้นเหมือนจะเป็นลม แต่เมื่อมองดูแล้ว เธอแค่น้ำตาไหลพรากสะอึกสะอื้นราวกับเสียใจ ผมลูบศีรษะของอันซลและกระซิบข้างหูว่า ‘ไม่เป็นไร’ จึงรู้สึกได้ว่าอาการสั่นเทาของเธอลดลง

ดวงตาของอันฮยอนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้ว่าเขาจะถือทั้งดาบและโล่ แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้ถอยกลับมา เขาเผชิญกับความกลัวตรงหน้าและสองขาก็ปักหลักอย่างมั่นคงบนพื้น ทัศนคตินั้นเป็นสิ่งที่ผมคาดหวังจากอันฮยอนและพรรคพวกคนอื่นๆ การตื่นตัวของจิตวิญญาณของอันฮยอนเริ่มขึ้นทีละนิดแล้ว

อันฮยอนยกโล่ขึ้นมาระดับอก เป็นทางเลือกที่ไม่เลวดังคำว่า การป้องกันที่ดีที่สุดคือการโจมตีที่ดีที่สุด เขาไม่ได้ใช้ดาบแต่ยกโล่ขึ้นมาเพื่อรับการโจมตีของพวกมัน


ตึง! กร๊อบ!


การกระแทกในคราวนี้รุนแรงมากจนได้ยินเสียงบางอย่างแตกหัก เมื่อลองดูก็เห็นว่าโล่ปะทะเข้ากับหน้าอกกลวงๆ ของเดดแมน ดูท่าอันฮยอนเองก็ใช้แรงเต็มที่เช่นกัน เขายกดาบขึ้นอย่างรวดเร็ว ผมจึงแนะนำบางอย่างที่เป็นประโยชน์แก่เขา

“เล็งที่หัวนะ จุดอ่อนของพวกมันคือหัว”

อันฮยอนที่กวัดแกว่งดาบอย่างไร้จุดหมาย ฟันดาบลงกลางหัวของเดดแมนหลังจากได้ยินที่ผมพูด ท่าทางของเขายังไม่รัดกุมแต่พละกำลังมากพอ เดดแมนที่อยู่ตรงหน้าจึงไม่สามารถต่อต้านอะไรได้และหัวของมันก็แยกออกจากกัน

ชะตากรรมของเดดแมนตัวถัดมาก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก เขาใช้วิธีเดิม ป้องกันด้วยโล่และเล็งไปที่หัวของมันในตอนที่มันยังไม่ทันได้ตั้งตัว

ร่างของเดดแมนกระตุกอยู่สองสามครั้งพร้อมเสียงดังกรอบแกรบจากนั้นก็ล้มลงทั้งที่ยังมีดาบของอันฮยอนปักอยู่ในร่าง อันฮยอนที่แขนสั่นรีบดึงดาบออกและกลับมายืนด้วยใบหน้าเหม่อลอย

เสียงลมหายใจรุนแรงดังไปทั่วบริเวณ หลังจากจัดการเดดแมนไปด้วยความตึงเครียด ทุกคนก็หายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

ป้องกันด้วยโล่และแทงด้วยดาบ สิ่งที่อันฮยอนทำนั้นดูง่ายดายแต่ไม่ใช่สิ่งที่ใครก็สามารถทำได้ จะเป็นอย่างไรถ้าเดดแมนวิ่งไปหาคนอื่น คงไม่ถึงขนาดขยับไม่ได้แบบอันซล แต่ก็ยากที่จะโจมตีอย่างต่อเนื่องในสถานการณ์ที่มีเดดแมนอยู่ตรงหน้า

อันฮยอนทิ้งแขนลงข้างตัวพลางหอบหายใจ

“แฮ่ก... แฮ่ก... ตอนขว้างหินจากด้านบนผมไม่รู้เลยว่าสู้ระยะประชิดจะยากขนาดนี้”

แน่อยู่แล้ว เป็นสถานการณ์ที่ชีวิตขึ้นอยู่กับเสี้ยววินาที แค่สามารถรักษาความเยือกเย็นและควบคุมร่างกายไว้ได้ก็ถือว่าเยี่ยมแล้ว ตอนนั้นเองผมรู้สึกว่าในร่างกายขยับไปมา ผมจึงรู้สึกตัวปล่อยแขนที่กอดอันซลไว้ อันซลรีบวิ่งไปดูอาการของอันฮยอนทันที

“พี่คะ ไม่เป็นไรใช่มั้ย”

“ไม่โดนกัดตรงไหนก็คงไม่เป็นไรหรอก”

“ฮึก ฮือ... ขอโทษนะ”

“ไม่ต้องร้อง เงียบเร็ว”

อันซลร้องไห้เมื่อรู้ว่าพี่ชายตกอยู่ในอันตรายเพราะตัวเอง แม้อันฮยอนจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่น้ำตาของอันซลก็ยังไม่หยุดไหล อียูจองเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าแปลกใจและตบเข้าที่หลังของอันฮยอน

“รอดมาได้เพราะนายแท้ๆ เก่งไม่ใช่เล่นเลยนี่นา”

“ไม่หรอกน่า ถ้าพี่ซูฮยอนไม่ให้เจ้านี่มาก็คงแย่ไปแล้วล่ะ อ่า... พี่ครับ ผมคืนให้”

ผมเห็นความเสียดายที่ต้องคืนดาบจากแววตาของอันฮยอน ผมจึงส่ายหน้า ใบหน้าของอันฮยอนจึงดูดีขึ้น

“ฉันว่านายเก็บดาบไว้น่าจะดีกว่า”

“ได้จริงๆ เหรอครับ”

“แน่นอน พี่ซูฮยอนก็มีธนูแล้วนี่นา ว่าแต่นายเคยใช้ดาบด้วยเหรอ”

เมื่ออียูจองเสริม อันฮยอนก็เก็บดาบไปและโค้งให้ผม ผมยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นอันฮยอนและอียูจองคุยกัน ก่อนหน้านี้ผมเล็งไปที่หัวของเดดแมน แต่แล้วก็เปลี่ยนไปยิงที่หน้าอกแทนอย่างจงใจ

ดูเหมือนจะไม่เป็นไรแฮะ...

“เดี๋ยวก่อนค่ะ”

ตอนนั้นเอง คิมฮันบยอลที่ประสบความสำเร็จในการทำให้เดดแมนหยุดชะงักด้วยการขว้างหินใส่มองพวกเราด้วยสีหน้าไม่สบายใจนัก เพราะหล่อนมักจะปิดปากเงียบ ผมจึงสงสัยว่าหล่อนจะพูดอะไร

“ที่พื้นที่ว่าง... หลังจากเราฆ่าพวกมันไปหนึ่งตัว พวกมันก็แห่กันมาไม่ใช่เหรอคะ”

“นะ... นั่นสิ”

เมื่ออียูจองเห็นด้วยพร้อมใบหน้าเจื่อนๆ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป โดยเฉพาะอันซลที่เหมือนจะเป็นลม อันฮยอนรู้สึกได้ถึงท่าทีของอันซลจึงลูบหลังน้องสาวเบาๆ พลางถามขึ้นมาอย่างร้อนใจ

“ถ้างั้นเรารีบออกไปจากที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ”

“นั่นสิ งั้นพวกเราไปทางตรงข้ามกับที่เคยมาดีมั้ย”

“อืม... ไม่ดีกว่า ไปทางที่เรามานั่นแหละ ถ้าเราเปลี่ยนเส้นทางตอนนี้อาจจะได้อยู่ในป่าทั้งคืน”

เป็นเรื่องดีที่อันฮยอนคิดจะออกจากที่นี่ภายในวันนี้ ถ้าเราเป็นครูกับลูกศิษย์ผมคงยื่นมือไปลูบหัวเขาแล้ว แต่ผมทำได้แค่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างพอใจ แม้จะรู้ว่ามีพวกเดดแมนอีกหลายตัวอยู่ข้างหน้า แต่ที่อันฮยอนพูดมาก็ถูกต้อง

หลังจากพักฟื้นร่างกายครู่หนึ่ง พวกเราก็เริ่มออกจากสถานที่ที่อยู่อย่างรวดเร็ว

อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ ในฮอลล์เพลนนั้น เดดแมนไม่นับเป็นมอนสเตอร์ พวกมันแค่มีสติปัญญาเล็กน้อยและมีความสามารถในการแพร่เชื้อเท่านั้น

ผู้ชายแข็งแรงที่ถือท่อเหล็กมากกว่า 80% สามารถเอาชนะเดดแมนได้ เป้าหมายเพื่อพิสูจน์คุณสมบัติในฮอลล์เพลน หากสู้แบบตัวต่อตัวและสถานการณ์ไม่ได้เลวร้ายมาก ผู้ชายก็สามารถเอาชนะมันได้

อันฮยอนมีดาบและโล่และมีความสามารถพื้นฐานยอดเยี่ยม หากเขามีความตั้งใจที่แน่วแน่และรู้วิธีการใช้อาวุธ เขาสามารถเติบโตได้มากกว่าตอนนี้ เดดแมนก็จะกลายเป็นเรื่องง่ายๆ ไปเลย



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น