facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่-4-หัวใจที่เต้นดัง

ชื่อตอน : ตอนที่-4-หัวใจที่เต้นดัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2563 01:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่-4-หัวใจที่เต้นดัง
แบบอักษร

ตอนที่ -4- 

หัวใจที่เต้นดัง 

"อื้อ อื้ม หนาว "น้ำเสียงแหบพร่าเปล่งออกมาราวกับว่ากำลังไม่สบายตัว เจ้าของร่างเล็กขยับตัวไปมากระสับกระส่ายควานหาไออุ่น โจอาร์นอนมองหน้าเด็กน้อยที่กำลังเขยิบตัวเข้าหาตน ปากก็เอาแต่ร้องว่าหนาว 

หลังจากที่เขานั้นช่วยขึ้นมาจากน้ำจีดการใส่เสื้อผ้าให้และคิดว่าจะออกไปข้างนอก แต่ทว่าหูที่ไฝ่หากับไปได้ยินเสียงเล็กๆ ที่กำลังพร่ำเพ้ออยู่คนเดียวจนอดใจไม่ไหวต้องเดินเข้าไปฟังใกล้ๆ เสียงที่ไม่เป็นภาษาใบหน้าทรมานนอนหอบหายใจ แถมเด็กน้อยยังคดตัวเข้าหากันมือหนาทาบที่กลางหน้าผากกว้างไอความร้อนแผ่กระจายผ่านหลังมือและหากนานกว่านี้ก็จะร้อนขึ้นไปอีก 

ด้วยความที่กลัวว่าเด็กสาวจะหนาวตนจึงไปหาผ้ามาห่มอีกชั้นและเดินออกไปข้างนอก ประจวบเหมาะกับที่มีเสียงกดกริ่งหน้าห้องดังขึ้นพอดี เปิดออกไปก็เจอกับเด็กส่งอาหาร แกะออกดูจึงรู้ว่าคนที่กำลังถูกพิษไข้รุมเร่านอนอยู่บนเตียงสั่งอาหารมาถึงสองที่ โจอาร์เองที่ทานอาหารกระป๋องก็แค่อยากลองชิมและยังรู้สึกหิวแต่เมื่อเห็นญาลินดาเป็นแบบนี้ทำให้ความอยากอาหารของตนลดลงจนเหลือศูนย์ไปในทันที 

โจอาร์วางอาหารไว้ที่โต๊ะก้าวขายาวของตนเดินมาในห้องเพื่อดูเด็กสาวที่ตนช่วยไว้อย่างเต็มใจว่าเป็นยังไงบ้าง 

"แล้วก็นอนหนาว 'ดาหลา'"เจ้าของใบหน้าคมคายแทบอยากจะทำโทษที่เด็กสาวดิ้นจนผ้าห่มล้นไปอยู่ที่ปลายเตียงโดยไม่รู้เลยว่าตนได้เผลอเรียกชื่อที่ไม่ควรจะเรียกออกมา 

โจอาร์ขมวดยืนมองใบหน้าสวยหวานราวกุหลาบแรกแย้มของสาวน้อย แต่เมื่อคิดดูอีกทีผ้ามันหนาไปสงสัยจะร้อนถ้าไม่ร้อนสิแปลก 

และนั้นจึงเป็นเหตุให้ตนมานอนอยู่บนเตียงเพื่อให้ไออุ่นกับเด็กที่เริ่มจะหายใจสม่ำเสมอ ร่างกายที่เป็นสาววัยขบเผาะบดเบียดกับแผงอกกว้างที่มีขนอยู่ทั่วหน้าอกหนา โจอาร์ต้องข่มใจเอาไว้และท่องอยู่ในใจ 'ยังไม่ถึงเวลา' 

.. 

.. 

วันต่อมา 

"ยังปวดหัวอยู่ไหม"เสียงของโจอาร์เรียกให้คนที่นอนมึนอยู่บนเตียงหันไปมองและเจอเข้ากับชายหนุ่มวัยกลางคนที่กำลังเดินถือถาดอาหารเข้ามา 

"นิดหน่อยค่ะแต่ปวดขามากกว่า"เธอตอบเบาๆ แล้วเอามือจับที่บริเวณศีรษะของตัวเองถ้าบอกว่าไม่ปวดก็คงไม่ได้แต่ความเจ็บขามันดันมีมากกว่าแค่ขยับขาก็พาให้ปวดไปหมด นี่ผักบุ้งจะเป็นยังไงบ้างเนี่ยขนาดตนยังเป็นขนาดนี้ คิดว่านอนแช่น้ำแล้วจะหายนะแต่ไม่เลย 

แช่น้ำ แช่น้ำ!! เป็นลม 

"ใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หนูลินดาค่ะ"ในใจเธอก็ภาวนาว่าขอให้เป็นคนอื่นขอให้เป็นผู้หญิงทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ แค่คิดหน้าตาก็เห่อร้อนขึ้นมาจนเจ้าตัวรู้สึกได้ 

"ฉันเอง"ตากลมโตเบิกกว้างญาลินดามองคนที่ตอบคำถามได้หน้านิ่งสุดๆ ไม่มีอาการของเฒ่าหัวงูหรืออาการของคนที่น่าสงสัยเลยสักนิดแต่เธอนี่สิ 

"อา...โจ ปะ......เปลี่ยนชุดให้หนูดา เข้ามาในห้องดะ.......ได้ยังไงคะ"น้ำเสียงของญาลินดาติดขัดเล็กน้อย เอาจริงๆแทบจะติดอ่างเลยด้วยซ้ำ 

"โทรหาแม่หนูดา"เธอพอจะเข้าใจแล้ว แม่เคยบอกบ่อยๆ ว่ากุญแจสำรองอยู่ตรงไหนเวลาที่เธอลืมจะได้ไม่ลำบาก 

แต่ของของเธอที่ไม่มีคนเคยได้เห็นแค่ในตอนนี้นแต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เพื่อนแม่ ดันเห็นมันหมดทั้งตัว โอ๊ยหนูดาอยากจะบ้าตายแล้วถ้าเกิดเขาคิดไม่ดีกับเธอจะทำยังไง แค่คิดก็แทบจะเป็นบ้าตาย ร่างกายของเรามีคนได้เห็น 

"กินข้าวก่อน เดี๋ยวฉันป้อน"สติที่กำลังกระเจิงไปไกลตอนนี้ถูกดึงให้กลับมาเพราะเสียงที่ดังใกล้เข้ามาและสัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผากแต่เพราะเธอตกใจมากจึงได้แต่ปัดมือออก 

โจอาร์นิ่งไปสักพัก ที่เด็กสาวทำแบบนี้แต่เขาก็พอจะเดาได้ว่าเพราะอะไร 

"หนูลินดาขอโทษค่ะ คือหนูดาตกใจ"เธอทำอะไรของเธอลินดาถ้าเกิดคุณอาไม่พอใจแล้ว หึ้ยยยไม่อยากจะคิด มือบ้านี้ก็ดันไปไวกว่าความคิด 

"อืม ทานเองได้ใช่ไหม" ลินดามองชายสูงวัยที่เดินออกจากห้องด้วยท่าทีที่เรียบนิ่ง เธอรู้สึกหน่วงอยู่ในใจ หรือเธอจะระแวงมากจนเกินไปจนทำให้คนที่ช่วยชีวิตเธอต้องเสียใจ 

ใช้คำนี้ได้ไหมอะเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้คุณอาโจอาร์คิดอะไร แต่ก็คงไม่มีอะไรมั้งเพราะคุณอาก็ทำหน้าแบบนี้อยู่แล้วปกติ 

 

เวลาต่อมา 

"ทำไมยังไม่มานะ"ญาลินดารู้สึกผิดนิดๆ ที่เผลอทำอะไรแบบนั้นและตอนนี้เธอก็กำลังนอนมองประตูห้อง ผ่านมาสักพักแล้วเพื่อนแม่เธอก็ยังไม่มาสักทีหรือจะไปที่อื่นจนทนรออีกต่อไปไม่ไหว 

 ตุ๊บ 

 

"โอ๊ย!! " 

เพราะรีบลุกมากเกินไปจนทำให้ร่างที่ปวดร้าวแขนขาไม่มีแรงหล่นลงกระแทกพื้นอย่างแรง 

 

แกร๊ก 

 

"หนูลินดา"ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างของโจอาร์ที่อยู่ตรงนี้ทำให้ญาลินดารีบหันไปมอง 

"อาโจอาร์ เบาๆ ค่ะหนูดาเจ็บ"เด็กสาวร้องท้วงเมื่อโจอาร์รีบอุ้มจนลืมไปว่าเธอนั้นเจ็บขาอยู่ 

"ลงมาทำไม ทำไมไม่เรียก"น้ำเสียงเรียบนิ่งปนดุนิดๆ ทำให้ญาลินดาต้องหลุบตาต่ำหลบสายตาก้มหน้า โจอาร์ค่อยๆ อุ้มตัวเธอมานอนที่เตียงตามเดิมและจัดการห่มผ้าให้เข้าที่ 

"ก็หนูดาไม่รู้ว่าคุณอาอยู่"น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยินราวกับว่ากำลังพูดกับตัวเอง 

"แล้วก้มหน้าทำไม" 

"ก็คุณอาดุหนูดา"ญาลินดาตอนนี้เริ่มน้ำตาคลอ เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง ก็แน่ละเวลาเธอไม่สบายทีไรจะเป็นแบบนี้ทุกที ยิ่งมีคนทำหน้าตาแบบนี้น้ำเสียงแบบนี้ก็จะพาให้เธอคิดว่าเธออ่อนแอ มันเป็นความคิดด้านลบยามเมื่อเธอไม่สบายมีเพียงแค่คนที่สนิทและคนในครอบครัวเท่านั้นที่รู้ 

"อาไม่ได้ดุหนู ไหนเงยหน้าให้อาโจดูหน่อย"โจอาร์ยิ้มนิดๆ ให้กับความเป็นเด็กน้อย แล้วใช้ปลายนิ้วเชยคางมาให้เงยหน้าขึ้นมามองสบตากับตน 

"อาโจ"เด็กสาวรู้สึกว่าคำว่าอาโจที่คุณอาใช้เรียกแทนตัวเองมันอบอุ่นเหมือนเคยได้ยินที่ไหน 

ราวกับต้องมนต์คล้ายว่าโลกหยุดหมุน ใบหน้าคมเข้มของคุณอาที่กำลังมองหน้าเรา ไม่มีเสียงดังไปมากกว่าเสียงลมหายใจและเสียงเครื่องปรับอากาศเพียงเท่านั้นที่กำลังทำงาน ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นสัม มันผิดจังหวะไปหมดรู้สึกตัวอีกทีริมฝีปากอวบอิ่มของเธอก็โดนสัมผัสแผ่วเบาทาบทับลงมา 

------------------------- 

อ๊ายยยย คุณอา หนูดาแสงอยากจะบ้า 555 

ความคิดเห็น