Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 23 ปลอกคอสีแดง

ชื่อตอน : บทที่ 23 ปลอกคอสีแดง

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 106

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2562 13:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23 ปลอกคอสีแดง
แบบอักษร

        ​พ่อของไป๋อวี่เป็นคนที่ไม่ใส่ใจที่จะอธิบายหรือแก้ต่างให้ตนเอง เป็นคนเชื่อว่าท้ายที่สุดแล้วความดีก็จะชนะความชั่ว ทองแท้ย่อมไม่กลัวไฟ เขาจะตัองกลัวไปทำไม ในที่สุดความจริงมันก็จะถูกเปิดเผยออกมาเอง       

        การที่มีความคิดอย่างนี้ ประกอบกับกิจการทางครอบครัวที่ต้องฟันฝ่าแย่งชิงมาตั้งแต่รุ่นปู่ ทำให้ไป๋เทียนจ้าวกลายเป็นคนที่ไม่แข็งก็ต้องแข็งไม่แกร่งก็ต้องแกร่ง คำน้อยก็ไม่เคยบ่นหรือตัดพ้อต่อว่า มีอะไรก็ไม่เคยแก้ตัว มีแต่แบกรับทุกอย่างไว้บนบ่า มีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับตัวเขา จริงบ้างเท็จบ้าง แต่เขาไม่เคยสนใจ       

        เพื่อความอยู่รอด ต้องปัดแข้งปัดขาคนอื่น บางครั้งจำเป็นต้องเหยียบคนล้ม เขาก็ต้องทำ แต่ไม่เคยสักครั้งที่ปัดขาใครล้มหรือข้ามใครมาแล้วจะไม่แอบหาวิธีช่วยพวกเขาให้ลุกขึ้นยืนได้อีก       

        ไป๋เที่ยนจ้าวชอบให้คนคิดว่าเขาโหด เขาร้าย เพราะเขาคิดว่าภาพลักษณ์อย่างนี้เท่านั้นที่จะทำให้คนจิตใจเปราะบางอย่างเขาสามารถคุมคนมากมาย คุมสถานการณ์ทั้งทางการเมืองและทางธุรกิจได้ เขาจะแสดงธาตุแท้ของตัวเองก็เมื่อยามอยู่กับภรรยาคู่ชีวิตเท่านั้น เสียดายที่ไป๋อวี่เหมือนพ่อมากจนเกินไป ทำให้ไป๋เทียนจ้าวพยายามอย่างหนักที่จะฝึกฝนไป๋อวี่ให้เข้มแข็ง ไม่เปราะบาง      

        สัตว์เลี้ยงตัวแรกของไป๋อวี่เป็นสุนัขพันธุ์แลบราดอร์ขนสีดำมันวาวชื่อลักกี้ สุนัขตัวนี้อยู่ที่บ้านมาตั้งแต่ไป๋อวี่ยังไม่เกิดด้วยซ้ำ ไป๋อวี่ติดสุนัขตัวนี้มากถึงขั้นให้กินอาหารจากจานของเขา เอาไปนอนด้วยบนเตียง แล้วยังใช้เงินของขวัญปีใหม่ซื้อปลอกคอหนังสีแดงสดให้ด้วย ไป๋เทียนจ้าวเอ็ดทั้งคนทั้งหมาอยู่บ่อยครั้ง เพราะเขาเป็นห่วงลูก เห็นว่ามันไม่ถูกสุขลักษณะ ทั้งๆที่ทุกคนในบ้างต่างเห็นว่าไม่เป็นอะไร เพราะเจ้าแลบราดอร์ตัวนั้นได้รับการดูแลอย่างดี เนื้อตัวสอาดสอ้าน วัคซีนต่างๆก็ได้รับจนครบ       

        เขาเคยขู่ไป๋อวี่ว่าหากไม่เชื่อฟังจะเอาสุนัขตัวนี้ไปเสียจากบ้าน ....      

        เด็กแค่ห้าขวบถูกขู่จนร้องไห้นอนหลับฝันร้ายอยู่แทบทุกคืน แต่คำขู่เรื่องเจ้าลักกี้ก็ใช้ได้ผลเสมอ ไป๋เทียนจ้าวจึงใช้มันตลอดมา ตอนไป๋อวี่อายุเจ็ดขวบ เจ้าลักกี้ก็จำเป็นต้องจากครอบครัวนี้ไปจริงๆ ด้วยวัยที่แก่ชราประกอบกับโรคไตที่ทุกข์ทรมาน ทำให้หมอแนะนำให้ทางเจ้าของฉีดยาเพื่อช่วยให้หมาตัวนี้พ้นทุกข์ ไป๋อวี่ใจแหลกสลาย เขาไม่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ไป๋เทียนจ้าวฉกฉวยโอกาศนี้สั่งสอนบุตรชาย โดยบอกเขาว่า ไป๋อวี่ดื้อยิ่งนัก ตักเตือนอะไรก็ไม่เชื่อฟัง ฝ่าฝืนคำสั่งอยู่ซ้ำซาก ทำให้พ่อจะต้องลงโทษ กำจัดเจ้าตัวการที่ทำให้ไป๋อวี่ดื้อเสีย     

         ใครจะรู้ว่า เหตุการณ์ในครั้งนั้นจะทำให้ไป๋อวี่เกิดอาการหวาดกลัวบิดาสุดขีด จนถึงกับฉี่ราด ปลอกคอสีแดงกลายเป็นคล้ายแส้ที่ไป๋เทียนจ้าวใช้ควบคุมพฤติกรรมของไป๋อวี่ ขอเพียงหยิบขึ้นมาให้เขาเห็น ไป๋อวี่ก็จะยอมศิโรราบให้แก่พ่อเขาในทุกๆเรื่อง      

        เมื่อตอนที่ไป๋อวี่เริ่มคบเพื่อนที่มาจากครอบครัวนักเลงที่กำลังจะพาเขาไปเสียคน ไป๋เทียนจ้าวก็จำเป็นจะต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตลูก ใช้อิทธิพลที่มี กดดันให้ตำรวจจับแกงค์โจรนี้เข้าคุกจนได้ ในส่วนครอบครัวของเพื่อนของไป๋อวี่ เขาก็เพียงแค่หางานใหม่ให้แล้วโยกย้ายไปอยู่เสียที่อื่น แลกกับการไม่ให้ติดต่อกับไป๋อวี่อีก ปลอกคอสีแดงถูกวางไว้บนโต๊ะกินข้าวในเช้าวันที่ไป๋อวี่พบว่าเพื่อนรักของเขาและครอบครัว จู่ๆก็หายไปภายในเวลาแค่ข้ามคืน ไป๋อวี่ผู้ไม่เคยรู้ตื้นลึกหนาบาง จึงทั้งหวาดกลัวและโกรธแค้นไป๋เทียนอวี่ผู้เป็นพ่อ      

        แต่มาวันนี้ ไป๋อวี่กลับเขวี้ยงเจ้าปลอกคอสีแดงที่ไป๋เทียนจ้าวลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามันอยู่ที่ไหน ลงกับพื้นตรงหน้า ประกาศกร้าวว่าเขาไม่ได้อยู่ใต้อาณัติของบิดาอีกต่อไปแล้ว ใครจะรู้ว่าไป๋เทียนจ้าวยินดีจนแทบจะร้องไห้ เขารอวันที่ลูกชายคนนี้จะทยานบินขึ้นจากพื้นให้ได้ด้วยตัวเองมานานนักหนา เขารอวันที่ไป๋อวี่จะปลดพันธนาการแห่งความหวาดกลัวออกจากตัว แล้วบินให้สูง ออกจากรัง ไปหาเหยื่อด้วยตนเอง ไปสร้างรังของตนเองบนหน้าผาสูงดั่งพญาอินทรีผู้ทรนง       

        ..... เพียงแค่ เขาไม่เคยคิดว่าสิ่งที่จะทำให้ไป๋อวี่ทยานขึ้นอย่างทรนงได้ จะเป็นความรู้สึกที่ไป๋อวี่มีให้ผู้ชายคนนึง ...  มันเป็นความจริงที่ฉุดรั้งความดีใจของเขาลงมาจนเกือบเป็นศูนย์ มันทำให้เขาอดพึมพำซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้ว่า จูเหล่าซือคนนี้ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ    ...สามารถทำในสิ่งที่เขาเพียรพยายามทำมาเกือบสามสิบปีได้ ภายในเวลาแค่สามเดือนเท่านั้น....

        ................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}