LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : โคตรรัก💖 # 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2562 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรรัก💖 # 17
แบบอักษร


โคตรรัก💖  # 17

อุ่น...อุ่นจัง…


ผมขยับตัวเข้าไปหาไออุ่นที่เเผ่ความอบอุ่นนั้นมาให้ร่างกายของผม ขยับเข้าไปใกล้เพียงหวังจะได้รับไออุ่นนั้นมากกว่าเดิม ก่อนจะซุกตัวเข้าไปหาไออุ่นนั้นอย่างไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นไออุ่นจากใคร…


จะเป็นใครไปไม่ได้หรอกครับ...ถ้าไม่ใช่ไอ้หมาฮัสกี้ตัวเต็มไปด้วยรอยสักนี้นะ^^


“ตื่นเเล้ว?”มันก้มหน้ามาถามเเต่ก็ไม่ได้รอฟังผมตอบเเต่อย่างใด กลับไปสนใจมือถือของตัวเองต่อซะอย่างนั้น…


นี่ถ้าผมไม่รู้จักมันมาก่อนว่าเเมร่งติดเกมขนาดไหน  ผมก็อาจจะสงสัยไปเเล้วว่ามันกำลังคุยกับสาวที่ไหนอยู่หรือเปล่า


“ยัง...ละเมออยู่^^”


ผมทำหน้ากวนๆใส่มันทั้งๆที่ก็รู้ว่าเเมร่งคงไม่เห็นเพราะผมซุกหน้าของตัวเองอยู่กับเอวของมันที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงอยู่ ก่อนที่ผมจะขยับตัวอีกครั้ง เพื่อจะเอาตัวเข้าไปเเทรกกลางระหว่างไอ้บีเอ็มกับมือถือ...พอผมเเทรกตัวเข้าไปในอ้อมเเขนของมันได้ถึงได้รู้ว่าตอนนี้มันกำลังเล่นเกมอยู่อย่างที่ผมคิดเอาไว้จริงๆ…


“ติดเกมจังนะมึงอ่ะ”ผมได้ที่ก็บ่นมันบ้าง ก่อนจะทิ้งตัวพิงอกเเกร่งของมันเอาไว้


ไอ้เอ็มมันติดเกมจริงๆนะครับ...ว่างเมื่อไรเป็นเอามือถือขึ้นมาเล่นเกมตลอด  อย่างวันไหนที่ผับของมันไม่เปิด มันก็มักจะมานั่งเล่นเกมในห้องนอน หรือไม่เเมร่งก็จะนั่งอ่านเกี่ยวกับเกมอะไรของมันนั้นเเหละ...ในห้องนอน ห้องนั่งเล่น หรือเเม้เเต่ห้องทำงานของมันก็มีพวกนิตยสารเกี่ยวกับเกมเยอะเเยะไปหมด​


“กูเล่นรอมึงตื่นต่างหาก”ข้ออ้างชัดๆ-*-


เเต่ก็เอาเถอะ  อย่างน้อยมันก็มานั่งเล่นอยู่ข้างๆผม


“...กี่โมงเเล้วอ่ะ?”

“จะสี่โมงเย็นเเล้ว เดี๋ยวมึงลุกไปอาบน้ำนะ เดี๋ยวกูพาไปกินข้าว”มันตอบ เเล้วก็พูดสั่งผมอีกสารพัด เเต่ตัวมันยังคงกดเกมอยู่ยิกๆเหมือนเดิม...

“...ไม่เอาก๋วยเตี๋ยวนะ กูไม่อยากหิวตอนกลางคืนอีก”

“เออๆ เดี๋ยวพาไปกินของอร่อย...รับรองมึงถูกใจเเน่”


อะไรจะมั่นใจขนาดนั้นไอ้หมา…ถ้าไม่อร่อยนะ น่าดู- -!


ผมนอนเล่นอยู่บนเตียงกับมันอีกสักพัก  รอจนไอ้เอ็มมันเล่นเกมของมันเสร็จนั้นเเหละพวกเราก็เเยกย้ายกันไปอาบน้ำ โดยผมอาบในห้องน้ำภายในห้องนอน ส่วนไอ้เอ็มมันออกไปอาบข้างนอก พวกเราใช้เวลาไม่นานก็ออกจากผับของไอ้บีเอ็มกันเพื่อจะออกไปหาข้าวกิน…


“เอ่อ กูพึ่งนึกขึ้นได้”ผมถามขึ้นหลังจากเราออกมาจากผับของมันได้สักพัก

“...ว่า”

“วันนี้ไม่ใช่วันหยุดนิ มึงไม่เปิดร้านหรอ?”

“มึงคิดว่าใครจะตื่นมาทำงานให้กู...พวกไอ้ลพกว่าจะกลับกันก็เก้าโมงกว่าเเล้ว คงจะตื่นกันมาหรอก”ไอ้บีเอ็มมันพูดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะตั้งใจขับรถต่อ


นั้นสิเนอะ...ขนาดพวกผมกว่าจะหลับกันก็เกือบจะเช้าเเล้ว..เเถมยังหลับไปทั้งวันเลยด้วยสิ...ตอนนี้ผมก็ยังง่วงอยู่เลยเนี่ย...


กินข้าวเสร็จ กลับมานอนเลยดีกว่า^^


“เเล้วมึงจะพากูไปกินข้าวที่ไหนเนี่ย..หาวว”

"นอนไปทั้งวันมึงยังจะง่วงอีกหรอ"มันส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ...

“ง่วงก็นอนไปก่อน ถึงเเล้วเดี๋ยวปลุก”

“ไกลเหรอ...อยู่ที่ไหนอ่ะ??”ผมถาม  


ไอ้จะนอนมันก็นอนได้หรอก เเต่ถ้าพึ่งจะหลับเเล้วถูกมันปลุกเนี่ย ผมกลัวจะเผลอไปหงุดหงิดใส่มันนะสิ


“ใต้ฟ้าบนดินเนี่ยเเหละ”


เเดกจุดเลยครับเเบบนี้...เออ คำตอบมึงมันครอบคลุมมาก -*-

.

.

.

เวลาผ่านไปสักพัก...เสียงบางอย่างที่กำลังรบกวนผมอยู่กับอะไรสักอย่างที่จิ้มมาตามเเก้มของผม…


“คุณ…”

“งื้มม..ม”

“น้องคุณครับ…”

“....”

“...เเมวคุณ”

“....”ผมถึงกับสะดุ้งตื่น ตานี้เเทบจะถลนออกมา...เมื่อกี้..?


มันเรียกผมว่ายังไงนะ...น้องคุณ? ไม่สิหลังจากนั้น!!


ม...เเมวเหรอ?!


“อ...อะไรของมึงเนี่ย”ผมดันลำตัวของมันที่โน้มเอียงมาทางเบาะของผมมากกว่าปกติ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งดีๆ หลังจากที่ก่อนหน้านี้ผมปรับเบาะให้นอนลงไป

“ตื่นเเล้วเหรอเเมว^^”

“..เเมวบ้าอะไรว่ะ!”ผมรีบโวยมันทันที

“ก็มึงชอบให้กูเป็นหมาไม่ใช่หรือไง..กูหมามึงก็เเมวเเหละถูกเเล้ว”มันพูดออกมาด้วยใบหน้านิ่งๆเเบบฉบับของมันนั้นเเหละ…


เเล้วตรรกะห่าอะไรว่ะ มันเป็นหมาผมเลยเป็นเเมวเนี่ยนะ...คิดได้เนอะ- -


ไอ้บีเอ็มมันพาผมออกมากินข้าวที่ร้านอาหานรตามสั่งครับ….พวกเรานั่งกินข้าวกันกันอยู่ที่ร้านอาหารริมทางที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับร้านของมันเท่าไร เเต่ก็ถือว่าไกลอยู่นั้นเเหละ งงกับผมป่ะ ขนาดผมพูอเองผมยังงงเลย ฮ่าา..าา


...พวกเรานั่งกินข้าวกันอยู่สักพักใหญ่ๆ เพราะเสียเวลาไปกับการที่ไอ้บีเอ็มมันต้องมานั่งบังคับให้ผมกินข้าวให้หมดเนี่ยเเหละ-*-


พอกินข้าวเสร็จทำอะไรเสร็จ พวกเราก็ไม่มีอะไรทำเเล้วครับ...ทั้งผมเเละมันพากันกลับมาที่ห้องนอนตามเดิม มันก็ลงไปนั่งเล่นเกมของมันที่พื้น ส่วนผมเมื่อกี้ให้ไอ้เอ็มมันเเวะเซเว่นให้ ก็เลยซื้อหนังสือติดมือกลับมาอ่านเเก้เบื่อไป


...เเต่เหมือนวิธีเเก้เบื่อของผมจะส่งผลอีกอย่างเสียเเล้วสิ...งื้ออ..ง่วงจัง..-0-


..Zz.z..z


“คุณ..”

“.ค..คุ..ณ...เเมวครับ..”

“...นอนขวางเเบบนี้เเล้วพี่จะนอนไหนล่ะ”

“...งั้นพี่อุ้มนะครับ…”เสียงนั้นยังคงพูดอยู่ใกล้ๆ เเต่ผมไม่ได้ลืมตาขึ้นไปมองหรือตอบอะไรออกไป เพราะตัวเองในตอนนี้ง่วงมากๆ...จนไม่อยากจะลืมตาตื่นให้ตัวเองต้องงัวเงียเเละหงุดหงิดที่ถูกปลุก

“...หึ...เจ้าเเมวขี้เซ้า...หน้าเเบบนี้เนี่ยนะจะมาจับกูกด...เป็นฝ่ายถูกกดง่ายกว่าหรือเปล่า”


น้ำเสียงกวนๆปนเสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นใกล้ๆ ก่อนที่ร่างของผมจะค่อยๆถูกยกขึ้นจากเตียงนอนเพราะถูกอุ้ม เเต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น...ไม่นานหัวของผมก็ค่อยๆสัมผัสลงกับหมอนใบนุ่มเเละตามมาด้วยผ้าห่มอุ่นๆ ที่คลุมปิดร่างของผม พร้อมๆกับวงเเขนเเกร่งที่ตวัดมาโอบคล้องเอวของผมเอาไว้…


...รู้สึกดีจัง

.

.

.

วันต่อมา


“ทำไมวันนี้คนน้อยกว่าปกติว่ะ?”


ผมที่พึ่งจะลงมาจากชั้นสามเเล้วก็ตรงเข้ามาหาไอ้เอ็มมันในห้องทำงานพูดถามมันออกไป เพราะก่อนจะเข้ามาหามันในห้อง ผมก็สังเกตเห็นว่า ลูกค้าที่มาเที่ยวผับของมันวันนี้น้อยกว่าทุกวัน เเถมยังกระจุกกันอยู่เเต่ที่ชั้นล่าง...โซนวีไอพีนี่อย่างว่าง ไม่มีลูกค้าสักคนทั้งๆที่ปกติจะเต็มทุกโต๊ะ


“วันนี้มีคนเหมา จัดวันเกิด”

“เงินดีป่ะว่ะ…”ผมเดินไปลากเก้าอี้ตัวเล็กๆ ที่ปกติไม่ค่อยจะได้ใช้ มาหยุดข้างๆโต๊ะทำงานของไอ้เอ็ม เเล้วนั่งลงข้างๆมัน

“อือ...เท่ากับกูเปิดผับสองวัน”


โฮ!! ถ้าเท่ากับมันเปิดผับสองวันนี้ก็ถือว่าเยอะมากเลยนะครับ…


“..เเล้วนี้มึงทำไรอ่ะ?”ผมชะโงกหน้าไปมองถึงได้รู้ว่าไอ้เอ็มมันกำลังนั่งดูนิตยาสารเกมเเบบที่มันชอบทำนั่นเเหละ

...นี่เวลาทำงานมึงไม่ใช่หรอ--?

“หาข้อมูลอยู่”

“...”ข้อมูลเกี่ยวกับเกมล่ะสิไม่ว่า--

“เเล้วมึงนะ ลงมาทำไม”

“ก็…”อยากอยู่ใกล้ๆนี่หว่า


ผมอ้ำอึ้งไม่ได้ตอบอะไรมันทั้งนั้น...ถ้าตอบไปจะเสียงฟอร์มไหมว่ะ? เเต่ถ้าไม่ตอบมันก็ไม่รู้อ่ะสิ


“..กูอยากอยู่ใกล้ๆ”

“...ใกล้ๆ”มันพึมพำคำนั้นออกมาเบาๆ ก่อนจะวางนิตยสารของมันลงกับโต๊ะทำงาน เเล้วหมุนเก้าอี้เพื่อจะหันหน้าเข้าหาผม


มันหมุนมาจนตอนนี้กลายเป็นว่าพวกเราทั้งคู่นั่งหันหน้าเข้าหากัน เเล้วก็เป็นไอ้บีเอ็มที่ค่อยๆเลื่อนเก้าอี้ของมันเข้ามาหาผมเลยๆ...พวกเราในตอนนี้อยู่ใกล้กันมาก เเละใกล้กันมากขึ้นไปอีกเมื่อมันค่อยๆยืนหน้าเข้ามาหาผมช้าๆ


“ใกล้พอไหม...หรือต้องใกล้กว่านี้”

“...พ..พอ..เเล้..ว”เสียงของผมมันขาดหายไป เหมือนกับไม่สามารถบังคับมันได้ ยิ่งไอ้บีเอ็มมันหายใจรดจมูกผมอยู่เเบบนี้เเล้วด้วย ผมยิ่งเเทบจะบังคับร่างกายตัวเองไม่ได้เข้าไปใหญ่


ลมหายใจ...ริมฝีปาก...กลิ่นกายอ่อนๆที่มาจากร่างกายของมัน…-///-


ใกล้จนรับรู้ได้ถึงทุกสิ่งที่เป็นมันเเล้วเนี่ย...ข..เขินเป็นผู้หญิงไปได้โว้ย >-<!


“..ม..มึงนี่มันจริงๆเลย!”ชอบเล่นกับหัวใจกูอยู่ได้..ให้ตาย!


ผมดันไอ้เอ็มให้กลับไปนั่งเหมือนเดิม ก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ มือก็ยกขึ้นมากุมหัวใจตัวเองที่ตอนนี้กำลังเต้นเเรงอยู่…


...ต..ตึก..ตัก.ก..ตึกตัก…


ฮ่าาา...ใจบางอีกเเล้ว-///-


“กูลงไปหาอะไรกินดีกว่า!!”ผมไม่รอให้มันได้พูดได้เเหย่อะไรผมอีก รีบวิ่งหนีมันออกมาจากห้องทำงานของมันทันที  รีบวิ่งถึงขนาดที่ว่า ถึงต้องกลิ้งตกบันไดลงไปก็ไม่กลัวสักนิด


ใจบาง...บางไปหมดเเล้ว...ไอ้บ้า...ไอ้หมาบ้า!!


“ขอบคุณ?”

“...!!”



BY :  ลั้น ลา


ความคิดเห็น