Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เป็นห่วง Ncนิดๆ

ชื่อตอน : เป็นห่วง Ncนิดๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2562 18:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เป็นห่วง Ncนิดๆ
แบบอักษร

"เอ่อ..ข้าว่าข้าไปพักข้างในดีกว่า" ร่างบางลุกขึ้นก่อนจะเดินลับเข้าไปในห้องเพื่อพักผ่อนแต่แล้ว...

ปึก!!!

"อ๊ะ! ซี๊ดดด><"ร่างบางพยายามร้องออกมาให้เบาที่สุด นางเดินไม่ระวังจนชนเข้ากับขอบโต๊ะอย่างจัง

"พระชายาเพคะ!!!"

"ขะ ข้าไม่เป็นไรพวกเจ้ามีอะไรก็ไปทำเถิด"

ยิ้มบางๆให้คลายความเป็นห่วงก่ินจะเดินเข้าห้องพักไป

ทุกการกระทำของนางล้วนตกอยู่ในสายตาของ เฟยเทียนทั้งสิ้น เขามีสีหน้ากังวลอย่างชัดเจนเมื่อเห็นท่าทีที่ผิดปกติของชายารัก

"ซินเออร์"ร่างสูงยิ้มแย้มเปิดประตูเข้าไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาอยากสังเกตอาการของนางให้แน่ใจเสียก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่

ฟลึ่บ!

"ท่านพี่!"จิงซินวิ่งเข้ามากอดคนที่นางเฝ้าคิดถึงแน่นราวกลับกลัวเขาจะหลุดหายไป ไม่ได้กอดไม่ได้เห็นหน้ากันตั้งสามสี่วันท่านพี่ของนางยังอบอุ่นไม่เปลี่ยนเลย

"หึๆ มีคนคิดถึงพี่ด้วย น่าดีใจจริงๆ^^"เอ่ยพลางลูบผมนางเบาๆ

"อือออ หาว~"จิงซินเหมือนจะหลับกลางอากาศพอมีเขาเข้ามามันรู้สึกปลอดภัย จากการนอนไม่หลับมาหลายวันเพราะฝันแปลกๆนั้นทำให้ตอนนี้นางเกิดง่วงนอนขึ้นมา

"หืม? หึๆแมวน้อยขี้เซาของพี่ง่วงนอนแต่เช้าเลยรึ^^"เอ่ยพลางช้อนอุ้มตัวนางขึ้นเดินตรงไปที่เตียงนอน เขาค่อยๆวางนางลงอย่างเบามือ

หมับ!

"จะไปไหนเพคะ~"จิงซินคว้ามือเขาเอาไว้ใน

ตอนที่เฟยเทียนกำลังจะหันหลังเดินออกไป

"พี่แค่จะเอาเสื้อคลุมไปแขวน"จิงซินปล่อยมือออกแต่ยังจับจ้องเขาอยู่ทั้งที่รู้สึกง่วงจนจะลืมตาไม่ขึ้น

เฟยเทียนเดินกลับมาหานางที่เตียงก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆแล้วกอดภรรยาของเขาเอาไว้หลวมๆ พอชะโงกหน้ามองอีกครั้งก็พบว่านางหลับไปแล้ว

เขาเฝ้ามองนางตลอดเพื่อดูว่านางจะละเมออะไรออกมารึไม่ซึ่งก็ไม่มีอะไร นางยังหลับสนิทจะมีขยับบ้างก็ตอนพลิกตัวมากอดเขาไว้ บ้างก็ขยับเข้ามาซุกซบอยู่ที่อกของเขาสมกับที่เป็นเจ้าแมวน้อยของเขาจริงๆ

ทางด้านเทียนจิน

"เยว่เออร์"ร่างสูงนั่งลงข้างๆชายาตัวน้อยส่งยิ้มไปให้นาง ในที่สุดวันนี้เขาก็จัดการเรื่องสองพ่อลูกนั่นเสร็จเสียที

เยว่จือปรายตามองคนข้างๆเพียงนิดก่อนจะกินขนมหวานต่อไม่สนใจเขา ต้องลงโทษเสียให้เข็ด ทีนางนางยังยอมเขาได้ทุกอย่างครานี้เขาพลาดบ้างนางก็ขอจัดเต็ม!

"เยว่เออร์พี่จัดการทุกอย่างเสร็จตามที่เจ้าต้องการแล้วนะ ทีนี้พี่ก็กลับมาอยู่ที่นี่กับเจ้าได้แล้วใช่รึไม่"

"ข้าพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้วเพคะ"ถอนหายใจฟึดฟัดเดินหนีเข้าห้องไปด้วยความหงุดหงิดรำคาญ

"ข้าเพิ่งรู้ว่าเมียข้าจะแสนงอนถึงเพียงนี้ เห้ออ"ถอนหายใจพรืดใหญ่ คิดหาวิธีง้อนางไม่ได้เสียที หรือจะตีเนียนไปเลย...วิธีนี้นับว่าไม่เลว!

แอดดดดด

"เยว่เออร์"เอ่ยเรียกพลางเข้าไปสวมกอดชายาของตน แค่นางไม่ผลักไสเขาอีกก็รู้สึกดีมากแล้ว นางคงหายโกรธเขาไปบ้างถือเป็นเรื่องดี

"พี่งี่เง่าไปเอง หึงหวงจนทำสิ่งผิดๆลงไป..."เอ่ยเสียงเบาสำนึกผิดจริง ใบหน้าคมซบลงที่ไหล่มน

"หึ! ไม่ใช่แค่ผิดธรรมดาเพคะ ผิดมาก!"

เยว่จือตวาดแสียงดัง นางไม่ได้หายโกรธแต่ที่ปล่อยให้กอดอยู่แบบนี้เพราะคิดถึง...ไม่ใช่สิ!นางแค่ยอมเพราะไม่อยากให้เขาไปทำแบบนี้กับคนอื่น

"แต่พี่สำนึกผิดแล้วนะ อย่าโกรธพี่เลยนะชิงชิง"

สรรพนามใหม่ทำเอานางใจอ่อนยวบ ชิงชิง..ที่รักอย่างนั้นรึ!

แก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ น่าอายจริงๆที่ฟังคำหวานนิดๆหน่อยๆนางก็หายโกรธเขาแล้ว เจ้าเล่ห์นักนะสามี!

"พี่รักเจ้ามากนะชิงชิง จะไม่มีใครอีกนอกจากเจ้านะ"เอ่ยกระซิบข้างใบหูก่อนจะก้มสูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่มจากซอกคอระหงจนนางขนลุกไปทั้งตัว

"มะ ไม่ต้องพูดแล้วเพคะ อื้อออปล่อย!"นางพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดของร่างหนา นี่แขนคนหรือท่อนเหล็กกันแน่เนี่ย!

"พี่คิดถึงเจ้ามากนะเจ้าไม่คิดถึงพี่บ้างรึ"มือหนาจับคนตัวเล็กกว่าให้หันหน้ามา ดวงตาสีอำพันจ้องดวงตากลมโตไม่กระพริบเหมือนต้องการเค้นหาคำตอบข้างใน

"คิดถึงสิเพคะ"เยว่จือเผลอตอบออกไปก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากเอาไว้ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อหลุดคำพูดน่าอายออกไป ให้ตายเถิดดวงตาคู่นั้นเหมือนกำลังร่ายมนต์ใส่นางให้หลงใหล นางสู้กับสายตาแบบนี้ของเขาไม่ได้สักที

"หึๆ พี่ก็คิดว่าเช่นนั้น"ยกยิ้มมุมปากแวบหนึ่ง เขามั่นใจว่านางต้องหายโกรธเขาแล้ว ที่นี้แหละได้เวลาคิดบัญชีเสียที อดอยากมาหลายวันจะกลืนกินเจ้าเนื้อนุ่มนี่ทั้งตัวเลยคอยดู

"!!!!"เยว่จือไม่เพียงตกใจกับคำพูดนางยังตกใจกับแววตาของสามีนางอีกด้วย เขาตอนนี้เหมือนสิงโตผู้หิวโหยพร้อมจะขย้ำเหยื่ออย่างนางเต็มที

"กรี๊ดดด"นางถอยหลังจนชนกับขอบหน้าต่างจนเกือบพลัดตกลงไป ดีที่เทียนจินคว้าร่างของนางเอาไว้ได้ทัน ท่านี้อีกแล้วอยู่ในท่าทางล่อแหลมแบบนี้ต้องถูกจับกินเป็นแน่!

"คะ คือ...!!!! อื้อออ"ความคิดยังไม่ทันจางหายสามีของนางก็ก้มลงมาจุมพิตอย่างอุกอาจ ลิ้นหนากวาดชิมความหอมหวานจากปากบางเหมือนคนหิวโหย

จ๊วบ จุ๊บ

ริมฝีปากบางเริ่มบวมช้ำจากการถูกบดจูบอย่างหนักหน่วง ริมฝีปากเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดงเพราะคนตัวโตที่ยังเดินหน้าจุมพิตนางไม่หยุด

"อื้ออออ เฮือกกก อื้มม"เขาปล่อยให้นางหายใจได้ไม่นานก็ก้มลงมอบจุมพิตให้นางต่อ ริมฝีปากหนาเหมือนต้องการจะช่วงชิงลมหายใจไปจากนางจนหมด

ผ่านไปเนิ่นนานกว่าเขาจะผละออก เทียนจินช้อนอุ้มร่างที่อ่อนระทดระทวยของชายาตรงไปที่เตียงนุ่ม เขาสะกดนางไว้ด้วยตาคมของตนอีกครั้ง

"ชิงชิง เจ้า...มีลูกให้พี่สักคนนะ"คำขอจากคนเป็นสามีทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำ มีความสุขจนอยากจะตะโกนบอกทุกคนให้รับรู้ สามีของนางเขาอยากมีลูกกับนาง!

เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปใบหน้างามก็ขึ้นสีแดงอย่างน่ารัก นางพยักหน้าตอบอย่างอายๆไม่กล้าสบตาเขา รู้ตัวอีกทีก็ถูกเขากลืนกินไปทั้งตัวแล้ว

ร่างบางเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ใดๆปกปิด       เทียนจินมองร่างแน่งน้อยตรงหน้าอย่างกระหาย ผิวเนียนละเอียดของนางช่างน่าฝากรอยรักเอาไว้สักรอยสองรอยหรืออาจมากกว่านั้น...

ไม่คิดเปล่าเทียนจินก้มลงซุกไซร้ลำคอระหงขบเม้นจนเกิดรอยก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ทรวงอกเต่งตึงของหญิงสาวใต้ร่างแทน ริมฝีปากหนาเข้าครอบครองยอดปทุมทันสีชมพูทันที แรงขบกัดดูดดึงเป็นเวลาทำให้มันค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง

"อื้อออ ทะ ท่านพี่" ร่างเล็กสั่นสะท้านครางหวานออกมาไม่ขาดปากจนร่างสูงข้างบนเห็นใจละริมฝีปากออกมาจากทรวงอกงามแล้วใช้ริมฝีปากของเขาปิดกันเสียงครางของนางเอาไว้แทน

ปึก! 

"อื้ออออ><" ร่างเล็กกรีดร้องในลำคออย่างหนักเมื่อคนตัวโตอัดกระแทกแกนกายเข้ามาไม่บอกกล่าว ยังดีที่เขาให้เวลานางปรับตัวอยู่อีกครู่ใหญ่ก่อนจะเริ่มขยับช้าๆช้าๆจนร่างบางเป็นฝ่ายเรียกร้อง

ฟลึ่บ!

"!!!"เทียนจินตกใจไม่น้อยเมื่อชายาตัวน้อยพลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบน 

"ท่านพี่ลูกคนแรกของเราข้าอยากได้ลูกชาย.."สบตาคนใต้ร่างอย่างเขินอายพลางขยัยตัวช้าๆแต่เต็มแรง

"เกรงว่าชายารักต้องทำเอาเองแล้ว เพราะสามีอยากได้ลูกผู้หญิง^^"พูดพลางเอามือสองข้างของตนประสานกันหนุนศีรษะอย่างสบายใจ

"ชิส์"เยว่จือจิปากเมื่อถูกขัดใจ หารู้ไม่ว่าเทียนจินนั้นความจริงเขาไม่เกี่ยงเรื่องเพศของลูกน้อยอยู่แล้ว เขาแค่อยากให้เมียทำให้บ้างก็เท่านั้น^^

ปึก!! ปึก! ปึก!!

"อ๊ากก! เยว่เออร์!"ร่างสูงคำราม             ออกมาราวกับสัตว์ป่าบาดเจ็บเมื่อร่างเล็กข้างบนจงใจกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วง ช่องทางรักบีบรัดแน่นกว่าทุกครั้งราวกับจงใจกลั่นแกล้งเขา   

"ฝากไว้ก่อนเถิด!ภรรยาตัวแสบ!"เยว่จือยิ้มหวานส่งมาให้อย่างยียวน ก่อนจะกระแทกกระทั้นเร็วขึ้น 

เสียงครวญครางของทั้งสองดังลั่นตำหนักจนองครักษ์และเหล่านางกำนัลหน้าแดงแจ๋ไปตามๆกัน กว่าเสียงนั้นจะหยุดลงก็ล่วงเลยเข้าสู่รุ่งสางของอีกวันเสียแล้ว

เวลาต่อมา

ตำหนักซินหลง

"ซินเออร์คืนนี้พี่มีงานต้องทำเจ้าเข้านอนเถิดนะคืนนี้พี่คงไม่ได้กลับมา"เฟยเทียนฝืนใจบอกนางออกไป ยิ่งเห็นแววตาเศร้าๆของนางเขายิ่งอยากจะเข้าไปกอดนางเอาไว้

"จิงซินจะไม่ทำให้ท่านพี่เป็นเห็นห่วง จะเป็นเด็กดีเพคะ^^"เฟยเทียนมองรอยยิ้มของนางอย่างปวดใจ

นางคงไม่รู้ตัวว่าร้อยยิ้มที่ส่งมามันดูหมองเศร้าแค่ไหน แต่เพื่อพิสูจน์ให้แน่ชัดเขาต้องทนไว้ก่อน

"เช่นนั้นพี่ไปก่อนนะ จุ๊ป"เขาจุมพิตที่กลางหน้าผากของนางเบาๆหนึ่งทีก่อนจะเดินออกไป

กลางดึก

จิงซินเริ่มกระสับกระส่ายไปมาอีกครั้ง ภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่พยายามคว้ามือของเด็กอีกคนเอาไว้ เสียงร้องไห้ของเด็กสองคนดังระงมอย่างน่าหดหู่

"ฮึก อย่า อย่าเอาหมิงเออร์ไป"มือบางยกขึ้นไขว่คว้าบางสิ่งอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

"ฮึก มะ หมิงเออร์อย่าไป ฮือออออ"

"อย่าไปนะ ฮือออ"

"หมิงเออร์รึ?"เฟยเทียนที่ยืนฟังอยู่หน้าห้องทวนชื่อนี้อีกครั้ง เขาคงต้องไปจวนสกุลหม่าสักครั้งถามเรื่องนี้ให้กระจ่างเสียแล้ว

แอดดด

"ฮึก ฮือออออ"

"ซิน ซินเออร์ ซินเออร์ได้ยินพี่รึไม่"เฟยเทียนเข้ามาหาภรรยาด้วยความเป็นห่วง จิงซินผวาเข้ากอดเขาเอาไว้ทันทีก่อนจะนึกขึ้นได้รีบเช็ดน้ำตาแล้วผละออกจากเขา

"ท่านพี่ทำงานเสร็จแล้วหรือเพคะ"

"อืม เสร็จแล้ว ว่าแต่เจ้าเถิดเหตุใดร้องไห้เช่นนี้"ถามพลางดึงตัวนางขึ้นมานั่งบนตัก โอบกอดนางเอาไว้หวังให้ความอบอุ่นนี้ช่วยทำให้นางรู้สึกดีขึ้น

"อ๋อ คือ ช่วงนี้ฝันแปลกๆตื่นขึ้นมาก็น้ำตานองหน้าไปหมดเป็นแบบนี้ตั้งแต่..."เอ่ยเสียงเบาลงเรื่อยๆ หากจะบอกว่าตั้งแต่เขาไม่อยู่เดี๋ยวท่านพี่ของนางจะเป็นห่วงกลายเป็นห่วงหน้าพะวงหลังทำงานไม่เต็มที่

"ตั้งแต่?"

"ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบเพคะ^^' " เฟยเทียนไม่ได้เอ่ยตอบอะไร เขาอยากจะจับนางตีก้นนัก ไม่อยากให้เขาเป็นห่วงอย่างนั้นรึ มันทันเสียที่ไหนกัน!

"ซินเออร์เจ้าจะว่าอะไรรึไม่หากต่อไปนี้พี่จะเอางานมาทำที่นี่"

"เอ่อ...แล้วฝ่าบาทจะไม่.."

"เรื่องนี้พี่จะไปขอเสด็จพ่อเอง เสด็จพ่อต้องเข้าใจพี่เป็นแน่" เพราะถ้าไม่เขาจะยุให้เสด็จแม่ห่างกับเสด็จพ่อบ้าง!

"เช่นนั้นก็ดีเลยเพคะ^^"ดวงตากลมโตเริ่มกลับมาสดใสอีกครั้ง เฟยเทียนเห็นดังนั้นก็เบาใจลง คงเหลือแต่เรื่องคนที่ชื่อหมิงเออร์แล้วสินะ..

"ทำไมเงียบไปเล่าเพคะ?"หันหน้ากลับมาถามเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนิ่งเงียบไปเฉยๆ

"ไม่มีอะไร มา ดึกมากมากแล้วนอนต่อเถิด"พูดพลางค่อยอุ้มนางลงจากหน้าตัก มือหนาประคองหลังนางเอาไว้โน้มตัวนางลงนอนก่อนเขาจะล้มตัวลงข้างๆนอนกอดนาง

"พี่จะนอนกอดเจ้าทั้งคืนเอง"จิงซินยิ้มรับก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง และครั้งนี้นางหลับสนิทไปถึงเช้าไม่ตื่นขึ้นมาละเมออะไรอีก ท่านพี่ของนางกอดนางเอาไว้ทั้งคืนจริงๆ...

--------------------------

รีดอยากได้มาม่าคู่ไหนก่อนเลือกมา เรามีชามใหญ่ให้คู่ละสองชาม ทั้งเรื่องมีแค่คู่ละสองชามคุ้มกว่านี้หาไม่ได้แล้วนะ😂

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น