goryaa กอหญ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ที่นี้ชัดเจนพอไหม

ชื่อตอน : ที่นี้ชัดเจนพอไหม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 13:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ที่นี้ชัดเจนพอไหม
แบบอักษร

แพรรัมภาที่วันนี้เธอรู้สึกโกทธตัวเองที่เผลอพลาดไปมีอารมณ์ร่วม กับคนที่นอนอยู่ข้างๆ จวบจนล่วงเลยมาถึงเวลาเย็น น้ำตาเธอก็ไหลออกมา ไม่ได้เสียใจในสิ่งที่สูญเสีย แต่เสียใจกับสิ่งที่ตัวเองเผลอไปมีอารมณ์ร่วมกับเขาต่างหาก ทั้งๆที่เธอมาที่นี้เพื่อจะจัดการสะสางปัญหา แต่พอเกิดเรื่องนี้ขึ้น มันจะไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดแน่ๆ

“หื้อ!!ร้องไห้ทำไม ครับ”

“พอใจ คุณหรือยัง ห๊ะ!!”

“ทำไม คุณเสียใจอะไร ผมก็รับผิดชอบคุณอยู่แล้ว”

“ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณมารับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันก็ผิดเองที่เผลอไปร่วมมือกับคุณ แต่อย่างว่าเดี๋ยวนี้ ส่วนใหญ่แล้วเขาไม่ถือกันเรื่องนี้แล้วหละ เรื่องที่เกิดขึ้น ก็ถือว่าเราสนุกด้วยกันทั้งคู่แล้วกัน”

แพรรัมภา ที่พูดไปแบบนั้นก็เพื่อไม่ต้องการตกเป็นรองคนที่อยู่ข้างหน้า อย่าคิดใช้วิธีนี้มาเพื่อผูกมัดตัวเธอ ไม่มีทาง แกล้งพูดให้เข้มแข็งแต่ภายในนั้นโครต จะสับสน

“ห๊ะ!!!คุณว่าอะไรนะ คุณไม่แคร์กับสิ่งที่คุณสูญเสียไปเลยเหรอ คุณบีม ผมไม่เชื่อคุณหรอก คุณจะร้องไห้ทำไม ถ้าคุณไม่แคร์”

“ที่น้ำตามันไหล เพราะฉันแพ้ให้กับคุณแค่นั้น ส่วนเรื่องอื่นฉันไม่ได้คิด และอย่าเอาเรื่องนี้มาเป็นข้อต่อลองกับฉันเด็ดขาดนะคุณลูอิส”

ลูอิสที่ได้ยิน ถึงกับไปไม่เป็น ทำไมแพรรัมภาถึงมีความคิดแบบนี้ คิดว่าเขาจะยอมง่ายๆเหรอ ทำเป็นเก่ง หรือที่แท้แค่กลัว กันแน่

“ได้!! ถ้าคุณไม่แคร์กับสิ่งที่เกิดขึ้น ผมก็ไม่สน ถือว่าเราร่วมสนุกด้วยกันก็พอ แต่อย่าคิดว่าผมจะปล่อยคุณไปง่ายๆ นะ”

ลูอิสที่รู้สึกเสียใจกับคำพูดของคนตรงหน้า ที่ทำเหมือนไม่แคร์กับสิ่งที่เกิดขึ้น ทำไมแพรรัมภาถึงเป็นคนที่เข้าใจอะไรยากแบบนี้ และทำไมเขาต้องมานั่งรู้สึกกับผู้หญิงคนนี้ด้วย

“ก็ดี คุณได้ความสุขฉันก็ได้ความสุข วินๆ กันทั้งคู่”

แพรรัมภาที่ทำเหมือนไม่แคร์กับสิ่งที่สูญเสีย ก็จะลุกขึ้นไปแต่งตัว ซึ่งเสื้อผ้ามันได้กระจัดกระจายไปตามแรงอารมณ์ที่เกิดขึ้นช่วงก่อนหน้านี้ แต่ช่วงที่จะลุกขึ้นมันรู้สึกเจ็บตรงส่วนนั้น

“โอ๊ะ! โอ๊ย!!”แพรรัมภาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดทำไมมันรู้สึกเจ็บขนาดนี้ ปลายตามองไปยังคนข้างๆ ที่มองเธอยิ้มๆ

“เจ็บละสิ จะรีบลุกไปไหน ให้ผมอุ้มไปก็ได้ อย่างว่าแหละขนาดตัวเรามันคนละไซร์ แรกๆ มันก็แบบนี้ อีกหน่อยมันก็จะชิน”

“ชินบ้านคุณสิ อย่าคิดว่าจะได้มันอีกเป็นรอบที่สอง”

“555ขนาดครั้งแรกคุณยังแพ้ คิดว่าครั้งที่สอง สามมันไม่ตามมาเหรอ”

แพรรัมภาที่ก็หวั่นๆ ในใจ อย่างที่เขาพูดขนาดครั้งนี้เธอมีสติ เธอยังฝ่ายแพ้ แต่อย่าคิดว่าเธอจะยอมเขาง่ายๆ นะ

“หึหึ ฉันไม่มีทางที่จะเป็นเบี้ยล่างให้คุณหรอกนะคุณลูอิส อย่าคิดมาใช้วิธีนี้ มาจับ ฉันให้อยู่ที่นี่แล้วกัน”

ลูอิสได้ยินสิ่งที่คนตรงหน้าพูด ในใจเริ่มที่จะโมโห ได้มาดูกันว่าคุณกับผมใครกันแน่ที่จะแพ้

“ก็ดี เรามาดูกันว่าเกมนี้ใครกันแน่ที่จะแพ้ แต่อย่าลืมนะว่า คุณมาเจรจาต่อลองให้หัวหน้าคุณ และคนที่อยู่ภายในบริษัทเขาจะเดือดร้อนจากการกระทำของคุณก็ตามใจ ผมเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ผมจะปิดบริษัทเล็กๆ แบบนั้นตอนไหนก็ได้ ผมไม่แคร์เพราะผมมีเงินเยอะอยู่แล้ว ไม่สนใจว่าบริษัทของเจ้านายคุณ ที่ให้คุณมาเจรจาจะเป็นอย่างไรก็ได้”

แพรรัมภาที่ได้ยินก็รู้สึกโกทธ ที่เขาถือไพ่เหนือกว่าเธอ ใช่เธอมาเพื่อเจรจาต่อรอง แต่การต่อรองมันต้องไม่ใช่แบบนี้

“แล้วคุณจะเอายังไง ว่ามา จะได้จบๆ และคนอื่นจะได้ไม่เดือดร้อนกับการกระทำ บ้าๆ ของคุณ”

“ง่ายๆ คุณต้องอยู่กับผมที่นี้เป็นเวลา1ปี ตามสัญญา ทุกสิ่งทุกอย่างผมจะคืนให้ในนามชื่อคุณ ถือว่า คุณได้กำไร และคนในบริษัทคุณก็ไม่เดือดร้อนด้วย ว่าไง”

“นานไปไหม 1 ปี ฉันขอ 3 เดือนก็พอ ฉันคิดว่าคนอย่างคุณคงไม่มีทางจะทนผู้หญิงแบบฉันได้หรอก พวกเพลย์บอยอย่างคุณ ไม่เกินเดืิอนมันก็เบื่อแล้ว”

“ทำไม กลัวผมเหรอ อยู่กัน1ปีกลัวจะหลงรักคนแบบผม หรือไง แพรรัมภา”

“หึหึ ฉันไม่มีวันที่จะหลงรักผู้ชายแบบคุณหรอก แค่ที่ฉันยอมให้คุณมันก็มากพอแล้ว คนแบบคุณไม่มีส่วนไหน ที่ฉันจะรักได้เลย ขนาดรสนิยมเรื่องอย่างว่า ยังห่วยเลย”

ลูอิสที่ได้ยินถึงกับ เลือดขึ้นหน้า อะไรน๊ะ รสนิยมเรื่องอย่างว่ายังห่วย ในชีวิตเขาไม่เคยมีใครมาพูดแบบนี้ใส่หน้า เหมือนเช่นผู้หญิงตรงหน้า แรกๆ ก็ต้องการที่จะแสดงออก ในด้านความรัก อยากจะให้เขาและเธอต่างเรียนรู้กัน แต่นี้อะไร ทำไมคนตรงหน้าถึงได้พยศกับเขาเช่นนี้

“ก็ดี รสนิยมผมมันห่วยเหรอ ได้!! แพรรัมภา ผมจะสาธิตให้คุณดูอีกครั้งว่าจะห่วยไหม คุณพูดเองนะ และรับผิดชอบในสิ่งที่พูดออกมาด้วย”

แพรรัมภา รู้สึกอยากจะตบปากตัวเองจริงๆ ที่ไปต่อว่าคนตรงหน้า แล้วที่นี้จะทำไง

“คุณ!! หยุดนะ วันนี้คุณก็ได้มากพอแล้ว คุณอย่าคิดริเริ่มที่จะทำมันอีก ฉันไม่พร้อมฉันเจ็บอยู่นะ”

“หึหึ ที่นี้มากลัว มาบอกว่าเจ็บตอนพูดท้าทาย ไม่คิดกลัวบ้างหละ”

“ฉันขอโทษ และตอนนี้ฉันก็เริ่มหิวข้าวแล้ว ฉันขอร้องละนะ ฉันว่าคุณคงจะไม่โหด ที่ปล่อยให้ฉันอดข้าว หรอกนะ”

ลูอิสได้ยิน ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรทั้งนั้นจัดการอุ้มคนตรงหน้าไปยังห้องน้ำ เพื่อชำระร่างกาย แต่ใช่ว่าจะง่ายอย่างที่คิด คนฤทธิ์มาก ยังไงก็ยังโวยวายไม่เลิก

“คุณ!! ปล่อยฉันลง เลยนะ ฉันเดินเองได้ ไม่ต้องมาช่วยฉัน เลย คนบ้า”

ลูอิสที่ไม่อยากจะทะเลาะอะไรแล้ว จัดการเลยดีกว่า ปากแบบนี้ จากนั้นสงครามในห้องน้ำก็เริ่มขึ้น ลูอิสหัวเราะในลำคอ ที่อีกฝ่ายก็เริ่มเร้าร้อนตามเขา ซึ่งอย่างว่าคนนิสัยเดียวกัน มักจะจุดติดกันได้ง่าย โดยที่แพรรัมภาไม่รู้ตัวว่าเธอนะร้องแรงในเรื่องนั้นมาก

หลังจากที่เสร็จสิ้นการปราบคนปากดี เรียบร้อยเขาก็จัดการสวมเสื้อผ้าให้กับคนที่ตอนนี้ไม่พูดอะไรอีกแล้ว ได้แต่นิ่งเงียบซึ่งความเงียบนี้ทำให้ใครบางคนเริ่มรู้สึกแปลกๆ

“ทำไมครับ หิวข้าวจนพูดไม่ออกเลยหรือไงครับ”

“หยุดพูด ไปเลย ปากแบบนี้มันน่าเอาอะไรยิงทิ้งให้ตายไปเลย”

“หึหึ ยิงผมตายระวังจะท้องไม่พ่อนะ เมื่อกี้ผมปล่อยเอาไว้สะเยอะเลย คิดว่าป่านนี้ลูกๆ ผมคงจะว่ายวนไปตามทางจนไปเกาะติดที่ใดที่หนึ่งแล้วมั้ง”

แพรรัมภาที่ได้ยินก็รู้สึกเครียด กับสิ่งที่เขาพูดออกมา ไม่นะ เธอไม่มีวันยอมให้เรื่องนั้นมันเกิดขึ้นแน่ๆ

“คิดเหรอว่า ลูกๆ ของคุณนะจะแข็งแรงเหรอ เห็นใช้การบ่อยขนาดนี้ คงจะอยู่รอดหรอกนะ”

“ปากแบบนี้ ถือว่าหายเพลียแล้วละสิ”

แพรรัมภาที่ลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้า และทรงผมที่มันฟูให้เรียบร้อย ได้เขาจะได้รู้ฤทธิ์คนอย่างเธอ ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาจะมาจับได้ง่ายๆ

แค่เธอมาในชุดที่เจอกันครั้งแรก แล้วยิ่งตอนนี้ภายในใจเข้ายิ่งรู้สึกหวงมากขึ้นกว่าเมื่อกี้อีก ผู้หญิงคนอื่นใส่ก็คงจะดูดีแต่ไม่ใช่เมียเขาแน่ๆ

“เอาสูทผมไปคลุมด้วย ใส่มาได้ไงเสื้อรัดขนาดนี้ กะจะมาโชว์ใครรึไง”

“ขอบใจ แต่ฉันไม่ใส่”

แพรรัมภาพูดเสร็จแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป ในใจคิดได้ เธอจะอ่อยให้อ่อยให้หมดทั้งออฟฟิศเขาเลย

ทันทีที่แพรรัมภาปรากฏกายออกมา ลูอิสแทบจะวิ่งไปควักลูกตาบรรดาพนักงานหนุ่มๆที่จ้องเมียเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้มขนาดนั้น ลูอิสได้แต่ส่งสายตาไม่พอใจไปให้กับทุกคน เจมส์ที่เห็นคุณลูอิสเจ้านายเขาเดินตามหลังออกมาด้วยใบหน้าที่ เหมือนจะฆ่าใครได้ ทุกทีเจ้านายจะเป็นคนที่ร่าเริง ยิ้มแย้มให้กับทุกคน แต่นี้อะไรดูแล้วไม่มีใครกล้าจะเข้าไปในวงรัศมี นั้นเลย

“เจมส์ เดี๋ยวฉันจะกลับละนะ และคงจะไม่เข้าออฟฟิต มีอะไรติดต่อที่คอนโด นะ”

ลูอิสที่กำลังจะเดินจากไป คิดอะไรออก หันหลังเดินมายังทุกคนในแผนก

“สิ่งเห็น ช่วยลืมมันไปด้วย อย่าให้ฉันรู้นะว่าแอบถ่ายรูป ถ้าฉันรู้ฉันจะไล่ออกทุกคน เข้าใจไหม!!”

พนักงานหนุ่มๆ ได้ยินก็รู้สึกงง มากปกติมีสาวๆ ใส่สั้นมา พวกเขามองยังไม่เห็นเจ้านายเขาจะเป็นแบบนี้ แล้วกับผู้หญิงน่ารัก สวยหวาน แอบเซ็กซี่คนนี้มีหวง หนักมาก

“สิ่งที่พูด เข้าใจไหม!!”

“ครับ ครับ ครับ”

เป็นเสียงของพวกหนุ่มพนักงานในออฟฟิตของเขา เขามองแล้วพยักหน้ารีบวิ่งตามคนเจ้าปัญหาที่เดินนำเขาไปไหนต่อไหนแล้วมาถึงก็เล่นงานเขาแล้ว

ลูอิสรู้สึกปวดหัวจี๊ด ที่เจอกับความพยศของคนข้างหน้า

“เดินแบบนี้ แสดงว่าหายดีแล้วสิ หิวข้าวไม่ใช่หรือไง รู้เหรอว่าจะไปกินที่ไหน”

“ฉันไม่ได้โง่ ขนาดไม่รู้ว่าที่ไหนคือร้านข้าว และไม่ต้องตามฉันมา ฉันจะไปชวนดาวไปกินเอง เชิญคุณไป กับสาวๆของคุณเหอะ”

“เหรอครับ!! พอดีช่วงนี้สาวๆ ของผมไม่ว่างก็เป็นความซวยของคุณแล้วกันที่ต้องมารองรับ อารมณ์ผมแทน แต่อย่างว่าผมชักติดใจ ในบทร้อนๆของคุณในห้องน้ำแล้วสิ เราไม่ต้องกินข้าวไหม ไปต่อที่คอนโดเถอะครับ”

แพรรัมภาหันหน้ามา จ้องไปยังคนด้านหลังที่คอยตามเธอ

“ฉันไม่คิดว่าคนอย่างคุณ จะกินในที่ลับเอามาไข่ในที่แจ้ง แบบนี้นะ”

“ปกติ ผมชอบกินเงียบๆ แต่คุณเป็นคนเริ่มก่อน”

แพรรัมภารู้สึกเหนื่อยใจมากๆ เธอได้แต่เดินไปเงียบๆไม่มีอารมณ์อะไรอีกแล้ว รู้แค่ว่าให้ถึงคอนโดที่พักแล้วเธอ ขออยู่เงียบไม่อยากจะยุ่งกับเขาอีก หรือว่างานนี้เธอกลับเมืองไทยเลยดีไหม ความคิดภายในใจมันตีกันให้วุ่น










แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น