Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 22 ความรู้สึก (25%)

ชื่อตอน : บทที่ 22 ความรู้สึก (25%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2562 22:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 22 ความรู้สึก (25%)
แบบอักษร

บทที่ยี่สิบสอง

31 ธันวาคม

วันนี้มิเกลให้เธอรออยู่ที่บ้าน กำชับว่าให้เตรียมตัวออกไปข้างนอกด้วยกันในคืนนี้ เนื่องจากเขาไม่ได้ระบุสถานที่หรือกิจกรรม ทำให้เธอติดแหง็กอยู่หน้าตู้เสื้อผ้ามาเกือบชั่วโมง ทั้งเสื้อ กางเกง กระโปรง เดรส วางกองเป็นภูเขาย่อมๆอยู่บนโซฟา นึกปวดหัวกับของที่มีมากเกินไปจนตัดสินใจไม่ได้ซักที ปกติเธอไม่ใช่คนเรื่องมากเรื่องการแต่งตัว แต่คืนข้ามปีก็ควรจะมีอะไรพิเศษซักหน่อย 

ในที่สุดปัญหาก็ได้รับการแก้ไขเมื่อพบชุดเดรสสั้นลายลูกไม้สีแดงไวน์ ผมยาวสยายถูกมัดรวบสูงถักเปียจรดปลาย เสื้อโค้ตยาวตัวนอกและรองเท้าส้นสูงสีดำเข้าเซตกันขับเน้นให้ร่างดูเพรียวระหงมากขึ้นไปอีก ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างบรรจงเกินกว่าครั้งไหนๆ ทั้งๆที่ทุกอย่างเหมือนจะเรียบร้อยแต่เธอกลับยังหมุนสำรวจตนเองหน้ากระจกอีกหลายรอบ ไม่เข้าใจอาการประหม่าที่เกิดขึ้นมากะทันหัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูทำเอาสะดุ้งโหยง เมื่อเปิดออกดูก็พบร่างสูงตระหง่านในชุดสูทไร้เนกไทสีดำเฉกเช่นเคย กระดุมเสื้อเชิ้ตปลดลงมาหลายเม็ดไม่ใส่ใจอากาศภายนอก ผมสีน้ำตาลเข้มเสยเป็นทรงง่ายๆ และใบหน้าทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจกำลังยกยิ้มอยู่

“แต่งตัวสวยไปล่อเสือล่อตะเข้ที่ไหน” ไม่พูดเปล่า ยังถือวิสาสะก้าวไปจูบแรงๆที่ขมับอีกฝ่ายหนึ่งที

“เราจะไปไหนกันเหรอ ถ้าแค่ไปเดินเล่นฉันจะได้ไปเปลี่ยนชุด” เธอข่มความเขินอายเอ่ยถาม ยังไงก็ไม่ชินกับเรื่องถึงเนื้อถึงตัวพวกนี้

“ถ้าชอบก็ไม่ต้องเปลี่ยน” หลังพิจารณาอีกรอบก็จูงมือบางออกจากห้องลงไปยังโรงจอดรถ ไม่สนใจเสียงออดอ้อนอยากรู้อยากเห็นที่ยังถามไม่หยุด

“บอกก่อนสิ ฉันจะได้เตรียมใจถูก” 

“เดี๋ยวถึงแล้วก็รู้เอง”



มิเกลพาเธอเข้ามาในใจกลางปารีส ตลอดทางเธอมองเหล่าฝูงชนนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลก ไฟประดับ และการเฉลิมฉลองอย่างตื่นเต้น ถ้าไม่นับที่ไคโร...นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มานับถอยหลังวันขึ้นปีใหม่ที่ต่างประเทศ อีกทั้งที่นี่ยังเป็นเมืองท่องเที่ยวชื่อดังไม่ควรพลาด ถึงจะสะกดกลั้นความรู้สึกแค่ไหนแต่ดวงตากลับพราวระยับเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่

“ฉันพึ่งเคยเห็นหอไอเฟลเปิดไฟแบบนั้น” เธอหันไปสะกิดแขนที่กำลังบังคับพวงมาลัย ชี้ชวนให้ดูภาพความสวยงามผ่านกระจกรถ

“ชอบเหรอ?” ชายหนุ่มนิ่งสงบกว่ามาก ปีใหม่ที่ปารีสน่าเบื่อจนไม่รู้จะเบื่อยังไงได้อีก หากไม่มีหล่อนอย่าหวังเลยว่าเขาจะออกมาเผชิญความวุ่นวายน่ารำคาญเช่นนี้

“ก็สวยดีออก” 

“ชอบก็ดีแล้ว”

รถสปอร์ตมาหยุดที่หน้าตึกแห่งหนึ่ง มีชายชุดดำจำนวนมากยืนปิดประตูทางเข้าไม่ให้คนนอกก้าวผ่าน นักท่องเที่ยวหลายคนต่างมีสีหน้าหงุดหงิดและเสียดายที่โดนปฏิเสธ และมีจำนวนไม่น้อยที่ก่นด่าผู้ใช้สิทธิ์พิเศษ ทุ่มเม็ดเงินไม่น้อยในการเหมาสถานที่เอาไว้คนเดียว จากที่หาข้อมูลมา รูฟท็อปด้านบนเป็นทำเลที่ดีที่สุดในการดูไฟและพลุจากหอไอเฟลแล้ว

“แน่ใจเหรอว่าที่นี่ ดูไม่เหมือนเปิดให้คนนอกเข้าเลย” คนในรถอย่างเธอก็เห็นเหตุการณ์ แต่แน่นอนว่าไม่ได้ยิน รีบคว้าแขนคนข้างกายไว้ก่อนที่เขาจะเปิดประตูลงจากรถ 

“ก็ฉันเตรียมไว้ให้เธอคนเดียว จะปล่อยให้คนอื่นเข้าไปสะเออะได้ยังไง” ไม่รอช้าไปกว่านั้น ปลดแขนออกจากพันธนาการ เดินอ้อมตัวรถเปิดประตูลากคนข้างในลงมา

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ คนอื่นเขาก็อยากสนุกเหมือนกัน” เธอขมวดคิ้วปราม แต่ไหนเลยจะต้านทานแรงของคนตัวใหญ่ได้ สุดท้ายก็ต้องเดินตามโดยจำยอม

“ไปกันเถอะ ยะตีมกับฮาฟิซคงรอนานแล้ว” เขาไม่อยากเปิดประเด็นทะเลาะกับอีกฝ่ายให้เสียอารมณ์ ยกชื่อผู้ติดตามทั้งสองมาอ้าง พร้อมจูงมือบางฝ่ากลุ่มคนเข้าไปด้านในทันที

ลมหนาวพัดเข้าปะทะใบหน้าเมื่อมาถึงรูฟท็อปด้านบน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มพลันเบิกกว้างเมื่อเห็นบรรยากาศโดยรอบ เธอไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเหล่านักท่องเที่ยวถึงได้แสดงท่าทางหงุดหงิดและเสียดายขนาดนั้น ร่างบางถลาไปเกาะรั้วใสมองเมืองปารีสเบื้องล่าง สปอตไลต์ที่สาดส่องมาเป็นระยะเผยให้เห็นผู้คนมากมายเดินไปทิศทางเดียวกันบนท้องถนนท่ามกลางไฟประดับระยิบระยับดุจดวงดาว เธอเหมือนจะได้ยินเสียงตะโกนพูดคุยและเสียงดนตรีดังขึ้นมาถึงข้างบนนี้ด้วยซ้ำ สิ่งที่มองเห็นได้อย่างชัดเจนคือหอไอเฟลประดับหลอดไฟไปตามโครงสร้าง ไฟสีแดงสลับทองแล่นไปมาสว่างไสวสมกับเป็นสัญลักษณ์ของเมือง เธอเคยเห็นภาพถ่ายที่อลิซส่งมาบ้าง แต่ของจริงกลับสวยกว่าอย่างเทียบไม่ติด 

ร่างหนานำพาไออุ่นแนบชิดจากด้านหลัง พร้อมกับใช้แขนแข็งแรงโอบเอวบางไว้หลวมๆป้องกันอุบัติเหตุ เนื่องจากรั้วกั้นไม่สูงมาก ท่าทางชะโงกนั่นก้มดูนี่ของหล่อนจึงดูน่าหวาดเสียวเหลือเกิน แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ได้รบกวนความเพลิดเพลินของอีกฝ่ายไปมากกว่านั้น เพียงใช้ปลายนิ้วม้วนหางเปียเล่นและจ้องมองเสี้ยวหน้ายิ้มแย้มด้านข้างอย่างเงียบๆ

“คุณมาที่นี่บ่อยเหรอ” เธอเอ่ยถามโดยที่สายตายังจับจ้องภาพตระการตาเบื้องหน้า 

“ครั้งแรก” นัยน์ตาสีครามครุ่นคิดถึงปาร์ตี้สุดเหวี่ยงของปีก่อนและปีก่อนๆ...ที่คนในอ้อมแขนไม่น่าจะรับได้แน่ๆ เรื่องตากลมชมวิว เก็บไว้ให้หล่อนคนเดียวก็พอ

“แล้วปกติพวกคุณฉลองที่ไหนกัน” 

“ไม่เห็นมีอะไรน่าฉลองเลย ก็แค่วันธรรมดาวันหนึ่งที่เปลี่ยนค.ศ. หลังหมดวันหยุดยาวเอกสารสรุปรายปีก็จะเข้ามากองเป็นตั้งๆ รวมแล้วสูงกว่าหัวเธออีก” เขากล่าวพลางทำมือแสดงความสูงให้เห็น เลยศีรษะหล่อนขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็ไม่สูงไปกว่าตนเอง 

“ดูไม่ใช่คุณเลย” เธอกล่าวกลั้วหัวเราะ เอนร่างพิงกำแพงอุ่นด้านหลัง

“ปีหน้าโยนให้สองคนนั้นทำแทน แล้วเราไปที่อื่นกันเถอะ” ใบหน้าที่พึ่งโกนหนวดเคราถูไถไปตามแก้มเนียน กระซิบเสียงทุ้มเย้าหยอก


_____________________________________________________________________

สวัสดีค่าาา มาแล้ววววว

ควันหลงวันปีใหม่ กับคู่ข้าวใหม่ปลามัน มิเกลไม่ค่อยจะหลงเล้ยยยย 555555555

คอมเม้นต์ให้เค้าชื่นใจหน่อยน้าาาา ขอบคุณที่ติดตามนะค้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น