Goink

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.4k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 20:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13
แบบอักษร

เมอร์เซเดสเบนซ์คันหรูวิ่งไปตามถนนด้วยความเร็ว นินนารานั่งเหม่อลอยมองออกไปข้างนอกไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ เลย ตอนนี้จิตใจของเธออยู่ที่บ้านอยากให้ถึงที่บ้านเร็วๆ ป่านนี้ลูกเธอจะเป็นยังไงบ้างพ่อแม่เธอจะเป็นห่วงขนาดไหนที่เธอหายไปทั้งคืนแบบนี้ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดันแบตหมดไปตอนไหนก็ไม่รู้ 

ภายในรถเงียบสนิทไม่มีเสียงใดๆ เลยทั้งเขาและเธอต่างนั่งไม่พูดไม่จากันเธอไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับเขาผู้ชายที่บ้าอำนาจเอาแต่ใจตัวเองไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่น เธอรักผู้ชายแบบนี้ไปได้ยังไง 

“จอดรถข้างหน้า....ฉันจะลง” นินนาราเอ่ยขึ้นเมื่อเธอนึกขึ้นได้ว่าต้องซื้อยาเมื่อคืนเขาไม่ได้ป้องกันและปล่อยในใส่เธอทุกครั้งเมื่อเห็นว่ามีร้านขายยาที่อยู่ข้างทางพอดีเธอจึงบอกเขา 

“ทำไม จะพยศอะไรอีก” พีรดนย์เอ่ยเสียงแข็งเมื่อเห็นว่านั่งรถด้วยกันมาตั้งนานไม่ยอมพูดจาอะไรกับเขาเลย แล้วอยู่ๆ จะลงจากรถ 

“ฉันมีของที่ต้องซื้อคุณกลับไปก่อนเลย” 

“ของอะไร” เสียงห้วนๆ ของชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ “ถ้าเธอไม่บอกฉันก็ไม่จอด” พีรดนย์ยื่นคำขาด 

“ฉันรู้สึกคั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะไม่สบายเลยจะไปซื้อยาคุณช่วยจอดรถหน้าร้านขายยาข้างหน้าให้ฉันหน่อย” นินนาราเอ่ยโกหกออกไปเธอจะไม่มีทางพลาดท้องลูกของเขาเป็นครั้งที่สองแน่ 

พีรดนย์หักพวงมาลัยรถเลี้ยวเข้าข้างทาง “ฉันจะรอเธออยู่ที่รถถ้าเธอตุกติกกับฉันเราเห็นดีกันแน่” 

“รู้แล้วน่าฉันไม่หนีไปไหนหรอก” นินนาราเปิดประตูก้าวขาลงจากรถแล้วเดินไปร้านขายยาที่อยู่มุมตึก 

มือบางผลักประตูเข้าไปในร้านแล้วเดินไปหน้าเคาน์เตอร์ “ซื้อยาคุมฉุกเฉินค่ะ” 

“ได้ค่ะ” เภสัชกรจัดยาตามที่หญิงสาวต้องการใส่ถุง 

“ได้แล้วค่ะ” หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบถุงยายัดใส่ในกระเป๋าทันที 

“อ่อ ขอยาพาราด้วยค่ะ” เมื่อได้ของตามที่ต้องการแล้วก็ยื่นเงินให้กับเภสัชกรก่อนจะเดินออกมาจากร้านทำตัวปกติไม่ให้มีพิรุธแล้วก้าวขึ้นรถ 

“ไหนยา” พีรดนย์เอ่ยถามหญิงสาวเสียงเข้มขรึม 

“นี่ไงคะ!!” นินนาราเอ่ยเสียงแข็งพร้อมกับยื่นถุงยาที่ถือในมือขึ้นมาโชว์ 

มือหนาเอื้อมไปหยิบถุงยาในมือหญิงสาวมาเปิดดูก่อนจะยื่นถุงยาคืนให้กับหญิงสาวตามเดิม 

“ส่งกระเป๋าเธอมาให้ฉัน” 

“คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ยคุณจะล้ำเส้นฉันเกินไปแล้วนะ” 

“ทำไม ในนั้นมันมีอะไรเธอถึงหวงนักหวงหนา!!” 

“คุณไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งให้ฉันทำนั่นทำนี่ตามใจคุณนะ!!” นินนาราตวาดเสียงแข็งเธอจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้เขากระทำกับเธอแค่ฝ่ายเดียวหรอกเธอยอมเขามามากพอแล้ว 

“ก็สิทธิ์ความเป็นผัวของเธอไงลินิน” มือหนาเข้าไปกระชากเอากระเป๋าในมือของเธอแต่นินนารากลับไม่ยอมปล่อยกระเป๋าในมือให้เขา เธอกอดกระเป๋าไว้แน่นและพยายามแกะมือของเขาออก 

“อย่าให้ฉันใช้กำลังนะลินิน ปล่อย!!!”  

ชายหนุ่มตะคอกใส่เธอเสียงดังแล้วออกแรงดึงเอากระเป๋าจากเธอตอนแรกเขาแค่อยากจะดูให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ทำอย่างที่เขาคิดไว้แต่พอขอดูกระเป๋าดีๆ เธอกลับไม่ยอมให้เขาดู พีรดนย์เปิดกระเป๋าแล้วหยิบเอาถุงที่อยู่ในนั้นออกมามือหนาควักเอาแผงยาในถุงชูขึ้น 

“นี่อะไร” พีรดนย์เอ่ยเสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยความโกรธ “หึ” เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้จริงๆ 

“ทำไม ก็ฉันมีสิทธิ์ที่จะกิน ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองพลาดมีลูกกับคนอย่างคุณหรอก!!” 

 นินนาราพูดด้วยความโมโหพร้อมกับยื่นมือไปคว้าเอาแผงยาที่อยู่ในมือของเขา แต่ชายหนุ่มกลับแย่งคืนไปได้แล้วเปิดกระจกรถหรูปาแผงยาที่อยู่ในมือออกไปข้างนอก 

“ทำไมจะกลัวอะไรก็ท้องลูกของฉันไปแล้วนี่คนหนึ่งถ้าท้องอีกคนจะเป็นไรไป!!” 

พีรดนย์เอ่ยความจริงออกไปเมื่อเห็นว่าเธอทำท่ารังเกียจไม่อยากจะมีลูกกับเขามากนักทำให้ชายหนุ่มหมั่นไส้ จึงบอกความจริงกับเธอว่าเขารู้เรื่องที่เธอปิดบังเอาไว้ทั้งหมดแล้ว ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าเธอรู้ว่าเขารู้เรื่องนี้แล้วเธอจะมีสีหน้ายังไงยังจะกล้าอวดเก่งกับเขาอีกไหม 

นินนารานิ่งอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินออกจากปากของชายหนุ่มเขารู้เรื่องที่เธอพยายามปิดบังเอาไว้ ริมฝีปากบางสั่นระริกดวงตาร้อนพร่าแดงก่ำน้ำตาเอ่อล้นไหลลงผ่านแก้มเนียน 

“คุณรู้เรื่องนี้...........” นินนาราเอ่ยออกมาเสียงพร่ามือไม้สั่น ชาไปหมดทั้งตัว 

“ใช่ เธอเห็นฉันเป็นคนโง่มากเหรอลินินที่กล้ามาโกหกคนอย่างฉัน เธอก็รู้จักฉันดีนี่” 

 

“ปล่อยเราสองคนแม่ลูกไปเถอะนะ ฉันจะไม่มายุ่งวุ่นวายอะไรกับคุณอีก คุณจะได้ใช้ชีวิตในแบบที่คุณต้องการไง ไม่ต้องมาผูกมัดคุณไว้ด้วยความรับผิดชอบส่วนลูกฉันจะดูแลแกเอง” นินนารากลั้นเสียงสะอึ้นเอาไว้แล้วทำใจดีสู้เสือยื่นข้อเสนอให้กับเขา 

“ไม่!! ฉันต้องการลูก” พีรดนย์เอ่ยเสียงเฉียบขาด 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น