Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 20 ผู้บัญชาการสูงสุด

ชื่อตอน : บทที่ 20 ผู้บัญชาการสูงสุด

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 136

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 ผู้บัญชาการสูงสุด
แบบอักษร

​        มื้อค่ำวันนั้นเป็นมื้อที่แสนจะฝืดคอสำหรับคุณนายไป๋ ที่ทานข้าวไปเงียบๆไม่พูดจากับใคร เธอไม่ค่อยชอบใจวิธีการเลี้ยงลูกของสามี ที่เลี้ยงลูกสาวกับลูกชายต่างกันลิบลับ ความคิดที่จะเลี้ยงลูกอย่างราชสีห์ที่ทำให้เธอหัวเราะขบขันเมื่อยามที่อาอวี่เป็นเพียงแค่ทารกแบเบาะ กลายมาเป็นความร้อนใจที่ได้เห็นพ่อกับลูกไม่เข้าใจกันหลายต่อหลายครั้ง เกือบสามทศวรรษที่สามีเธอไม่คิดจะเปลี่ยนแปลง 

ประมุขสกุลไป๋นั่งหลังตรงอยู่หัวโต๊ะ คอยกระแอมกระไอเป็นระยะ แต่คุณนายไป๋ก็ไม่ได้สนใจ 

"เกิดไรขึ้น ทะเลาะกันอีกแล้ว?" ลูกเขยคนโตกระซิบถามเมีย 

"ก็อาอวี่น่ะสิ" พี่สาวไป๋อวี่กระซิบตอบ 

"หือ?" 

"แม่บ้านฉีบอกว่าคุณชายมาอาละวาด ... อย่าแตะต้องคนของผม... ลั่นบ้านเลย" 

"คนของผม? ใคร? อย่าบอกนะว่า... ฮะฮะฮะ จูเหมยลี่เรอะ" เขาย่นคอ เก็บเสียงหัวเราะ เมียทำตาเขียว หยิกเขาที่ต้นขา เขาร้องเจ็บแบบไม่มีเสียง 

คุณหู เขยใหญ่ของบ้านเป็นคนเอาการเอางานและเอาใจใส่ครอบครัวดีมาก ถ้าเขาไม่คอยเรียก"ท่านพ่อตาท่านแม่ยาย"อยู่ ประมุขของบ้านทั้งสองก็คงคิดว่าเขาเป็นลูกในไส้ไปแล้ว 

ก็เพราะเขยขวัญหูอวี้นี่เองที่ทำให้ทางครอบครัวของไป๋อวี่ปล่อยให้ไป๋อวี่ทำอะไรได้ตามใจ ไม่ต้องมาคอยกังวลกับเรื่องกิจการของทางบ้าน หูอวี้ที่สนิทสนมกับครอบครัวของภรรยานับตั้งแต่สมัยเขาเรียนมัธยมต้น ถูกวางตัวไว้เป็นผู้สืบทอดกิจการสกุลไป๋ร่วมกับภรรยา ความเป็นคนอารมณ์ดีของเขาทำให้ได้รับตำแหน่งกาวประสานใจไปอีกตำแหน่งหนึ่ง 

"อาอวี่จะพาสะใภ้เข้าบ้านเหรอครับ" หูอวี้ทำลายความเงียบ ไม่ใส่ใจภรรยาที่ทำตาถล่นห้ามปราม 

"สูง 180 หนัก 62" ประมุขไป๋หน้าตายบอกเสียงเรียบๆ ทำเอาลูกสาวคนโตสำลักพรวด ท่าทางพ่อของเธอจะอารมณ์ดีขึ้นแล้ว 

ไป๋เทียนจ้าววางตะเกียบลงเมื่อแม่บ้านเข้ามากระซิบบอกว่าถังซันมาแล้ว ด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม เขาเดินออกจากห้องทานข้าวไป คนที่เหลือที่โต๊ะอาหารจำต้องวางตะเกียบลงเพื่อรอประมุขของบ้านกลับมา 

"สงสัยอาอวี่จะมาอาละวาดเรื่องจูเหล่าซือโดนทำร้ายใช่ไหมครับ" หูอวี้ถามคุณนายไป๋ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตอนบ่าย 

"ทำไมต้องมาอาละวาดที่บ้าน ... เราไปเกี่ยวอะไรด้วย" คุณนายไป๋เริ่มเอ่ยปากหลังจากที่นั่งนิ่งเงียบมานาน 

สำหรับนักธุระกิจที่มีครอบครัวเกี่ยวข้องกับทั้งทางพรรคการเมืองและการสื่อสารหลักของประเทศ เป็นธรรมดาที่หูอวี้จะต้องเป็นคนทันข่าวสารทั้งในเบื้องลับและเบื้องแจ้ง 

"ตำรวจสอบสวนได้ว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องของแฟนโรคจิตที่คลั่งไคล้ภาพดาราคนโปรดจมกองเลือดน่ะครับ ดูเหมือนจะมีคนบงการ" 

"ตายจริง" คุณนายไป๋เอามือทาบอก 

"แล้วอาอวี่มาโวยวายอะ .... " เธอชะงัก... 

"ตายแล้ว ไอ้ลูกคนนี้" ...แล้วตบอกผางเมื่อนึกออก 

"นี่มันคิดว่าพ่อมันทำเรอะ" คุณนายไป๋ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ประจวบกับที่สามีเธอเดินกลับเข้ามา 

"ฉันบอกคุณแล้ว ว่าให้พูดคุยกับลูกบ้าง คุณน่ะวางท่าเป็นผู้บัญชาการสูงสุดเสียจนลูกมันคิดอะไรเตลิดเปิดเปิงไปแล้ว" เธอกล่าวก่อนจะสะบัดผ้าเช็ดปากทิ้งลงบนโต๊ะอย่างมีอารมณ์ แล้วเดินฉับๆๆออกจากห้องไป 

ไป๋เทียนจ้าวมองอาหารบนโต๊ะอย่างนึกเสียดาย ก่อนจะตัดใจหมุนตัวตามภรรยาออกไป 

................ 

ประมุขสกุลไป๋นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง กำลังบริหารนิ้วมือทั้งสองข้าง เหมือนไม่สนใจภรรยาที่นอนห่มผ้าแต่ปากว่ากล่าวเขาเสียยืดยาว 

"ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว ทั้งคุณกับอวี่เอ๋อร์ก็ไม่เหมือนกัน คุณจะมาเลี้ยงเค้าแบบที่พ่อคุณเลี้ยงคุณได้ยังไง" 

"ลูกผู้ชายมีอะไรก็ต้องฟันฝ่าไปให้ได้" สามียืนยัน 

"แล้วไอ้เรื่องแตะลูกสิงโตตกหน้าผาแล้วให้มันปีนขึ้นมาเองน่ะ พอเสียที ฟังจนเบื่อแล้ว" คุณนายไม่พูดเปล่า แต่เอาเท้าที่อยู่ใต้ผ้าห่มแตะสามีเข้าให้ด้วย 

"แต่จอมยุทธก็ยากผ่านด่านสาวงามจริงๆ" สามีไม่ใส่ใจที่โดนเท้าภรรยาถีบถอง 

"สาวงาม?" 

"จูเหล่าซือนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ" เขาเอ่ยคล้ายรำพึงกับตัวเอง 

"... นี่คุณคิดจะมีอนุเรอะ" ปากเหมือนจะต่อว่าแต่ก็หลุดหัวเราะคิ๊กในตอนท้าย 

"คิดจะให้พ่อลูกฆ่ากันตายหรือไงจ๊ะแม่นางเตียวเสี้ยน" คนหน้าตายหันมาทิ้งตัวลงนอนตะแคงข้างๆภรรยา คุณนายไป๋หัวเราะคิ๊กดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงใต้ตา 

"คุณผู้บัญชาการ.. ท่านเจ้าเมือง.. ไปจัดการเรื่องพ่อลิโป้ลูกคุณให้ดีก่อนเถอะ" 

"อย่าช้าล่ะ พรุ่งนี้ลูกต้องไปเซี่ยงไฮ้นะ" คุณนายไป๋กลับมาจริงจังอีกครั้ง 

ไป๋เทียนจ้าวพลิกตัวนอนหงายพร้อมระบายลมหายใจยาว เขาบังคับบัญชาคนนับหมื่น เล่นแร่แปรธาตุกับคนนับแสน แต่กลับไม่เคยมีปัญญาทำอะไรกับลูกชายคนเดียวของตัวเองได้เลย .... 

มันสิ ผู้บัญชาการสูงสุด ผมน่ะ แค่ลูกน้องปลายแถว ... 

................ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}