ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 0711

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 414

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2562 02:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 0711
แบบอักษร

ผมจึงรีบแต่งตัวเพราะผมจะไปส่งพี่ฮีทขึ้นเครื่อง

“ยูตะ เดี๋ยวไปส่งพี่ที่สนามบินหน่อยนะ แล้วเราก็ขับรถพี่กลับไปเลย พี่ฝากใช้รถหน่อยนะ” ^o^ พี่ฮีทพูด

“แต่มันรถพี่นะครับ ผมไม่กล้าใช้หรอก” ผมปฏิเสธ

“ใช้ไปเถอะนะ พี่ขอร้อง ถ้าเราไม่ใช่พี่จะโกรธจริงๆ นะ” พี่ฮีทขู่ จนผมต้องจำใจรับปากว่าจะใช้รถพี่เขา

เมื่อถึงสนามบิน ผมเดินไปส่งพี่ฮีทถึงหน้าทางเข้าผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศ

“อย่าดื้อนะ เดี๋ยวพี่วีดีโอคอลมาหาทุกวันเลย” ^^ พี่ฮีทลูบหัวผม

“ครับ ผมจะเป็นเด็กดีครับ ตั้งใจทำงานนะครับ” ผมบอกพี่ฮีท

และพี่ฮีทก็กอดผมพร้อมกับจูบลาผม

ผมส่งพี่ฮีทด้วยรอยยิ้ม หลังจากพี่ฮีทจากไป น้ำตาผมก็ไหลมาไม่หยุด

ในใจผมตอนนี้รู้สึกเหมือนนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราต้องจากกันตลอดไปเลย

ผมร้องไห้ตลอดทางกลับบ้าน และวันนั้นทั้งวันผมก็ร้องไห้ทั้งวัน

วันที่ 7 พฤศจิกายน 2018

ผมออกไปข้างนอกแต่เช้า เพื่อทำให้สมองปลอดโปร่งเพราะช่วงนี้ผมเขียนหนังสือไม่ได้เลย ผมเลยไปที่สวนสาธารณะ

ผมนั่งเหม่ออยู่ที่ม้านั่ง จู่ๆ ก็มีผู้หญิงสาวตัวเล็กๆ น่าสูงเท่าๆ กับผม มีผมสีน้ำตาล ยาวเป็นลอนๆ ผิวขาว หน้าตาสวย ท่าทางเรียบร้อย และแต่งตัวเรียบร้อย เดินเขามานั่งข้างๆ ผม

“ขอนั่งข้างๆ ได้มั้ยคะ” เธอถาม

“อ๋อ เชิญครับ” ผมตอบ

“ฉัน’ นานะ’ นะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” เธอแนะนำตัว

“ผมยูตะครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ” ผมแนะนำตัวกลับ

“ดูท่าทางเครียดๆ นะคะ อย่าคิดมากไปเลยค่ะ แค่ยิ้มไว้เดี๋ยวทุกอย่างก็จะดีขึ้นเองแหละค่ะ” นานะพูดกับผม

“ครับ ขอบคุณครับ” ผมพูด

หลังจากนั้นเธอก็ชวนผมคุย น่าแปลกใจนะครับ ที่เวลาสั้นๆ ที่ผมคุยกับเธอมันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น

“คุณยูตะอายุเท่าไหร่เหรอคะ” นานะถาม

“ผมอายุ 23 ปีครับ”

“ว้าว...อายุเท่ากันเลยค่ะ งั้นเรียกชื่อฉันเฉยๆ ก็ได้ค่ะ” นานะบอก

“อ๋อครับงั้นนานะก็เรียกผมว่ายูตะเฉยๆ ก็พอครับ”

“ค่ะ ยูตะ” ^^

“ครับ นานะ” ^^

หลังจากนั้นเราก็แลกเบอร์โทรกัน

วันต่อมา

‘ยูตะไปกินข้าวเย็นกันเถอะ’ นานะส่งข้อความหาผม

“ก็ดีเหมือนกันวันนี้เบื่อมากพี่ฮีทก็ไม่ติดต่อมา” ผมพูดกับตัวเอง

‘โอเค งั้นมาเจอกันที่ม้านั่งในสวนสาธารณะที่เดิมนะ’ ผมส่งข้อความกลับไป

พอตกเย็นผมก็ไปเจอนานะที่ม้านั่งในสวน เราตกลงกันว่าจะไปกินข้าวที่ร้านแถวสำนักพิมพ์ผม

พอถึงร้านเราก็สั่งอาหารกินกันระหว่างที่รออาหาร

“ยูตะทำงานอะไรเหรอ”

“อ๋อ เป็นนักเขียนของสำนักพิมพ์ใกล้ๆ นี่แหละ แล้วนานะล่ะ”

“เป็นครูโรงเรียนอนุบาลแถวย่านการค้าน่ะ”

อ๋อโรงเรียนอนุบาลแถวย่านการค้า ผมเคยไปตามหารักแท้ที่นั่นนี่นาผมคิดในใจ

เราถามเรื่องราวของกันและกัน เราคุยกันอย่างถูกคอ พอกินข้าวเสร็จผมก็อาสาไปส่งเธอ เพราะวันนี้ผมเอารถของพี่ฮีทมา

ต้องบอกก่อนนะครับว่าจริงผมไม่ได้อยากจะเอารถพี่ฮีทมาใช้เพราะผมกลัวจะทำรถพี่เขาพัง เพราะรถพี่เขาคือ แอสตัน มาร์ติน วี8 ปี 2018 ราคาเกือบ 17 ล้านนะครับ ถ้าผมขับไปเฉี่ยวอะไรล่ะก็ผมคงไม่มีปัญญาซ่อมให้หรอก แต่เพราะพี่ฮีทบังคับให้ใช้ผมเลยเอามาขับเฉพาะไปที่ใกล้ๆ ไม่อันตรายมาก

ผมไปส่งเธอที่อพาร์ทเม้นท์แถวโรงเรียนอนุบาลซึ่งมันก็ไม่ไกลจากบ้านผมนัก

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง ว่างๆ ไปกินข้าวกันอีกนะ” นานะบอกผม

“ได้สิ” ผมบอกก่อนจะขับรถกลับไป

พอผมกลับมาถึงบ้านพี่ฮีทก็วีดีโอคอลหาผมพอดี

“พี่คิดถึงยูตะจังเลย” ^o^ พี่ฮีทบอกผม

“ครับ เหมือนกัน” ผมบอก

เราคุยกันประมาณครึ่งชั่วโมงก่อนที่ผมจะขอตัวไปนอนเพราะมันดึกแล้ว

“ฝันถึงพี่ด้วยนะ จุ๊บ” ^o^ พี่ฮีทส่งจูบให้ผมก่อนจะวางสายไป

หลังจากนั้น นานะก็โทรหาผมบ่อยขึ้น เราคุยกันมากขึ้น เราเจอกันบ่อยขึ้น

ส่วนพี่ฮีทก็จะวีดีโอคอลมาหาผมตอนกลางคืนทุกๆ 2 วันครั้ง

จนวันที่ 20 พฤศจิกายน 2018

‘ยูตะมากินข้าวเย็นที่ห้องฉันสิ เดี๋ยวทำอาหารสูตรเด็ดให้ทานนะ ห้องฉันอยู่ชั้น 4 ห้อง 7404 รหัสเข้าห้อง 0711 นะคะ เปิดเข้ามาได้เลย’ นานะส่งข้อความมาหาผม

ผมจึงไปตามที่เธอชวน พอถึงหน้าห้องผมก็กดรหัสตามที่เธอส่งมาบอก ปรากฏว่าก็ใช่รหัสห้องเธอจริงๆ ด้วยผมคิดว่าเธอจะพูดเล่นเสียอีก

“อ้าว...มาแล้วเหรอ อาหารเสร็จพอดีเลย มานั่งนี่สิ” นานะจับมือผมมานั่งที่โต๊ะ

ภาพนี้มันทำให้ผมคิดถึงพี่ฮีทเหลือเกินครับ บนโต๊ะอาหารมีกับข้าวมากมาย เธอตักข้าวใส่ถ้วยกินข้าวให้ผม

“ลองชิมนี่สิ” นานะตักอาหารแล้วป้อนให้ผม

“อร่อยมั้ย” ^^ นานะถาม

“อื้ม อร่อยมากเลย” ผมตอบ

“นี่จะไม่ถามหน่อยเหรอว่าทำไมรหัสห้องถึงเป็น 0711” นานะถาม

“อื้ม ทำไมต้อง 0711 ล่ะ” ผมถาม

“ก็เป็นวันที่เราเจอกันวันแรกไง” ^^ นานะตอบด้วยรอยยิ้ม

............................................................

ความคิดเห็น