Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : น้ำส้มสองไห

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 937

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2562 11:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น้ำส้มสองไห
แบบอักษร

​ตำหนักยวิ๋นชิง

"อี้เฟยปิดตำหนักอย่าให้ใครเข้ามารบกวน ข้าอยากพักผ่อน"สั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนนางกำนัลที่คอยรับใช้ใจหาย ปกติพระชายาจะยิ้มแย้มแจ่มใสเสมอหากโกรธก็แสดงออกมาชัดเจนว่าโกรธ แต่อาการนิ่งเงียบเช่นนี้ไม่ต่างจากคลื่นลมที่สงบก่อนพายุจะเข้าเลย

ภายในห้อง

"บอกข้าทีสิว่าข้าควรทำเช่นไร ท่านก็ยังเป็นท่านไม่เคยเชื่อใจข้าเลยสักครั้ง"เยว่จือเอ่ยขึ้นแม้จะดูเหมือนนางกำลังจดจ้องหยกชิ้นสวยชิ้นคำคัญนั้นแต่ความจริงไม่ใช่เลย นางเหม่อมองสิ่งใดอยู่นางเองก็ไม่ทราบเช่นกัน

"ครั้งแรกข้าย่อตัวถวายคำนับนานนับชั่วยามจนปวดไปทั้งขา หึ!นั่นก็ไม่เจ็บเท่าไร..."นิ้วเรียวยาวลูบไล้ชินหยกไปมา

"ครั้งต่อมาข้าล้มป่วยอย่างหนัก ทั้งที่เพิ่งจมน้ำเพิ่งถูกทำร้ายมากลับต้องถูกฉุดกระชากให้เดินตากแดดและลมกลับเรือนพัก ถูกทำร้ายจิตใจด้วยคำพูดมากมายและถูกทิ้ง อึก ให้หมดสติอยู่ตรงนั้น"น้ำเสียงของนางสั่นเครืออย่างหนักแต่คงไม่เท่ากับจิตใจที่เจ็บช้ำของนาง

"แต่นั่นไม่เป็นไรเลย ข้าได้ฟังทั้งคำขอโทษคำแรกและคำว่ารักจากเหตุการณ์นั้น"หยาดน้ำตาหยดแรกหยดลงบนหยกในมือของนาง

"และครั้งนี้..."นางก้มลงมองฝ่ามือของตนแม้มีหยาดน้ำตามาบดบังแต่นางยังมองเห็นผ้าสีขาวที่มีโลหิตของนางซิมออกมาเล็กน้อยได้ชัดเจน

"หึๆ ครั้งนี้จะเป็นคำว่าอะไรดีล่ะเยว่จือ คำๆไหนที่จะทำให้ข้าให้อภัยได้อีก ยังมีคำใดอีกหรือไม่"

นางหลับตาลงช้าๆ ความโกรธมันหมดไปแล้วตอนนี้นางไม่อาจรู้ได้ว่ากำลังรู้สึกเช่นใดเสียใจอย่างนั้นหรือ

ทุกคำพูดของนางถูกคนที่อยู่ด้านหน้าประตูได้ยินทั้งหมด เทียนจินที่กำลังจะเปิดประตูเข้าไปเป็นอันชะงักไม่กล้าจะเข้าไปหานาง

แอดดดด

"!!!!"เยว่จือเปิดประตูออกมาก็พบกับร่างสูงยืนอยู่ แต่คนที่ตกใจกลับไม่ใช่นางแต่เป็นเขา! นางเดินผ่านเข้าไปโดยไม่พูดสิ่งใดออกมาก่อนจะหยุดเดินเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้

"อยากได้สนมเพิ่มก็บอกข้านะ หรือจะเป็นชายารองก็ให้บอก ข้าจะแต่งตั้งนางให้องค์ชายเอง"พูดจบก็เดินออกจากตำหนักไปไม่หันกลับมามองคนที่ยังยืนอยู่หน้าประตูห้องของนางแม้แต่น้อย

นี่เขาควรดีใจหรือเสียใจดี เขารู้ว่านางโกรธเขาที่ไม่เชื่อใจ แต่นั่นก็แค่ส่วนหนึ่งเพราะอีกส่วนก็คือนางไม่พอใจที่เขายุ่งเกี่ยวกับสตรีอื่น!

เขาควรจะพอใจที่ทำให้นางหึงหวงได้ไม่ใช่หรือทั้งที่เขาตั้งใจทำเช่นนั้นต่อหน้านางแต่เหตุใดเขาไม่รู้สึกเช่นนั้นเลย

เรื่องทั้งหมดมันเกิดจากเขาเองที่โกรธนาง หากนางไม่วิ่งตามเขามานางก็คงไม่ต้องพบกับองค์ชายสี่ ถ้าเขาไม่ยิ้มให้สตรีอื่นใกล้ชิดกับสตรีอื่นนางคงไม่ต้องบาดเจ็บเพราะไประบายอารมณ์ด้วยการยิงธนู หากเขาเชื่อใจนางเขาคงไม่พลาดเป็นครั้งที่สาม

"แย่แล้วล่ะสิ ข้าจะทำเช่นไรดีเยว่เออร์"สาบานได้ว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกอับจนหนทางขนาดนี้ อย่างที่นางว่าเขาจะพูดอย่างไรให้นางหายโกรธและให้อภัยเขาได้

เวลาต่อมา

เยว่จือกลับเข้าตำหนักมาในเวลาพลบค่ำ เมื่อทำกิจวัตรต่างๆเสร็จก็ล้มตัวลงนอน เตียงที่ไม่มีเขามันดูกว้างยิ่งนัก...

ฟลึ่บ!

"อ๊ะ!นี่ท่าน!!"เยว่จืออุทานเสียงหลงเมื่อจู่ๆเขาก็เข้ามากอดนางเอาไว้จากด้านหลัง นางยังไม่หายโกรธเขานะ!

"พี่คิดหาคำพูดมาทั้งวันแล้ว...ไม่มีคำไหนจะเหมาะสมมากกว่าคำนี้อีก พี่ขอโทษนะ"เอ่ยขึ้นเสียงเบาพลางกระชับอ้อมกอด

"ปล่อย! ไม่ต้องมาขอโทษข้า!"เยว่จือดิ้น ขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของร่างหนา ยิ่งดิ้นไม่หลุดก็ยิ่งหงุดหงิด

"เยว่เออร์~"เทียนจินฉวยโอกาสตอนนางกำลังดิ้นจุมพิตนางเร็วๆหนึ่งที แค่นี้ก็มีกำลังใจง้อนางแล้วชายาของเขาหอมหวานที่สุด

"นี่!! ข้าโกรธท่านอยู่นะ!"เยว่จือตวาดเสียงดังแต่แทนที่เขาจะกลัวแล้วปล่อยตัวนางกลับกลายเป็นกอดนางแน่นกว่าเดิม

"พี่ขอโทษ พี่ยังไม่ได้ทำผิดครั้งที่สามเลยนะ"นี่เขายังจะกล้าแก้ตัวแบบนี้อีกรึ! เขาแสดงออกมาชัดเจนขนาดนั้นแล้วแท้ๆ

"พี่ยังไม่ทันพูดอะไรเลยนะ ไม่ได้พูดว่าไม่เชื่อใจเจ้าด้วย"เอ่ยเสียงเบาใบหน้าหล่อเหลางอง้ำเล็กน้อยเหมือนเด็กที่ถูกเพื่อนแกล้งใส่ร้ายแล้วมาฟ้องพ่อแม่

"แล้วที่ท่านพรวดพราดเข้ามาทั้งยังถามว่าข้ากับลู่หมิงทำอะไรกันเล่าจะว่าอย่างไร!"เยว่จือตะโกนก้องอย่างเหลืออด เหอะช่างแก้ตัวมาได้น้ำขุ่นๆ

"พี่แค่ถามเสียงดังไปหน่อยก็เท่านั้นเอง"        เยว่จืออ้าปากค้างกับการแก้ตัวหน้าด้านๆของสามีหนุ่ม ให้ตายเถิด!คำๆนี้ผุดขึ้นเต็มหัวนางไปหมด!

"ได้!องค์ชาย ท่านด้านแก้ตัวมาเช่นนี้ข้าก็กล้าให้อภัย"กัดฟันพูดพยายามสงบอารมณ์ที่คุกกรุ่นพร้อมระเบิดเอาไว้

"แต่เรื่องท่านกับบุตรีราชครูนั่นข้าไม่ให้อภัย! ออกไปเลยนะกลับตำหนักท่านไปไม่ต้องมานอนร่วมห้องกับข้า!"นางอาศัยจังหวะที่เขากำลังดีใจที่นางให้อภัยเรื่องเมื่อครู่ดิ้นจนหลุดออกมาได้แต่ความผิดกระทงที่สองยังต้องชำระความกันต่อไป

"เยว่เออร์เจ้าจะไล่พี่ไม่ได้นะ ที่เรื่องเป็นเช่นนี้ก็เพราะเจ้านั่นแหละ•⌒• "

"นี่คิดจะโทษข้ารึ! ออกไปเดี๋ยวนี้เลย!"เยว่จือเขี้ยงหมอนใส่คนบนเตียงอย่างแรงจนร่างสูงหลบแทบไม่ทัน

"เพราะเจ้าไปคุยกับน้องสี่นั่นแหละพี่ถึงได้หึงหวงจนต้องแกล้งเอาคืนเจ้าเช่นนั้น"เขาหลบหมอนไปอธิบายอย่างชุลมุน

"หึ!เป็นการหึงหวงที่ไร้สาระมากสามี"พูดจบครานี้นางคว้าจอกชาเขวี้ยงใส่เขาเต็มแรง หากเขาไร้วรยุทธเกรงว่าคงถูกถ้วยชาปาลงมากลางกบาลจนนูนบวมหรือหัวแตกไปแล้ว!

"ไปเลยนะตราบใดที่แก้ไขไม่ได้อย่าเข้ามาในห้องนี้อีกไม่เช่นนั้นข้าเอาท่านตายแน่!"

"เอาจนตายก็ดีสิ^^"

"เทียนจิน!!!"

เคร้ง!!!

"เยว่เออร์เจ้าจะฆ่าสามีตัวเองรึ!นั่นมันกาน้ำชานะ! หากพี่หลบไม่ทันจะทำเช่นไรเล่า"

"เหอะ!ถ้าท่านตายข้าจะแต่งงานใหม่ฉลองในพิธีศพท่านเลย!"

"หึ่ย!"เยว่จือกระแทกตัวลงนั่งบนเตียงด้วยความเหนื่อยหอบอีกครั้ง ดูท่าคงได้อาบน้ำผลัดผ้าใหม่เป็นแน่

"อึ้งอะไรอยู่อีกอยากให้ข้าได้สามีใหม่รึ! ไปจัดการเรื่องของท่านเสียสิ เรียนผูกก็เรียนแก้เอาเองก็แล้วกัน!"

"คืนนี้พี่ยอมก็ได้ พรุ่งนี้พี่จะกลับมานอนที่นี่!"พูดจบก็เดินออกจากห้องไป เขาไม่ได้กลัวนางนะแค่ไม่อยากขึ้นชื่อว่าไร้น้ำยาจนเมียต้องไปหาชายอื่นมาแต่งงามใหม่ก็เท่านั้นเอง

หลังจากเขาออกไปแล้วนางก็อาบน้ำเสียใหม่ก่อนจะมาเข้านอน สภาพห้องตอนนี้ดูไม่จืดเลยทีเดียว

"เห้ออ พรุ่งนี้คงต้องให้อี้เฟยมาช่วยจัดการให้เสียแล้ว"นางล้มตัวนอนด้วยความอ่อนเพลียก่อนจะหลับไป หารู้ไม่ว่ากลางดึกคนเป็นสามีแอบย่องมานอนกอดนางอยู่ทั้งคืนจนรุ่งเช้าแล้วแอบออกไป ปากนางก็ไล่เขาแต่ดันนอนซุกอยู่ที่อกเขาทั้งคืน เยว่จือเอ๋ยเยว่จือ^o^

-----------------------

มาแล้วจ้าาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น