Goink

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 12 Nc 18+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 20:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 Nc 18+
แบบอักษร

คอนโด  

พีรดนย์อุ้มร่างบางขึ้นมาที่ห้อง เขาพาเธอมาที่คอนโดของเขาที่ซื้อเอาไว้ตั้งแต่สมัยเรียนแต่พอเรียนจบเขาก็กลับไปอยู่ที่บ้านไม่ค่อยได้มาอยู่ที่นี่สักเท่าไหร่ 

ชายหนุ่มก้าวเดินไปยืนที่หน้าห้องแล้วแตะคีย์การ์ดผลักประตูเข้าไปก่อนจะมุ่งไปที่โซฟาหรูแล้ววางร่างบางของหญิงสาวลง 

“ลินิน” พีรดนย์เขย่าตัวหญิงสาวเพื่อให้เธอรู้สึกตัว 

“อื้อ......” นินนาราปัดมือชายหนุ่มออกสะเปะสะปะ 

“ลินิน” พีรดนย์เขย่าตัวเธออีกครั้งเมื่อไม่เห็นว่าเธอนั้นจะรู้สึกตัวสักทีเขาเลยเอื้อมมือไปดึงแขนหญิงสาวให้ลุกขึ้นนั่ง 

“อื้ม” หญิงสาวลุกขึ้นนั่งด้วยอาการสะลึมสะลือยังไม่ทันได้สร่างเมาดีนัก อุ๊บ!! มือบางยกขึ้นปิดปากและกำลังจะลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อวิ่งไปยังห้องน้ำ 

“เธอจะไปไหน” พีรดนย์กลับรั้งแขนของเธอเอาไว้ 

“อุ๊ก อ้วก!!! " หญิงสาวพยายามสะบัดแขนออกแต่เขาไม่ยอมปล่อยเธอสักทีทำให้เธออ้วกพุ่งออกมาใส่อย่างจัง 

“ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย!!” 

“ช่วยไม่ได้คุณอยากจะรั้งแขนฉันไว้ทำไมล่ะ” หญิงสาวเถียงกลับเมื่อไม่เห็นว่าจะเป็นความผิดของเธอเลยสักนิดเขารั้งแขนเธอไว้เอง 

“แล้วใครจะไปรู้ล่ะว่าเธอจะอ้วกฉันก็นึกว่าเธอจะหนี” 

“สมน้ำหน้า” 

“ปากดีนักนะนินนารา” พีรดนย์กระตุกแขนดึงนินนาราให้เข้ามาใกล้ๆ มือหนาเอื้อมไปประคองท้ายทอยแล้วโน้มใบหน้าลงไปบดขยี้ริมฝีปากบางของเธออย่างรุนแรงไม่คิดว่าเธอนั้นจะเจ็บเลยสักนิด 

นินนาราพยายามขัดขืนทุบตีอกแกร่งของเขาแต่ก็ไม่เป็นผลจากร้อนแรงค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลชายหนุ่มผละใบหน้าออกเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวได้หายใจ ก่อนจะก้มลงไปจูบริมฝีปากบางอีกครั้ง 

“อื้ม......” เสียงครางในลำคอของชายหนุ่มบ่งบอกถึงความพอใจเป็นอย่างมาก ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ เลื่อนลงมาที่ลำคอระหงและสร้างรอยตีตราจองไว้บนเรือนร่างของเธอ 

“อ๊ะ” หญิงสาวรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ เมื่อเขาดูดดึงทำรอย 

พีรดนย์เลือนใบหน้าต่ำลงมาเรื่อยๆ เพื่อสร้างรอยเอาไว้บนร่างกายของเธอทำเอาไว้ทุกๆ ที่ จนผิวกายของเธอนั้นเกิดรอยซ้ำตามตัวเต็มไปหมด เธอเป็นของเขาเป็นของเขาคนเดียวมือหนาเลื่อนเข้าไปปลดตะขอบราเสื้อชั้นในออก อีกมือหนึ่งเอื้อมไปรั้งขาเรียวยาวข้างหนึ่งของหญิงสาวให้ขึ้นมาเกี่ยวไว้ที่เอวมือหนาลูบไล้ขาเรียวของหญิงสาวแล้วค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นมาเรื่อยๆ 

 กระโปรงของเธอถูกมือหนาถลกขึ้นไปกองอยู่เอวก่อนที่จะเลื่อนลงมาที่จุดกึ่งกลางของเธอเกี่ยวเอาแพนตี้ลูกไม้สีดำที่ปกปิดกายสาวออกไปให้พ้นทาง นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มบดเบียดสอดแทรกเข้าไป 

“อื้อ..... อย่า” นินนาราร้องห้ามเขาด้วยเสียงกระเส่าเธออยากจะต่อต้านเขาแต่ร่างกายเธอกลับตอบสนองเขาทุกอย่างไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับร่างกายของเธอก็ยอมให้เขาทำไปหมดซะทุกอย่าง 

พีรดนย์กับไม่สนใจในคำเอ่ยห้ามของหญิงสาวเลยตอนนี้เขาไม่อาจหักห้ามใจตัวเองได้อีกต่อไปเขาต้องการเธอในช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยขาดผู้หญิงเลยสักครั้งแต่ทุกๆ ครั้งเขากับเอาคิดถึงแต่ร่างกายเธอโหยหาเธอมาโดยตลอด 

“อืม อ่า” พีรดยน์ไม่รอช้าปลดกระดุมเสื้อถอดออกอย่างรวดเร็วแล้วช้อนตัวอุ้มหญิงสาวเดินเข้าห้องไปทันทีพอเปิดประตูได้ชายหนุ่มก็พุ่งตรงไปที่เตียงนุ่มแล้ววางร่างบางของหญิงสาวลง 

เขาปลดกางเกงที่เหลืออยู่ออกไปแล้วขึ้นคร่อมตัวหญิงสาวเอาไว้ริมฝีปากหนาโน้มลงไปครอบครองเรียวปากอวบอิ่มของหญิงสาว 

“อื้ม........อ่าห์” นินนาราครางออกมาอยากอดกลั้นเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป “อื้ม.......พี่พีทขอร้องล่ะอย่าทรมานลินินเลย” หญิงสาวบอกเสียงสั่นพร่าเธอไม่อาจทนต่อแรงปรารถนาได้อีกต่อไป 

" หึ ถ้าอย่างงั้นเธอก็ทำเองสิ " พีรดนย์เอ่ยเสียงห้วนๆ พร้อมกับทิ้งกายลงนั่งพิงขอบเตียง 

นินนาราไม่หลงเหลือความอายอีกต่อไปเมื่อเเรงปรารถนานั้นมีมากจนเธอไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไปแล้ว 

หญิงสาวถลกกระโปรงขึ้นไปกองไว้ที่เอวแล้วลุกขึ้นไปนั่งลงบนตักชายหนุ่ม ริมฝีปากบางก้มลงไปซุกไซร้ซอกคอหนาแล้วดูดดึงทำรอย มือบางเอื้อมไปโอบคล้องคอชายหนุ่มเอาไว้ กายสาวบดเบียดแนบชิดกับแก่นกายความเป็นชายที่แข็งตัวพร้อมจะเข้ามาเต็มที 

นินนารายังคงเล่นกับร่างกายของชายหนุ่มไม่ยอมเข้ามาสักทีจนเป็นชายหนุ่มเองที่ทนไม่ไหวจับเอวบางของหญิงสาวให้ยกขึ้นแล้วสอดแทรกลงมา 

“อ๊ะ.....เจ็บเบาหน่อย” นินนาราเอ่ยเมื่อพีรดนย์กระแทกลงมารวดเร็วจนมิด 

“ทำต่อสิ” 

แขนเรียวยาวเอื้อมไปจับไหล่ชายหนุ่มไว้แล้วยกสะโพกขึ้นสูงจนเกือบจะหลุดออกจากแก่นกายแล้วกระแทกลงมาจากช้าๆ ค่อยๆ แรงขึ้นแรงขึ้นเรื่อยๆ 

อื้อ.....อ๊า..อร๊าย พีรดนย์ยกสะโพกกระแทกกลับอย่างไม่มีใครยอมใครตอนนี้เขาต้องการที่จะปลดปล่อยมันออกมา 

พีรดนย์พลิกกายหญิงสาวให้นอนลงมาทั้งที่จุดนั้นยังเชื่อมกันอยู่ มือหนาจับรั้งขาเรียวยาวยกขึ้นพาดไหล่แล้วกระแทกเข้าออกแรงๆ จนหญิงสาวรู้สึกจุกร้าวไปหมด 

“อืม แน่นมาก” ชายหนุ่มครางออกมาอยากพอใจเขาไม่เคยมีความสุขแบบนี้กับใครมานานแล้ว 

“อ๊ะ เบาๆ หน่อยมันลึกเกินไป” นินนาราบอกกับชายหนุ่ม 

“ใกล้แล้ว..........” พีรดนย์เอ่ยออกมาแล้วกระแทกเข้าออกเร็วๆ แรงๆ เมื่อใกล้ถึงจุดหมาย 

อ๊า........... พีรดนย์ฝังแก่นกายเข้าไปให้ลึกแล้วปลดปล่อยทุกหยดหยาดเข้าสู่ร่างกายของหญิงสาวจนเอ่อล้นออกมาแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ ด้วยความเหน็ดเหนื่อย เวลาผ่านไปไม่นานชายหนุ่มก็ลุกขึ้นมายุ่งวุ่นวายกับร่างกายเธอต่อ 

“ขอต่อนะ” 

“พอแล้ว พอได้แล้ว” นินนาราเอ่ยห้ามแต่พีรดนย์กลับไม่ฟังเธอเลยหญิงสาวพยายามขัดขืนแต่เธอก็สู้แรงเขาไม่ไหวอยู่ดี กว่าเขาจะปล่อยให้เธอนอนก็เกือบรุ่งเช้าอีกวัน 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น นินนาราตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดเมื่อยตามร่างกายนี่เธอทำอะไรลงไปถึงเธอจะเมาแต่ก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอต้องแพ้กลายเป็นผู้หญิงใจง่ายยอมให้กับเขาทุกทีเธอควรจะเกลียดเขาสิไม่ใช่ยังรักเขาอยู่แบบนี้เขาทำร้ายเธอสารพัดทำไมไม่จำใส่สมองสักที บอกตัวเองว่าเกลียดเขาจะลืมคนอย่างเขาให้ได้แต่พอกลับมาเจอเขาอีกครั้งมันกลับไม่ใช่ เธอยังไม่เคยลืมเขาได้เลยพอคิดถึงเรื่องนี้ทีไรน้ำตาทำท่าจะไหลออกมาทุกที 

นินนาราหันไปมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงซึ่งเป็นเวลาสิบเอ็ดโมงทำให้นึกขึ้นได้ว่าเธอนั้นหายไปทั้งคืนลิลินคงต้องร้องไห้งอแงแล้วแน่ๆ ที่ไม่เห็นเธอป่านนี้ลูกเธอจะเป็นยังไงบ้างหญิงสาวรีบลุกขึ้นแต่แขนของชายหนุ่มที่กอดร่างเธอไว้นั้นไม่ปล่อยสักทีเธอออกแรงผลักเขาทำให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่รู้สึกตัวขึ้นมา 

“จะไปไหน” เสียงเข้มๆ ของพีรดนย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอทำท่าจะลุกจากเตียง 

“กลับบ้าน” นินนาราตอบเสียงเรียบแล้วลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ด้วยความยากลำบากเธอเจ็บและระบมไปหมดทั้งตัว หญิงสาวหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป 

 

นินนารายืนมองตัวเองหน้ากระจกเห็นรอยแดงซ้ำตามตัวที่เขาทำไว้กับเธอผิวกายเต็มไปด้วยรอยบ้าๆ พวกนี้แทบจะไม่หลงเหลือที่ว่างไว้เลย 

“เฮ้อ ทำเยอะขนาดนี้กลัวคนอื่นไม่เห็นหรือไง” นินนาราเอ่ยประชด หลังจากที่หญิงสาวอาบน้ำชำระร่างกายอยู่นานก่อนจะก้าวขาออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วทุกอย่าง กำลังจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจเขาที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงสูบบุหรี่อยู่เลยสักนิด 

แต่ก่อนเขาเลิกสูบไปแล้วนี่นาเธอจำได้เพราะว่าเธอเป็นคนขอร้องให้เขาเลิกเองแต่ก็ช่างเถอะเขาจะสูบหรือไม่สูบมันก็ไม่ใช่เรื่องของเขาพอหญิงสาวก้าวขาเดินยังไม่ทันได้ถึงประตูเสียงของชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้น 

“เดี๋ยวฉันไปส่ง” พีรดนย์เอ่ยเสียงแข็งเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินออกจากห้อง 

“ไม่ต้องฉันกลับเองได้” 

“ถ้ายังดื้อดึงก็ไม่ต้องกลับ” พีรดนย์ขู่หญิงสาวที่ดื้อดึงไม่ยอมให้เขาไปส่ง 

“ก็ได้” นินนาราจำเป็นต้องตอบตกลงเธอไม่อยากจะมีปัญหากับเขาอีกแล้ว 

พีรดนย์เขี่ยบุหรี่ในมือลงในถาดรองแล้วลุกขึ้นจากเตียง “อร๊าย!!” ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!!” นินนารายกมือบางขึ้นปิดหน้าปิดตาแทบไม่ทัน 

“ตกใจอะไรทำอย่างกับฉันเอาเธอแค่ครั้งเดียว” 

“หยุดพูดหยาบคายเดี๋ยวนี่นะ!!” 

“ก็ฉันพูดเรื่องจริง” พีรดนย์ตอบเสียงเข้มก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น