Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรื่องไม่เป็นเรื่อง

ชื่อตอน : เรื่องไม่เป็นเรื่อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2562 11:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องไม่เป็นเรื่อง
แบบอักษร

​หลายวันต่อมา

หลังการเข้าเฝ้าครั้งนั้นทั้งเทียนจินและเฟยเทียนก็ไม่ได้ไปอีก มีเพียงงานต่างๆเท่านั้นที่ถูกส่งไปให้ผู้เป็นบิดาตรวจสอบ

"ท่านพี่ทำเเบบนี้จะดีหรือเพคะ?"เยว่จือเอ่ยถามในขณะที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่อีกฝั่ง สามีของนางไม่ยอมให้นางห่างกายเลย ขนาดนั่งเขียนงานอะไรนางก็ต้องอยู่ในห้องด้วย

"แค่งานเสร็จเสด็จพ่อก็ไม่ว่าอะไรแล้ว เรื่องนี้เจ้าอย่าห่วงเลย"

"ไม่ถือว่าเสร็จนะเพคะ พวกทหารที่รอท่านพี่อยู่ไม่ได้พบท่านพี่มาจะเดือนแล้ว..."

"เจ้าเบื่อพี่!?"

"ห๊ะ!! ปะ เปล่านะเพคะ!"อะไรกันนางแค่ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้เขาเสียงาน อีกอย่างมีใครอยากให้สามีตัวเองห่างกายกัน สามีนางหล่อเหลาขนาดนี้ด้วยแล้วยิ่งไม่อยากให้ไปไหนเลย

ตุบ!

เสียงวางหนังสือลงอย่างแรงทำเอาร่างเล็กสะดุ้งหลุดออกจากห้วงความคิดทันที ตายแล้วท่านพี่โกรธนางเป็นแน่><

เทียนจินเดินออกไปอย่างเร็วในขณะที่เยว่จือพยายามวิ่งตาม แต่ก็ไม่ทันอีกเช่นเคยขานางก็สั้นแค่นี้รองเท้าก็เดินลำบากยิ่งวิ่งนะไม่ต้องพูดถึง ทำไมต้องโกรธนางขนาดนี้ด้วยเนี่ย!

"เห้ออออ"

"แต่งงานได้ไม่เท่าไหร่ก็มีเรื่องให้หนักใจแล้วรึ"เสียงของบุรุษดังมาจากด้านหลังของศาลาที่นางนั่งอยู่ เยว่จือรีบหันกลับไปมองทันที

"องค์ชายสี่!"นางรีบถวายคำนับด้วยความลืมตัว

"เจ้าเป็นถึงชายาขององค์ชายสองไม่ต้องทำเช่นนี้แล้ว อยากิห็นข้าต้องโทษรึ"เอ่ยติดตลกขึ้น เยว่จือรีบลุกขึ้นทันทีก่อนจะกระแอมไอแก้อาย

"สงสัยคงทำจนชินเพคะ^^' "

"เอ่อ..จริงสิเพคะข้ายังไม่ได้ตอบแทนท่านเรื่องที่ช่วยชีวิตข้าเมื่อคราวก่อนเลย"

"ตอบแทนรึ....คราแรกข้าก็คิดเอาไว้เช่นกันว่าจะให้เจ้าตอบแทนอย่างไร แต่ดูเหมือนข้าคงจะมาช้าไปเจ้าทำสิ่งนั้นให้ข้าไม่ได้แล้วล่ะ"เยว่จือเห็นแววตาเขาหม่นหมองลงก็ให้งุนงงสงสัย เขาอยากได้อะไร นางให้เขาไม่ได้...หรือจะเป็นทรัพย์สินเงินทอง?

เป๊าะ!!

"!!!"เสียงดีดนิ้วตรงหน้าทำให้นางได้สติ เยว่จือ มองหน้าอีกฝ่ายพยายามคิดหาสิ่งที่เขาต้องการ

"เจ้าจะเหม่ออีกนานรึไม่"

"เอ๊ะ!?"ท่าทางเหม่อลอยของนางทำเอาอีกฝ่ายส่ายหน้าไปมา คุยอยู่กกับเขาแท้ๆนางใจลอยไปที่ใดกัน

"เอ่อ..ข้าไม่รู้ว่าสิ่งที่ท่านอยากได้คืออะไร"

"เห้ออ ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออกเอาไว้คิดออกแล้วข้าจะบอกเจ้าเอง ถึงตอนนั้นเจ้าก็ทำให้ได้ก็แล้วกัน"กล่าวไว้เท่านั้นก็เดินจากไป

"คนอย่างข้าทำได้อยู่แล้ว ข้าจะตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ให้ได้!"นางตะโกนไล่หลังไป

นางนั่งเล่นที่ศาฃาอีกพักใหญ่ด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ สามี!นางถูกสามีโกรธอยู่นี่!

"รีบกลับไปรอท่านพี่ที่ตำหนักดีกว่า!"คิดได้ดังนั้นก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ตำหนักของตนทันที

ตำหนักยวินชิง(ตำหนักของเยว่จือ)

นางกลับมาถึงตำหนักท่านพี่ก็ยังไม่กลับมาอยู่ดี นี่จะงอนนางจริงๆหรือ นางแค่อยากให้ท่านพี่ทำหน้าที่ให้ดีไม่อยากให้ท่านพี่มาเสียงานเพราะนาง ก่อนหน้านี้ก็ยังมีเรื่องแข่งขันเป็นรัชทายาทนางไม่อยากเป็นสาเหตุให้ท่านพี่ต้องล้มเหลวในเรื่องนี่หรอกนะ

"เห้ออ อยากง้อให้ตายแต่ถ้าท่านพี่ไม่ยอมกลับมาข้าจะทำเช่นไรเล่า"ถอนหายใจอย่างคิดไม่ตก

"หากไม่ทรงกลับมาก็ไปหาสิเพคะ"อี้เฟยนางกำนัลที่มีหน้าที่ดูแลเยว่จือเอ่ยขึ้น

"ไปหารึ...เป็นความคิดที่ดี อย่างไรเสียท่านพี่คงจะอยู่ที่ลานฝึกนั่นแหละนะ"เยว่จือเอ่ยขึ้นดวงตาเป็นประกาย สามีขี้งอนเช่นนี้คงต้องหาวิธีง้อเสียแล้ว!

"อี้เฟยเจ้าไปเอาขนมที่ข้าทำเก็บไว้มาใส่กล่องให้ข้าที ส่วนที่เหลือมาช่วยข้าเปลี่ยนชุดเร็วเข้า"

เวลาต่อมา

ลานฝึก

เยว่จือในชุดเกาะอกสีฟ้าน้ำทะเลผ้าคาดเอวสีชมพูตัดกับของผ้าสีแดงกำลังถือกล่องขนมเดินตรงไปยังที่พักของท่านพี่ของนาง

หากง้อด้วยวิธีนี้ไม่สำเร็จนางจะใช้ร่างกายง้อสามีให้รู้แล้วรู้รอด!

"ท่านพี่ขะ...."เยว่จือชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าในห้องนี้ไม่ได้มีเพียงนางแต่ยังมีราชครูและบุรีอยู่ด้วย นี่ไม่ใช่สตรีที่เคยตามเฝ้าท่านพี่ของนางเมื่อตอนนางยังเป็นแค่นางกำนัลหรอกรึ!

"ถวายพระพรพระชายา"สองพ่อลูกเอ่ยขึ้นพร้อมกัน เยว่จือเหลือบมองสามีเห็นเขานิ่งเฉยก็หงุดหงิดใจขึ้นมา

"ตามสบายเถิด"เอ่ยตอบแต่สายตามองเลยสองคนนี่ไปแล้ว

"เรื่องที่ท่านราชครูขอข้ายินดีช่วย"เทียนจินตอบอีกฝ่ายไป เยว่จือที่ได้ยินก็ไม่เข้าใจ ช่วย?ช่วยอะไรกัน?

"องค์ชายจะช่วยสอนหนิงเออร์จริงๆหรือเพคะ!"หนิงเออร์?ให้ท่านพี่ของนางสอนรึ? อาานางพอจะเดาเรื่องออกแล้ว ที่แท้นางก็คงวางแผนอยากใกล้ชิดท่านพี่สินะ แต่ที่น่าหงุดหงิดคือสามีของนางตอบตกลงนี่สิ!

"จริงสิ ข้าจะสอนให้เจ้า ด้วยตัวเอง^^ " เยว่จือถึงกับฉุนขาด สอนด้วยตนเอง! รอยยิ้มนั่นอีก! ไม่งงไม่ง้อมันแล้ว! ได้!งั้นเราจะได้เห็นดีกัน!

"องค์ชายกำลังมีแขกสำคัญข้าคงต้องขอตัวก่อนเพคะ^^" เยว่จือถวายคำนับแล้วเดินออกมาทันที

"อี้เฟย!!!"

"พะ เพคะ?"นางกำนัลเด็กตอบออกไปเสียงสั่น จู่ๆพระชายาเอกของนางก็ดูหงุดหงิดทั้งยังตะโกนเรียกนางเสียดังจนนางตกใจ

"เอาขนมพวกนี้ไปเทให้สุนัขกินให้หมด!"เยว่จือเงื้อมือขึ้นจะเขวี้ยงกล่องขนมลงพื้น เห็นอี้เฟยหลับตาด้วยความกลัวนางจึงค่อยๆลดมือลงส่งกล่องขนมนี่ให้นางกำนัลอี้เฟย

"หึ่ย!ถ้าไม่ติดว่ากลับจวนโดยไม่มีคนบ้านั่นไปด้วยจะทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงของตระกูลนะข้าจะไปไม่กลับเลย!"เยว่จือเดินไปเดินมาอย่างนึกหงุดหงิด นางต้องทำอะไรสักอย่าง!

"ใช่แล้ว!ลู่หมิง!!!"

"อะไรนะเพคะ!!"

"ข้าจะไปหาองค์ชายลู่หมิง!"ไม่รอให้ใครเอ่ยทัดทานคัดค้านนางก็เดินออกจากตำหนักอย่างรวดเร็ว มีเเต่สหายคนนี้เท่านั้นที่จะช่วยให้นางอารมณ์ดีได้

อุทยาน

"ลมอะไรหอบพระชายาเอกมาพบข้าได้กันนะ"ลู่หมิงผู้ไม่รู้ชะตากรรมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสหายรักเดินหน้าบูดบึ้งเข้ามา

"ลู่หมิงพี่ชายท่านแย่ที่สุดเลย!"กระแทกตัวนั่งลงอย่างแรงไม่รักษากิริยาใดๆอีกต่อไป องค์ชายหกรีบส่งสัญญาณให้นางกำนัลออกไปให้หมดก่อนที่สหายของเขาจะแสดงกิริยาที่ไม่ดีออกมามากกว่านี้

"ทะเลาะกันอีกแล้วรึ ครานี้บอกก่อนเลยนะว่าข้าจะไม่เลี้ยงขนมเจ้าอีกแล้ว"เอ่ยดักคอไว้ทันที

"รู้แล้วๆเห็นข้าเป็นคนอย่างไรกัน ท่านมีอะไรให้ข้าเล่นแก้เบื่อบ้างเล่า"เยว่จือเอ่ยถามใบหน้างอง้ำไม่สบอารมณ์

"วันนี้ข้ามีฝึกยิงธนูจะไปด้วยกันรึไม่เล่า"

"ข้าไม่เป็นหรอก ถ้าท่านสอนข้าก็ไป"

เยว่จือส่งสายตาขอร้องไปให้ เหอะ!นางกำลังขอหรือบังคับกันแน่นะ

"อาๆ ข้าสอนให้ก็ได้ เจ้านี่นะมีเรื่องทีไรมาหาข้าทุกที"บ่นอุบอย่างห้ามไม่ได้

"โถ่ ข้าคิดถึงท่านเป็นคนแรกเลยนะ ข้ามีสหายอยู่แค่สองคนคนนึงก็ตัวติดสามีอย่างกับอะไร ท่านก็ช่วยคลายเครียดให้ข้าหน่อยเถอะ"

"ไปๆ ไม่ต้องพูดมากแล้วอยากไปก็ตามข้ามา"

สนามฝึกยิงธนู

"ข้าว่าธนูแบบนี้มันใหญ่เกินไป ข้าไม่ไหวหรอก พอจะมีคันเล็กกว่านี้รึไม่"เยว่จือหันไปถามสหาย เขาสอนนางหมดแล้วแต่ปัญหามันอยู่ที่นางแรงไม่พอน่ะสิ ใครจะไปมีแรงง้างได้ธนูคันใหญ่เช่นนี้

"เช่นนั้นใช้ธนูของข้าตอนเด็กๆก็แล้วกัน"ไมนานธนูคันพอดีมือก็ถูกส่งมาให้ลู่หมิงก่อนจะส่งให้เยว่จืออีกที

"ธนูคันนี้ข้าใช้ซ้อมตอนยังเด็ก ก็ตอนเจ้าเข้าวังใหม่ๆนั่นแหละนะ ข้าว่าน่าจะพอดีกับตัวเจ้า"

"จะว่าข้าตัวเล็กเหมือนเด็กล่ะสิ"นางค้อนใส่สหายแต่ก็รับธนูมา

ฟลึ่บ! ปึก!

"ไม่เลวนี่เยว่จือ! อีกนิดเดียวก็เข้าสีแดงตรงกลางแล้ว"

"ลองดูอีกสักทีสิ"ครานี้เยว่จือจินตนาการเปลี่ยนจากจุดแดงที่อยู่กลางเป้าเป็นใบหน้าสตรีน่าไม่อายผู้นั้นบ้าง บอกเลยว่านางเหนี่ยวคันศรแทบหัก!

ฟลึ่บ! ปึก!

"!!!!!"ลู่หมิงหมองเป้ายิงสลับกับใบหน้าสหายที่ดูพร้อมจะขย้ำคนเต็มที่ นางคงโมโหมากเป็นแน่ สหายเขาแม้เป็นสตรีก็นับว่าน่ากลัวยิ่งนัก

"หึ!" นางมองเป้ายิงอย่างพึงใจก่อนจะรัวลูกศรยิงไปไม่ยั้ง ทหารเริ่มเจ้ามามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่หรือพระชายาองค์ชายสองช่างเหมาะสมกันยิ่งนัก!

"จะ เจ้าทำได้อย่างไรกัน"ลู่หมิงถึงกับอึ้งลูกศรนับสิบที่อยู่กลางเป้ายิงนั้นแม้เป็นบุรุษก็ยากจะทำได้ นอกจากศรดอกแรกที่อยู่นอกจุดแดงแล้วก็ไม่มีดอกไหนอีก

หนึ่งชั่วยามต่อมา

ตุบ!

"แฮ่กๆ"เยว่จือปล่อยคันธนูหลุดจากมือพร้อมกับหอบหายใจอย่างหนัก ที่นิ้วของนางอาบไปด้วยเลือดจากการยิงธนูติดต่อการหนึ่งชั่วยามโดยไม่ได้หยุด

"เยว่จือ!! พอแล้ว!มานี่เลย!"ลู่หมิงรีบลากสหายลงมาจากแท่นซ้อม เขาเอาผ้าเช็ดหน้าซับโลหิตให้นางอย่างเบามือ

"โอ๊ยย!><" นางโอดครวญออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ก็ตอนนั้นมันแค่ชาๆพอหยุดยิงก็เจ็บขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"ทำบ้าอะไรของเจ้าห๊ะ ดูสิเลือดไหลไม่หยุด"ปากก็บ่นนางส่วนมือก็ค่อยๆใส่ยาให้นางไปด้วย

"ข้าผิดเอง ขอโทษด้วยก็แล้วกัน"นางก้มหน้าขอโทษอย่างสำนึกผิด วิธีนี้คลายอารมณ์โกรธได้ก็จริงแต่ต้องเจ็บตัวแบบนี้มันไม่คุ้มเลย

"คราหลังข้าไม่พาเจ้ามาแล้ว เห้ออ"

"ข้าเพลินไปหน่อยก็เท่านั้นเอง โอ๊ย!มันแน่น!"เยว่จือแหวใส่สหายทันที ยอมรับว่านางอ้างเหตุผลที่ไม่ได้เรื่อง นี่เขาแกล้งพันแผลนางแน่นๆให้นางเจ็บใช้รึไม่

"แน่นก็ดีแล้ว"ส่งสายตาดุๆไปให้สหาย แต่ถามว่านางกลัวรึไม่? ไม่เลย..^^

"ซี๊ดดด เสร็จรึยังข้าไม่ไหวเเล้วเจ็บ><"สหายของนางเป็นพวกโรคจิตรึอย่างไรกัน แล้วดูพันแผลให้นางสิหนาจนจะเอาไปชุบแป้งทอดได้แล้ว!

"จะเสร็จแล้วๆอย่าบ่นเลยน่า"

ปัง!!!!!

"ทำอะไรกันอยู่!!!"เทียนจินที่ฟังบทสนทนาชวนคิดลึกอยู่นานเปิดประตูเข้ามาอย่างแรงจนคนในห้องตกใจ

"พะ พี่สอง?"

"นี่พวกเจ้า...."เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสิ่งที่ได้เห็นมันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด

"หึ"เยว่จือหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันรู้ทันความคิดอีกฝ่ายดี นางมองหน้าเขาแวบหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"ลู่หมิงขอบใจท่านมากที่ช่วย เดี๋ยววันหลังข้าจะมาหาใหม่นะ"

"อืม ให้นางกำนัลทำแผลให้ใหม่ด้วยหล่ะ"

"อืม" เยว่จือเดินออกไปไกลแล้วแต่เทียนจินยังอยู่กับที่ เขาไม่เชื่อใจนางเป็นครั้งที่สามแล้ว

"ตามนางไปสิพี่สอง!"

เทียนจินพยักหน้าตอบก่อนจะรีบตามนางไป ตลอดทางคิดหาวิธีมาง้อนางสารพัด แต่วิธีไหนจะได้ผลก็สุดรู้!

--------------------------

ประชดเมียจนได้เรื่อง ตายแน่พี่สอง5555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น