นิราอร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 266

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2562 10:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร


บทนำ

**เพนท์เฮาส์กลางเมืองหลวง ศูนย์กลางธุรกิจแห่งเกาะฮ่องกง…

“ไมค์!…”

เสียงกระเส่าที่เล็ดลอดออกมาจากห้องด้านในทำให้มือบางที่ดันรถเข็นถาดอาหารเช้าชะงักจนน้ำในแก้วแทบกระฉอก! เท้าบอบบางที่กำลังก้าวมีอันหยุดนิ่ง ใบหน้าเรียวเล็กหลังกรอบแว่นสีดำเหลียวมองหาที่มาของเสียงนั้นด้วยแววตาสังเกตสังกา หัวใจที่สงบเริ่มระทึกเต้นตูมตาม

‘ถ้าได้ยินเสียงอะไรก็ไม่ต้องไปสนใจหรอกนะ รีบๆ เอาอาหารเช้าไปวางไว้แล้วก็รีบออกมาได้เลย’

คำสั่งของหัวหน้าแม่บ้านประจำเพนท์เฮาส์แห่งนี้ดังก้องในโสตประสาท ทว่าเสียงครวญครางที่เล็ดรอดออกมาเป็นระยะทำให้แม่บ้านฝึกหัดต้องกลืนนำลาย เท้าเรียวรีบก้าวเร็วๆ เข้าไปยังเคาน์เตอร์อาหารด้านในสุด วางถาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าบรรจุอาหารเช้าเพิ่มพลังลงอย่างรวดเร็ว หัวใจดวงน้อยที่เคยเรียบสงบมานานของรสสุคนธ์เต้นโครมคราม ร่างบางในชุดเสื้อสีขาวแขนสั้นกางเกงขายาวสีดำยืนนิ่งอยู่กับที่ คำสั่งของหัวหน้าแม่บ้านไม่สำคัญเท่าทำหน้าที่ให้ลุล่วง เพราะเป้าหมายของหล่อนคือเจ้าของเพนท์เฮาส์แห่งนี้ เขาคือคนที่ทำให้หล่อนต้องเผชิญกับเรื่องน่าอดสู…

บ้าชะมัด!!

หญิงสาวค่อยย่างก้าวใกล้เข้าไปยังต้นกำเนิดแห่งเสียง แต่แล้วต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงคำรามแหบห้าวจากคนด้านใน

“ไมค์! ไมค์!!”

ดวงหน้างามที่เคยเย็นชาอยู่เป็นนิจของรสสุคนธ์ร้อนผ่าว มือไม้เย็นเยียบและสั่นระริก บอกตนเองไม่ได้เลยว่ารู้สึกเช่นไรกับเสียงเอฟเฟ็คต์เมื่อครู่ รู้เพียงว่าสิ่งที่ได้ยินตอกย้ำความคิดได้ดีว่าเกิดสิ่งใดภายในห้องนั้น!

คนพวกนี้ช่างน่า…รังเกียจนัก!

ริมฝีปากสีกุหลาบเม้มเข้าหากันแน่น อยากถอนตัวจากงานนี้แต่บุญคุณของผู้ไหว้วานนั้นล้นเกล้าจึงมิอาจทำได้ มีทางเดียวคือหลับหูหลับตาสานต่อสิ่งที่รับปากเอาไว้แล้วให้สำเร็จลุล่วงลงด้วยดี

หญิงสาวรีบหมุนตัวออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ แต่ระหว่างนั้นก็ไม่ลืมเก็บรายละเอียดโดยรอบ โดยเฉพาะทางหนีทีไล่หากจำเป็นต้องใช้ในอนาคต…

****กริ๊งงง…

ทันทีที่รสสุคนธ์ก้าวเข้ามายังภายในห้องพักชั้นที่ยี่สิบห้า เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะก็ดังขึ้นราวกับนกรู้ จึงสาวเท้าเร็วๆ ตรงไปยังโต๊ะโทรศัพท์แล้วรับสายทันที…

“สวัสดีค่ะ…”

“ฉันเอง…” สำเนียงนั้นไม่ทำให้หญิงสาวแปลกใจแต่อย่างใด

“ค่ะ แม่ใหญ่…”

“เรื่องที่ให้ทำ… คืบหน้าบ้างหรือยัง” เสียงเรียบเย็นเอ่ยถาม

“จิวเข้าใกล้เฟยลี่แล้วค่ะ” ปลายสายแสยะยิ้มมุมปาก

“ดี… รีบจัดการให้เรียบร้อยแล้วมาพบฉัน อย่าให้มันรู้ตัวเด็ดขาด เข้าใจไหมจิวฮวา?”

“เข้าใจแล้วค่ะ แม่ใหญ่”

แกร๊ก…

เสียงวางโทรศัพท์จาก ‘แม่ใหญ่’ ทำให้ ‘รสสุคนธ์ นรานนท์ หรือ จิวฮวา’ สาวสวยอายุยี่สิบห้าปีเต็มถอนหายใจดังเฮือก หญิงสาววางโทรศัพท์ลงบนแป้น แล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งยังโซฟากลางห้อง ดวงตาคู่สวยปิดลงเมื่อคิดถึงคำสั่งที่ได้รับเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว…

จิวฮวา ฉันอยากให้แกทำงานให้ฉันชิ้นหนึ่ง…

จิวฮวา… คือชื่อที่ถูกตั้งขึ้นแทนตัวหล่อนเมื่อครั้งยังเยาว์ เด็กหญิงหน้าตามอมแมมที่ถูกทอดทิ้งจนกลายเป็นเด็กเร่ร่อนจรจัด ถูก ‘แม่ใหญ่’ รับอุปการะเมื่อครั้งที่ยืนหนาวสั่นข้างถนนสายหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย

‘มานี่สิเด็กน้อย…’

แม่ใหญ่เรียกหล่อนเข้าไป เด็กน้อยเงยหน้ามอมแมมขึ้นสบตาหญิงงามที่ยิ้มเย็นให้อย่างไม่แน่ใจ

‘เธอน่ารักเหมือนดอกไม้’

คางเล็กถูกแม่ใหญ่เชยขึ้นเพื่อมองให้ชัด

‘น่าเสียดาย เธอโชคไม่ดีเลย… แต่ไม่เป็นไร มาอยู่กับฉัน รับรองว่าเธอจะโชคดี ต่อจากนี้ไป ฉันจะให้เธอชื่อว่า จิวฮวา…’

‘จิวฮวา…’

แม่ใหญ่ยิ้มให้เด็กน้อยที่ทวนชื่อนั้น

‘ใช่ จิวฮวา… ชื่อแสนไพเราะนี้แปลว่าดอกไม้แห่งโชคชะตา’ เด็กน้อยในตอนนั้นไม่เข้าใจในความหมายของชื่อใหม่นัก

‘ต่อจากนี้ไป เธอจะเป็นดอกไม้ที่มีฉันเป็นผู้กำหนดโชคชะตาให้ ดีไหม… จิวฮวา’ ไม่กี่วันหลังจากนั้นเด็กน้อยก็ได้โดยสารเครื่องบินที่หล่อนไม่เคยนึกฝัน ข้ามน้ำข้ามทะเลสู่เกาะฮ่องกง…

หลังจากนั้น รสสุคนธ์ก็กลายเป็นจิวฮวาของแม่ใหญ่ นักธุรกิจหญิงผู้เก่งกาจเรื่องการเจรจาอย่างหาตัวจับยาก หล่อนจึงถูกเลี้ยงดูเป็นอย่างดี ส่งเสียให้เรียนสูงๆ อยู่ในกรงทองเพื่อเติบโตขึ้นเป็นลิ่วล้อของนาง เป็นอะไรก็ได้ที่นางต้องการให้เป็น ไม่เคยมีอิสระ ไม่เคยทำอย่างที่ใจปรารถนา ทว่าดีอยู่อย่างคือแม่ใหญ่ไม่เคยบังคับขืนใจหล่อนให้รับใช้นักธุรกิจบ้ากามเหมือนกับที่เด็กสาวคนอื่นๆ ถูกส่งไปปรนนิบัติ นั่นอาจเป็นเพราะหล่อนเป็นคนพูดน้อยและไม่เคยขัดคำสั่งแม่ใหญ่ นางจึงยังให้ความเมตตาแก่หล่อนเป็นพิเศษ…

จิวฮวาหรือรสสุคนธ์ ความหมายไม่ต่างกันนัก เพราะอย่างน้อยมันก็แปลว่าดอกไม้เหมือนๆ กัน ทว่าดอกไม้ดอกนี้ถูกเสี้ยมสอนให้เข้มแข็งและไร้หัวใจ ทว่าหล่อนกลับไม่เป็นเช่นนั้นได้เลย!

จิวฮวาหรือรสสุคนธ์คนนี้ไม่เคยเป็นหญิงสาวไร้หัวใจ หล่อนอยากมีใครสักคนที่รักหล่อนและหล่อนก็รักเขา งานนี้จึงเป็นเดิมพัน เป็นงานชิ้นสำคัญที่หล่อนและแม่ใหญ่มีสัญญาต่อกัน…

หากทำสำเร็จ หล่อนจะเป็นอิสระจากแม่ใหญ่ตลอดกาล…

“ฉันต้องทำได้…” ลืมตาขึ้นแล้วย้ำกับตนเองด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “จิวฮวา เธอต้องทำได้ เธอต้องเป็นคนกำหนดโชคชะตาด้วยตัวของเธอเอง!”

ขอฝากเรื่องนี้ด้วย นิราอรขอลัดคิวจันทร์โลมดินได้ไหม 55 ใจมันอยากเขียนเรื่องนี้******

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}