Goink

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8
แบบอักษร

เสียงสมาร์ทโฟนที่ดังขึ้นมาทำให้พีรดนย์หยุดคิดเรื่องที่กำลังคิดอยู่ แล้วหันมาสนใจชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอว่าใครโทรเข้ามา 

 “ฮัลโหล ว่าไง” 

“เพื่อนโทรหาไม่ได้รึไง หรือกูต้องมีธุระถึงจะโทรหามึงได้” 

“เออ แล้วมึงโทรมามีอะไรพูดมาเร็วๆกูไม่มีเวลามาก” 

“กูก็เห็นมึงไม่โผล่หัวมาที่สนามแข่งสักที ก็เลยจะโทรมาถามว่าวันนี้มึงจะเข้ามาไหมมีแข่งใหญ่มึงสนใจจะลงแข่งหรือเปล่า” 

“ของเดิมพันคืออะไร” 

“เด็ด !! ว่าแต่มึงจะเข้ามาหรือเปล่า” 

“เออ เดี๋ยววันนี้กูเข้าไป” 

ธีรทัชเป็นเพื่อนสนิทของเขา สนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆจนเรียนจบมหาลัย มันกับเขาชอบเรื่องรถเหมือนๆกันก็เลยร่วมลงทุนเปิดสนามแข่งรถด้วยกัน หลังจากที่วางสายไปได้ไม่นานชายหนุ่มก็คว้าเอากุญแจรถแล้วออกจากห้องทำงานไปเลย ดีเหมือนกันวันนี้เขาเครียดมาทั้งวันแล้วถ้าได้ไปปลดปล่อยบ้างก็คงจะดี 

 

บ้านปิติคุณานนท์ 

“นี่แกจะไปไหน” เสียงเข้มๆของพีระเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าลูกชายตัวดีที่พึ่งกลับมาถึงบ้านได้ไม่นานกำลังจะออกไป 

“ผมว่าจะเข้าไปสนามแข่งรถสักหน่อย ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้าไปเลยเป็นห่วง” 

“ธีรทัชก็เป็นคนดูแลอยู่แล้วแกยังจะต้องห่วงอะไรอีก” พีรดนย์ไม่สนใจคำพูดของบิดาเลยสักนิดเขาเดินออกมาแล้วสตาร์ทรถบิ๊กไบค์คู่ใจออกไปทันที พีระได้แต่ส่ายหน้าให้กับความหัวดื้อของลูกชาย 

 

บ้านปัญญานิวัฒน์ 

“กลับมาแล้วเหรอลูก” นิวัฒน์เอ่ยถามบุตรสาวเมื่อเห็นว่าเธอกำลังเดินเข้ามาในบ้าน 

“ค่ะ คุณพ่อ” 

“คุยงานวันนี้เป็นยังไงบ้าง” 

“ก็ดีค่ะ” นินนาราจำเป็นต้องพูดโกหกบิดาด้วยความที่ไม่อยากให้ผู้เป็นพ่อต้องมาหนักใจในเรื่องของเธอ ลำพังงานที่ท่านรับผิดชอบอยู่ก็หนักมากพออยู่แล้ว 

“อ่อ พ่อลืมแนะนำไปเลยนี่พี่ดีน ลินินจำพี่เข้าได้ไหมลูก” นิวัฒน์หันไปแนะนำชายหนุ่มที่นั่งข้างๆตน 

“สวัสดีค่ะพี่ดีน” ชายหนุ่มตรงหน้าเป็นลูกชายเพื่อนสนิทของคุณพ่อ ตอนเด็กๆเธอติดพี่เขามากเลยล่ะ เธอจำได้ว่าตอนที่พี่ดีนต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเธอร้องไห้ไม่ยอมให้พี่เขาไป 

“มานั่งคุยกันก่อนสิลูกไม่เจอพี่เขาตั้งนาน พ่อยังจำได้อยู่เลยว่าลินินร้องไห้ขี้มูกโป่งไม่ยอมให้พี่เขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ" นิวัฒน์เล่าด้วยท่าทีเล่าไปยิ้มไป 

นินนาราเดินจูงมือเด็กหญิงไปนั่งที่โซฟาห้องรับแขก เธอนั่งลงถัดจากชายหนุ่มพร้อมกับบอกลูกสาวให้ยกมือไหว้ 

“ลิลินไหว้คุณลุงก่อนสิคะ” 

“สวัสดีค่ะ คุณลุง” เด็กหญิงยกมือไหว้แล้วส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่ม 

“สวัสดีครับ แล้วนี่เด็กที่ไหนเหรอครับหน้าตาน่ารักเชียว” 

“ลูกสาวลินินเองค่ะ”  

คำพูดของนินนาราที่เอ่ยออกมาทำให้ธายุกรนิ่งอึ้งในสิ่งที่ได้ยิน “อ่อเหรอครับ” ชายหนุ่มรีบปรับสีหน้าให้ปกติก่อนที่จะชวนคุยเรื่องอื่น  

“แล้วชื่ออะไรน่ะเรา” 

“หนูชื่อลิลินค่า” 

“หน้าตาน่ารักเหมือนแม่ไม่มีผิดเลย” ธายุกรเอ่ยชมพร้อมกับเอื้อมมือไปยีผมบนหัวของเด็กหญิงเบาๆด้วยความเอ็นดู 

 

“แล้วพี่ดีนกลับมานานหรือยังคะ” 

“พี่พึ่งมาถึงเมื่อวานนี้เอง วันนี้พี่ก็เลยเข้ามาเยี่ยมคุณลุงที่บ้านแล้วลินินล่ะเป็นไงบ้างสบายดีไหม แล้วหายขี้แยหรือยังน่ะเรา" 

“พี่ดีนก็....ลินินไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ” นิวิฒน์นั่งดูพวกเขาสองคนพูดคุยกันอย่างมีความสุข แต่ก่อนเขาเคยพูดกับเพื่อนเอาไว้ว่าถ้าพวกเขาโตขึ้นจะให้ทั้งสองแต่งงานกัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว 

“คุณลุงครับ วันนี้ผมต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ” เมื่อธายุกรเห็นว่ารบกวนเวลาท่านมานานมากแล้วจึงขอตัวกลับ 

“ไม่อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนล่ะตาดีน” 

 “ไม่เป็นไรครับไว้วันหลังผมจะมาเยี่ยมใหม่” ธายุกรเอ่ยลาพร้อมกับยกมือไหว้ แล้วหันไปหาเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งข้างๆมารดาตนไม่ยอมห่าง 

“ลุงไปก่อนนะคะไว้จะมาเล่นด้วยใหม่” เด็กหญิงตอบชายหนุ่มด้วยการพยักหน้า นินนาราอาสาที่เดินออกมาส่งชายหนุ่มที่หน้าบ้าน “ขับรถกลับดีๆนะคะ” 

“ครับ.....เดี๋ยวก่อนลินินพี่ขอเบอร์ไว้หน่อยสิ” 

“ได้สิคะ” ธายุกรรีบยื่นสมาร์ทโฟนของตนให้กับหญิงสาวอย่างเร็ว 

มือเรียวยื่นมือไปรับสมาร์ทโฟนจากชายหนุ่มแล้วกดเบอร์โทรศัพท์ให้กับเขา “เรียบร้อยแล้วค่ะ” 

“งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะครับ” หลังจากนั้นธายุกรก็เดินจ้ำอ้าวไปรถของตนแล้วสตาร์ทรถขับออกไปทันที 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น