Goink

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7
แบบอักษร

“ลินินเธอกล้ามากนะที่ตบฉัน” พอตั้งสติได้ก็รีบวิ่งตามเธอออกไปเขาโกรธมากที่เธอกล้าตบเขาเพราะนี้เป็นครั้งแรกที่เธอทำตลอดเวลาที่คบกันเธอไม่เคยทำแบบนี้กับเขาเลยสักครั้งแม้ว่าเขาจะทำร้ายจิตใจเธอขนาดไหน เธอก็ยอมมาโดยตลอด เขาเลวเองที่ทำร้ายจิตใจเธอทำให้เธอต้องเสียน้ำตาแต่เขารู้ว่าเธอนั้นรักเขามากถึงยอมได้ทุกอย่างเขาคิดว่าคนอย่างเธอไม่กล้าที่จะทิ้งเขาไปแน่นอน  

เราคบกันได้ 3 ปีเธอเป็นรุ่นน้องที่มหาลัยดีกรีดาวมหาลัยคณะศิลปกรรมศาสตร์การออกแบบที่เขาว่าจีบยากนักยากหนาทำให้เขาอยากลองจีบบ้างว่าจะยากแค่ไหน เขาใช้เวลาตามจีบเธอเกือบเดือนกว่าเธอจะยอมเป็นแฟนเธอเป็นผู้หญิงที่เขาใช้เวลาจีบนานที่สุดแรกๆเขาเทคแคร์เธอดีทุกอย่างแต่หลังๆกลับกลายเป็นว่าเธอยอมเขาทุกอย่าง  

วันเวลาผ่านไปนานทำให้เขาเริ่มรู้สึกเบื่อชีวิตเขายังไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบใครเราเริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้น เมื่อเธอเอาแต่พูดถึงเรื่องวางแผนแต่งงานหลังเรียนจบเขารู้ว่าเธอจริงจังอยากที่จะฝากชีวิตเอาไว้กับเขาเธอถึงได้ยอมเขาทุกอย่าง แม้กระทั่งยอมให้เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอแต่เขาก็ยังไม่พร้อมที่จะมีครอบครัวจนทำให้ตัดสินใจเลิกกับเธอไป 

“ลินินหยุด ฉันบอกให้หยุดไม่ได้ยินหรือไง !!” 

ชายหนุ่มกระชากแขนเธออย่างแรง ทำให้หญิงสาวเสียการทรงตัวแขนแกร่งของเขากอดรั้งเอวบางเอาไว้ได้ทัน ทำให้ตอนนี้ใบหน้าของเขาและเธออยู่ใกล้กันจนรับรู้ได้ถึงเสียงลมหายใจของกันและกัน ชายหนุ่มกอดกระชับเอวบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระจนกว่าวันนี้เขาและเธอต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ใช่เขาอยากได้เธอคืน 

“มามี๊ขา” เด็กหญิงร้องเรียกเมื่อเห็นมารดาของตนพร้อมกับวิ่งเข้ามาหา 

“คุณลุงทำอะไรมามี๊หนู ปล่อยมามี๊เดี๋ยวนี้นะคะ” เด็กหญิงพูดพร้อมกับเอามือน้อยๆผลักดันขาแกร่งชายหนุ่มออก 

พีรดนย์ยืนอึ้งในสิ่งที่ได้ยินเด็กน้อยคนนี้ที่เคยเจออยู่สนามบินเป็นลูกสาวของเธอเหรอ 

“ปล่อยฉันได้แล้ว” 

หญิงสาวสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่มแล้วก้มลงไปอุ้มลูกสาวก่อนจะหันหลังรีบเดินจากไปเธอกลัวว่าเขาจะระแคะระคายในตัวลิลิน เธอไม่น่าพาลิลินมาด้วยตั้งแต่แรกเลยเธอจะทำยังไงต่อไปดีถ้าเกิดว่าเขาสงสัยในตัวลิลินล่ะเธอจะทำยังไง 

“มามี๊ขาคุณลุงเมื่อกี้เป็นใครคะ” เด็กหญิงเอ่ยถามมารดาด้วยความอยากรู้ 

“คนที่มามี๊มาคุยงานด้วยไงคะ” เธอตอบเด็กสาวพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ “ถ้าลิลินเจอคุณลุงคนเมื่อกี้ลิลินจะต้องไม่คุยอะไรกับเขานะลูก” 

“แต่ลิลินเคยเจอคุณลุงคนนั้นที่สนามบินแล้วนะคะ” หญิงสาวตกใจหน้าซีดเมื่อได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากลูกสาว 

“แล้วลิลินได้บอกอะไรเขาไปบ้างไหมลูก” 

เด็กหญิงส่ายหน้าให้กับมารดาทำให้เธอโล่งใจขึ้นมาที่ลูกสาวไม่ได้เอ่ยบอกอะไรเขาไปเธอกลัว กลัวว่าถ้าเขารู้เรื่องลูกขึ้นมาแล้วเขาจะพรากลูกไปจากเธอ เธอรู้ดีว่าเขานั้นมีนิสัยแบบไหนถ้าเขาต้องการอะไรขึ้นมาเขาก็ต้องได้ 

“เอาเป็นว่าถ้าเจอเขาอีกอยู่ให้ห่าง เข้าใจที่มามี๊พูดใช่ไหมคะ” 

“เข้าใจค่ะ” เด็กหญิงตอบเสียงอ่อยเมื่อผู้เป็นมารดาสั่งเสียงดุ 

“คุณอินคะ ช่วยขับรถให้หน่อยค่ะ วันนี้ลินินรู้สึกปวดหัวนิดหน่อย” นินนาราหันไปบอกเลขาตนพร้อมกับยื่นกุญแจรถให้ 

“ได้ค่ะคุณลินิน” 

เธอหยุดคิดเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่ได้ ต่อไปชีวิตเธอจะเป็นยังไงคนอย่างเขาไม่มีทางยอมปล่อยเธอไปง่ายๆแน่ 

 

พีรดนย์นั่งคิดเรื่องที่เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา ผ่านไปแค่ห้าปีเธอมีลูกโตขนาดนี้แล้วเหรอเขายอมรับว่าตกใจในสิ่งที่ได้ยินเวลาผ่านไปแค่ห้าปีเธอไปมีลูกตอนไหนแล้วจะเป็นไปได้ไหมว่าเด็กคนนั้นจะเป็นลูกของเขาเพราะตลอดเวลาที่เรามีอะไรกันเขาก็ไม่เคยที่จะป้องกันมันเลยสักครั้งซึ่งมันก็อาจจะพลาดได้ 

“เข้ามาพบฉันหน่อย” ไม่นานเลขาหนุ่มก็เดินเข้ามาในห้องทำงานตามคำสั่งของเจ้านาย 

“ท่านประธานมีอะไรหรือเปล่าครับ” 

“นายช่วยไปสืบเรื่องนี้ให้ฉันหน่อย แล้วอย่าบอกเรื่องนี้กับใครจนกว่าฉันจะแน่ใจ” 

“ครับท่านประธาน” 

“จัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น