Goink

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 20:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2
แบบอักษร

สนามบินสุวรรณภูมิ 

         “ลิลินไม่วิ่งสิลูกเดี๋ยวหกล้มนะ” เธอรีบร้องบอกลูกสาวตัวแสบไม่ให้วิ่งเพราะตั้งแต่ลงเครื่องมาก็วิ่งไม่หยุดจนเธอเหนื่อยที่จะวิ่งตาม 

         “ก็ลิลินอยากเจอคุณตาคุณยายเร็วๆ นี่คะ” เธอได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้าให้กับความดื้อรั้นของลูกสาวตัวแสบ 

        “ลิลินมามี๊ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะคะลิลินรอมามี๊อยู่ตรงนี้ห้ามเดินไปไหนเด็ดขาด เข้าใจไหมคะ” 

         “เข้าใจค่ะ มามี๊รีบมานะคะ” 

         “ได้ค่ะ มามี๊ไปแค่แป๊บเดียว” 

         เด็กหญิงยืนเล่นลูกแก้วในมือรอผู้เป็นแม่ที่หน้าห้องน้ำ ขณะเดียวกันเด็กหญิงทำลูกแก้วหิมะในมือล่นจนต้องวิ่งตามเพื่อไปเก็บแต่พอเงยหน้าขึ้นมากลับไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนทำให้เด็กหญิงตกใจกลัวจะร้องไห้ 

          “ลิลินอยู่ไหนลูก” นินนาราตกใจมากเมื่อออกมาจากห้องน้ำแล้วไม่เจอลูกสาวรออยู่ที่เดิมเธอวิ่งตามหาอย่างกะคนบ้า 

         “คุณคะ เห็นเด็กผู้หญิงใส่ชุดกระโปรงสีขาวถักเปียสูงประมาณนี้ไหมคะ” นินนาราพูดพร้อมกับอธิบายลักษณะให้ฟังด้วยท่าทางที่เร่งรีบ 

         “ไม่เห็นค่ะ” 

         “ลิลินอยู่ไหนลูก” นินนารากึ่งวิ่งกึ่งเดินตามหาลูกสาวทั้งน้ำตาป่านนี้คงจะตกใจกลัวจนร้องไห้ 

         และพอนึกขึ้นได้ว่าจะต้องไปติดต่อที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ให้เขาช่วยตามหาหญิงสาวจึงเปลี่ยนทิศทางแล้วรีบวิ่งไปให้ถึงโดยเร็วที่สุด 

 

         เด็กที่ไหนไม่รู้วิ่งร้องไห้มาชนเขาก็สงสารอยู่หรอกนะแต่ก็ปลอบเด็กให้หายร้องไห้ไม่เป็นนี่สิ 

         “เป็นอะไรร้องไห้ทำไม” พีรดนย์พยายามที่จะเอ่ยถามดีๆ เพื่อไม่ให้เด็กน้อยนี่ตกใจกลัว 

         “หนูหามามี๊ไม่เจอค่ะ ฮื้อๆ .....” ทำไงดีล่ะเขาก็รีบซะด้วยสิคงไม่มีเวลาตามหาแม่ให้ยัยเด็กน้อยนี่หรอก 

         “งั้นเดี๋ยวจะพาไปเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์แล้วก็นั่งรออยู่ที่นั่นจนกว่าแม่จะมาเข้าใจไหม” 

         “ฮื้อๆ ค่ะ” เด็กหญิงตอบทั้งน้ำตา 

         “ท่านประธานครับแต่เราจะสายแล้วนะครับ” เลขาหนุ่มหันไปเตือนเจ้านายตน 

“ไม่เป็นไรหรอก แค่แป๊บเดียวเอง” พีรดนย์จับมือเด็กน้อยแล้วรีบพาเดินไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ทันที 

         “ขอโทษนะครับช่วยประชาสัมพันธ์หาแม่ของเด็กคนนี้ให้หน่อย” 

         หลังจากที่จัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็รีบเดินออกมาเพราะกลัวว่าจะตกเครื่องแต่แปลกที่เขาคุยกับเด็กคนนี้แล้วรู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก ปกติเขาไม่ค่อยชอบเด็กเท่าไหร่แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามานั่งสนใจเรื่องนี้หรอกเพราะเขากำลังจะเดินทางไปติดต่อธุรกิจที่ต่างประเทศแต่ต้องมาเสียเวลาเพราะเด็กน้อยคนนี้ 

         เวลาต่อมา ในขณะที่เธอรีบวิ่งไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ นินนาราก็ได้ยินเสียงประกาศตามหาแม่ของเด็ก ให้รีบมาติดต่อที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ในตอนนี้ทำให้หญิงสาวรีบวิ่งเพื่อไปให้ถึงโดยเร็วเพราะกลัวว่าลูกสาวตัวน้อยจะตกใจกลัวไปมากกว่านี้เธอกับลูกไม่เคยห่างกันเลยนอกเสียจากเวลาที่เด็กหญิงนั้นไปโรงเรียนและอีกอย่างแกก็ไม่เคยมาที่ประเทศไทย 

         “ขอโทษนะคะเด็กอยู่ที่ไหนคะฉันเป็นแม่ของเด็กค่ะ” ในขณะเดียวกันเธอก็ได้ยินเสียงของลูกสาวที่ร้องไห้เหมือนลูกนกน้อยที่ตกใจกลัว 

         “มามี๊ขา ฮื้อๆๆ” พอได้ยินเสียงเด็กหญิงร้องไห้เธอก็รีบวิ่งเข้าไปโอบกอดและพยายามปลอบประโลมให้เด็กหญิงหายกลัว 

         “ไม่ร้องนะคะ มามี๊อยู่นี่แล้วนะไม่ร้องๆ โอ๋ๆ เด็กดีของมามี๊ไม่ร้องน๊า เดี๋ยวมามี๊ซื้อไอศกรีมให้ทานโอเคไหมคะ” 

         เด็กหญิงพยักหน้าตอบในอ้อมกอดของคนเป็นแม่พร้อมกับเสียงสะอึ้นในลำคอ พอปลอบกันได้พักใหญ่ๆ หญิงสาวก็ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์อีกหนเพื่อสอบถามว่าใครเป็นคนที่ช่วยพาลูกสาวเธอมาที่นี่ เพราะจากที่เธอให้ลูกสาวรออยู่หน้าห้องน้ำนั้นมันไกลจากที่นี่พอสมควรและเธอก็มั่นใจว่าลูกสาวของเธอไม่น่าจะมาที่นี่ได้เองแน่นอน 

“ขอโทษนะคะ ดิฉันอยากจะขอบคุณคนที่ช่วยพาลูกสาวฉันมาที่นี่ ไม่ทราบว่าเขาอยู่ไหนคะ” 

         “อ่อ พอดีว่าเขาไม่ได้แจ้งไว้ค่ะเขาเพียงแค่สั่งให้ดิฉันดูแลเด็กให้ดีจนกว่าแม่เด็กจะมาค่ะ” 

         “เหรอคะ ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยดูแลลูกดิฉัน” 

         “ยินดีค่ะ” พนักงานสาวส่งยิ้มตอบกลับมาให้เธออย่างเป็นมิตร 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น