악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย38

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2562 21:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย38
แบบอักษร




เมียมาเฟีย๓๘



ชานยอลนั่งขำกับท่าทีของมาเฟียหนุ่มที่หันไปคาดคั้นเอาความจริงกับมือขวาคนสนิทของตัวเอง ความจำของคริสหายไปช่วงก่อนที่เขาสองคนจะรู้จักกันรวมแม้กระทั่งเรื่องที่แบคฮยอนท้องได้ด้วย​


“ฉันรู้ว่านายชอบแบคฮยอนแล้วอาจจะเกินเลยกันไปแล้วก็ได้แต่ฉันไม่เข้าใจ...นายไปทำผู้หญิงที่ไหนท้องจนมีลูกนายเอาแบคฮยอนไปไว้ที่ไหน” ทุกคนบนเครื่องเงียบกริบเพราะไม่มีใครกล้าเอ่ยขัดในช่วงที่นายใหญ่ของตัวเองกำลังโมโหจะมีก็แต่ชานยอลที่เอาแต่นั่งขำกับท่าทางของมาเฟียหนุ่ม


“ฉันถามทำไมไม่ตอบ...แล้วนั่นจะขำอะไรนักหนา” มาเฟียหนุ่มตะคอกใส่คนของตัวเองก่อนจะหันไปลงกับคนรักที่นั่งขำอย่างไม่รู้กาลเทศะ นี่คนแบบนี้นะเหรอที่เขารัก เขารักคนที่เอาแต่นั่งขำตัวเองเนี่ยนะ


“ขะ ขำคุณ” ชานยอลตอบอย่างยากลำบากเพราะต้องกลั้นขำของตัวเองเอาไว้ด้วย แล้วมันน่าขำตรงไหนที่มาเฟียอย่างเขาจะเป็นห่วงแบคฮยอนเพราะเขาเห็นว่าเด็กคนนั้นก็คือคนในความปกครองของตัวเอง


“ไปเถอะ” ชานยอลลุกขึ้นดึงอีกคนให้ลุกตาม


“ฉันต้องการฟังคำตอบก่อน” น้ำเสียงแข็งๆเอ่ยขึ้นไม่ยอมลุกตามชานยอลไป


“คุณเล่นขู่เอาแบบนี้ใครมันจะกล้าเล่าไปเถอะเดี๋ยวผมเล่นให้ฟัง” มาเฟียหนุ่มไม่ยอมทำตาม


“คุณมองลูกน้องคุณด้วยหน้าซีดหมดแล้ว หลินหลินก็จะร้องไห้ออกมาแล้วเนี่ย” มาเฟียหนุ่มมองทุกคนที่อยู่บนเครื่องบินส่วนตัว


“สั่งลงระหว่างทางก็สิ้นเรื่อง” มาเฟียหนุ่มพูดอย่างรำคาญ


“คุณคริส” แต่ก็ต้องหุบปากฉับเมื่อถูกชานยอลตะคอกใส่


“ลุกขึ้นแล้วก็ตามมา” มาเฟียหน้าสลดลงเล็กน้อยเมื่อถูกสายตาที่มีพอใจส่งมาจากชานยอลก่อนจะยอมลุกขึ้นแล้วเดินนำเข้าไปในห้องส่วนตัว


“ผมยืมแล็ปท็อปก่อนนะ” ชานยอลหันไปพูดกับจื่อเทาที่นั่งนิ่งไม่พูดอะไร จื่อเทาพยักหน้าให้เป็นคำตอบจากนั้นเขาจึงได้เดินตามอีกคนเข้าไปในห้องอย่างอ่อนใจ ไม่คิดว่าความเอาแต่ใจและขี้หงุดหงิดง่ายจะกลับมาอีกแล้ว เขารู้ว่าคนรักเป็นคนใจร้อนแต่ก็ต้องคีพลุคให้เป็นคนนิ่งเงียบเวลาที่อยูู่ต่อหน้าคนอื่นเพราะเขาคือผู้นำแต่เวลาที่อยู่ต่อหน้าลูกน้องเขาก็สั่งงานอย่างเอาแต่ใจตัวเองเหมือนกัน ชานยอลมองคนรักที่กอดอกจ้องตัวเองอยู่บนเตียง


“ทีนี้ก็เล่ามา” ชานยอลหันไปลากเก้าอี้ที่ถูกล็อกเอาไว้แต่สามารถปลดล็อกออกได้โดยใช้มือ เขาลากเก้าอี้ไปนั่งข้างๆคนรักที่ยังคงจ้องมองการกระทำของเขาทุกฝีก้าว


“น้ำเสียงน่ะพูดให้มันดีๆหน่อยสิครับผมเป็นคนความอดทนต่ำเหมือนกันระวังผมจะโดดลงจากเครื่องพร้อมกับคนอื่นๆนะ” ชานยอลบ่นขึ้นโดยไม่ได้มองอีกคนที่ทำหน้าตาไม่พอใจกับคำพูดของชานยอลอยู่แต่เขาก็ไม่เอ่ยปากพูดอะไร


“เอานี่ดูซะ” ชานยอลยื่นแล็ปท็อปไปให้พร้อมกับเปิดรูปในนั้นให้กับคริสดู รูปในนั้นเป็นรูปของแบคฮยอนที่ตั้งแต่ยังไม่ท้องจนถึงท้องโตออกมา มันเป็นรูปที่จื่อเทาถ่ายเอาไว้พร้อมกับตั้งรหัสเอาไว้โดยไม่มีใครสามารถเข้าไปดูได้แต่ยกเว้นชานยอลไม่ใช่ว่าจื่อเทาบอกเขา แต่เขาแค่เจาะรหัสเข้าไปเอง อ้า...ต้องขอโทษเจ้าของแล็ปท็อปที่อนุญาตให้เขาเล่นและเขาก็ไม่มีอะไรทำจึงได้เจาะข้อมูลของคนอื่นดูเล่นเพื่อแก้เบื่อและมันก็ไปเห็นเข้าพอดี


“ผู้ชายท้องได้จริงน่ะเหรอ” หลังจากที่ดูรูปเป็นพันๆรูปแต่มาเฟียก็ดูไปได้แค่สิบกว่ารูปเท่านั้นพร้อมกับฟังที่ชานยอลบอกเล่าไปด้วย เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายจะท้องได้มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ ชานยอลพยักหน้ายืนยันพร้อมกับกดรูปเด็กน้อยที่เพิ่งจะคลอดออกมาให้มาเฟียดูอีกครั้ง


“แล้ว...” มาเฟียหนุ่มพูดแล้วเงียบไปก่อนจะละจากใบหน้าของเด็กหนุ่มก้มไปมองที่หน้าท้องของชานยอลแทน ชานยอลเอามือกุมท้องตัวเองพร้อมกับฉีกยิ้มส่งไปให้ ใครมันจะกล้าบอกว่าเขาไปฉีกยาคุมกับหมอลู่ทุกๆสามเดือนเพราะกลัวเป็นเหมือนกับแบคฮยอน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากมีลูกแต่เขาคิดว่าตัวเองยังไม่พร้อมต่างหาก ดูชีวิตของเขาในแต่ละวันสิว่ามันยุ่งเหยิงมากแค่ไหน


“เรายังไม่เคยมีอะไรกันเหรอ”


แค่กๆๆๆ


มาเฟียถามด้วยความสงสัยทำเอาชานยอลถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองทันที

“เคยมีแล้วสินะ” คริสพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าเลิ่กลั่กของชานยอลที่แสดงออกแถมใบหน้าแดงๆนั่นอีก เขาคงไม่ต้องถามอีกแล้วแหละ ชานยอลไม่ตอบคำถามเพราะเอาแต่นั่งเงียบด้วยความเขิน


“เหลืออีกสิบกว่าชั่วโมงก็จะถึงฮ่องกง ฉันง่วงแล้ว” น้ำเสียงนิ่งเอ่ยขึ้นทำให้ชานยอลพยักหน้ารับพร้อมกับรีบช่วยพยุงอีกคนให้นอนลง สงสัยยาที่หมอให้ทานก่อนออกจากโรงพยาบาลกำลังออกฤทธิ์


“แล้วนั่นจะไปไหน” ชานยอลที่กำลังจะออกจากห้องจำต้องหันมามองอีกคนที่บอกว่าง่วงแล้วแต่ยังคงลืมตาแป๋วจ้องเขาอยู่


“ก็จะออกไปข้างนอกผมไม่อยากอยู่รบกวนคุณ” ชานยอลหันมาตอบคำถาม


“ไม่ต้องนั่งลงที่เดิม” ชานยอลฉีกยิ้มแล้วกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม ส่วนมาเฟียหนุ่มก็หันหลังให้กับเขาเหมือนไม่ได้สนใจอะไรเขาอีก





ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงชานยอลลืมตาขึ้นอีกหลัง ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหนทั้งๆที่นั่งดูหนังอยู่บนเก้าอี้ 


“เก้าอี้” ชานยอลดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนเขาหันไปหาอีกคนที่ตอนนี้หายไปแล้วเขาจึงรีบเดินออกไปจากห้อง 


“พี่ชานยอลเป็นอะไรทำไมหน้าตื่นขนาดนั้น” มาร์คที่เดินผ่านหน้าห้องพอดีเห็นชานยอลเปิดประตูพรวดพราดออกมาจึงได้ถามอย่างตกใจ


“คริส คริสล่ะ” ชานยอลถามทำให้มาร์คที่รอคำตอบอยู่ก็ยิ้มออกมา


“นั่งเช็คงานอยู่ที่เดิมครับ” มาร์คพูดพร้อมกับมองไปที่นั่งตอนที่พวกเข้าขึ้นเครื่องมาตอนแรก ชานยอลพยักหน้ารับจากนั้นจึงเดินเข้าไปหาอีกคนที่ก้มหน้าก้มตาเช็คงานผ่านหน้าจอแล็ปท็อป


“ที่บริษัทเคยโดนแฮกเงินด้วยเหรอ” เสียงของคริสดังขึ้นมาเมื่อเขาเช็คข้อมูลย้อนกลับของบริษัทแล้วในนั้นมีรายงานเกี่ยวกับการแฮกเงินในธนาคารบริษัทเขา


“ครับ” จื่อเทาที่ยืนรับคำสั่งอยู่ตอบรับคำของผู้เป็นนาย


“แล้วตอนนี้จับคนร้ายได้หรือยัง” เสียงเข้มถามขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจ


“คุณชานยอลจัดการเรียบร้อยแล้วครับ” จื่อเทารีบรายงานพร้อมกับยื่นแฟ้มในมือให้กับผู้เป็นนาย


“อะไร” คริสถามอย่างสงสัย


“ประวัติคุณชานยอลครับเผื่อนายอยากรู้” 


“ฉันสั่งให้หาเหรอ” น้ำเสียงไม่พอใจถามออกมาทำให้จื่อเทาถึงกับเงียบไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก มาเฟียหนุ่มรู้ว่าที่ลูกน้องคนสนิททำเพราะรู้ว่าเจ้านายอย่างเขาจะต้องต้องการมันแต่ไม่รู้ทำไม่เมื่อเห็นลูกน้อยทำเกินคำสั่งแล้วตัวเองรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาหรือเป็นเพราะเขายังไม่ยอมรับว่าเด็กนั่นเป็นคนรักของตนจริงทั้งๆที่ร่างกายของเขาทำทุกอย่างตรงข้ามกับสมองสั่งเหมือนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่เขาอุ้มเด็กหนุ่มขึ้นไปนอนบนเตียงเพียงเพราะตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเด็กหนุ่มนอนหลับอยู่บนเก้าอี้บนตักมีแล็ปท็อปที่เปิดหนังค้างไว้อยู่


“ถ้านายไม่ต้องการผมเอาไปทิ้งก็ได้ครับ” จื่อเทาพูดพร้อมกับยื่นมือไปรับแฟ้มคืนมา


“ไม่ต้อง” มาเฟียหนุ่มเอ่ยเสียงหงุดหงิดพร้อมกับชักมือออกห่างจากมือของคนสนิทของตัวเอง


“จะไปไหนก็ไป” จื่อเทายกยิ้มแล้วกลับไปนั่งที่ของตัวเอง ชานยอลที่ยืนมองทั้งสองคนอยู่ได้แต่ส่ายหัวไปมาไม่รู้ทำไม่เขาคิดว่าตอนนี้คนรักของเขาจะขี้หงุดหงิดมากกว่าทุกครั้ง หรือเป็นเพราะผลข้างเคียงจากการให้ยาละลายลิ่มเลือดของคุณหมอเพราะคุณหมอได้บอกก่อนหน้านี้ว่าจะมีตัวยาบางตัวที่ทำให้คนไข้มีอาการผิดปกติไปบ้างชี้หงุดหงิดง่ายแต่พอผ่านไปสักระยะทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติยกเว้นเรื่องอาการความจำเสื่อม


“แอบขโมยประวัติผมอีกแล้วนะครับ” ชานยอลพูดขึ้นเมื่อเดินไปหยุดข้างๆคนรักของตัวเองทำให้คริสที่ถือประวัติชานยอลอยู่ถึงกับรีบซ่อนเอาไว้ด้วยความตกใจ การกระทำของคริสทำให้ชานยอลหลุดขำออกมาเพราะเขาไม่คิดว่าจะทำให้มาเฟียหนุ่มตกใจ


“มันเป็นหน้าที่ครับ” จื่อเทาตอบยิ้มๆ


“หลินหลินทานอะไรหรือยังครับ” ชานยอลไม่สนคนอื่นอีกเขาหันไปถามหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่บนเครื่องบินด้วย


“ยะ...”


“คนรักของตัวเองก็นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้แต่ไปถามคนอื่นก่อนนี่มันใช่แล้วเหรอ” เสียงอันสงอำนาจและเอาแต่ใจดังขึ้นทำให้ชานยอลส่ายหัวอีกครั้ง


“ยังใช่ไหมครับ ถ้างั้นไปหาอะไรทานกัน” ชานยอลไม่สนใจคำพูดของคนรักแต่ดึงมีเด็กสาวเดินตรงไปทางด้านหน้าเครื่องบินที่มีเคาน์เตอร์อาหารตั้งอยู่ คริสมองตามทั้งสองคนเดินไปยังเคาน์เตอร์อาหารก่อนจะหันไปมองที่จื่อเทาที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม


“ตอนที่ฉันยังจำทุกอย่างได้เด็กนั่นเป็นแบบนี้หรือเปล่า” มาเฟียหนุ่มถามคนสนิท


“แบบไหนเหรอครับ” จื่อเทาแกล้งถามอย่างไม่เข้าใจ


“ก็เมินฉันแบบนี้ไง” มาเฟียหนุ่มกัดฟันถามอีกครั้ง


“เป็นปกติครับบางทีไม่สนใจนายเลยด้วยซ้ำ” อันนี้คนตอบอาจจะใส่ไฟไปบ้างเล็กน้อยเพื่ออรรถรสในการเล่าแต่ทำตอบของคนสนิททำให้มาเฟียถึงกับลุกพรวดพราดเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์อาหาร


“ผมว่าพี่พูดเกินไป” แจ็คสันพูดขึ้นขำๆกับท่าทางของผู้เป็นนายเพราะปากบอกว่าจำไม่ได้แต่ท่าทางหึงหวงนั้นเห็นได้ชัด


“เหมือนกับคนที่ตกหลุมรักอะไรเดิมๆซ้ำๆ” มาร์คที่ยืนมองอยู่ตลอดพูดขึ้นยิ้มๆ


“และเจ้านายของเราก็ดูจะตกหลุมรักคนเดิมซ้ำๆ” ทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกันก่อนจะหัวเราะขึ้นเสียงดัง





“หิว” เสียงของคริสดังขึ้นขัดจังหวะของทั้งสองคนที่คุยกันไม่สนใจเสียงหัวเราะที่ดังตามหลังมาและมันก็ทำให้ชานยอลที่ถือไข่ในมือต้องหันมาให้ความสนใจกับคนที่เดินเข้ามาใหม่เพราะไอ้น้ำเสียงเกรี้ยวกราดแบบนี้เขาคิดว่าไม่นานคงมีใครสักคนต้องเจ็บตัวแต่นั้นคงไม่ใช่เขา


“แล้วจะกินอะไร” ชานยอลถามขึ้นอย่างใจเย็น


“อะไรก็ได้” น้ำเสียงเข้มเอ่ยตอบ


“อะไรก็ได้? แถวนี้ไม่มีอาหารหมาอาหารแมวด้วยสิ!“ 


“นายกำลังกวนฉันปาร์คชานยอล” คำพูดของคริสทำให้ชานยอลเงียบไปเพราะคริสไม่ได้เรียกเขาแบบนี้นานแล้วส่วนมากคริสจะเรียกเขาเพียงแค่ชานยอลหรือไม่ก็อู๋ชานยอลทำไมอยู่ๆเขาถึงได้ดึงดราม่าใส่ตัวเองซะงั้น แต่ปฏิกิริยาของชานยอลก็ทำให้อีกคนไปไม่เป็นเหมือนกันเพราะอยู่ๆเด็กหนุ่มก็เงียบไปจนเขาใจไม่ดี




1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ



เอ้าอยู่ๆก็ดึงดราม่าซะงั้นไอ้แสบ...แต่คุณมาเฟียคะรู้สึกว่าคุณจะเกรงใจไอ้แสบอยู่(มาก)นะคะทั้งๆที่จำแสบไม่ได้เนี่ย






ความคิดเห็น