ปัณภัส - รสลิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เด็กในปกครอง 90 %

ชื่อตอน : เด็กในปกครอง 90 %

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 155

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2562 18:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กในปกครอง 90 %
แบบอักษร

สามวันสำหรับคนรอมีค่าไม่ต่างอะไรกับสามปี พิพิมเฝ้ารอการกลับมาของรณชัชอย่างใจจดใจจ่อ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กแทบทุกครั้งที่มีโอกาส แต่กลับไม่สัญญาณตอบรับใดๆจากคนที่รอคอย สงสัยรณชัชคงจะยุ่งมากจริงๆ

ยุ่งจนอาจจะลืมเธอไปแล้วด้วยซ้ำ...

คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาอย่างทดท้อ

“นี่ตัวกลายเป็นคนติดโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ เอาแต่จ้องหน้าจออยู่นั้นแหละ หรือแอบติดคนในโทรศัพท์ ตอบ!!” กรรัมภาเค้นเพื่อนสนิทอย่างจับผิด สองสามวันมานี้พิพิมจับโทรศัพท์ชนิดไม่ยอมให้ห่างมือ

“เปล่าสักหน่อย แค่ดูเวลาเฉยๆ” ปากบอกแค่ดูเวลา แต่ตามองโปรแกรมสนทนายอดฮิตตาไม่กระพริบ

“ดูเวลา ไม่อยากจะเชื่อ” กรรัมภาทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ เชื่อขนมกินได้เลยว่าพิพิมต้องมีความลับกับเธอ แต่จะเป็นเรื่องอะไรกันล่ะ

“ดูเวลาจริงๆ” คนตัวเล็กตีหน้ายุ่ง วุ่นวายใจหนักกว่าเดิมหลายเท่า

ย่างเข้าวันที่สามของสัปดาห์ ทว่ารณชัชยังคงเงียบหาย จนพิพิมอดคิดไม่ได้ว่าอาจจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับเขา เด็กสาวครุ่นคิดไปต่างๆนานาจนก่อเกิดเป็นความกังวลใจ

 “เอ๊ะ! นั่นรถของผู้ปกครองตัวนี่นา” 

ยังไม่ทันกระจ่างแจ้งต่อข้อสงสัยที่มีต่อพิพิม กรรัมภาก็มองเห็นรถหรูคันคุ้นตากำลังเลี้ยวเข้ามาจอดใกล้กับที่ๆที่พวกเธอยืนอยู่

ทุกสายตาตรึงกับร่างสูงที่ก้าวลงมา แต่ละย่างก้าวของเขามั่นคง หนักแน่น สายตาคมทอแสงมองตรงมาที่เธอเพียงคนเดียว

“ฉันมารับพิมกลับบ้าน”

รณชัชเอ่ยเสียงเรียบเป็นปกติ แต่กลับสะท้อนก้องไปทั้งหัวใจคนฟัง อาการงอนปนน้อยใจพลันมลายหายกลายเป็นไออุ่นโอบล้อมหัวใจ

“สวัสดีค่ะคุณอาชัช” กรรัมภายกมือไหว้ผู้ปกครองของเพื่อนสาว อดรู้สึกแปลกระคนสงสัยในความสัมพันธ์ของคนคู่นี้ไม่ได้ เหมือนจะสนิทสนม บางคราก็ดูห่างเหินชอบกล เป็นคู่อาหลานที่แปลกประหลาดมากจริงๆ

“สวัสดีจ้ะเกรซ” รณชัชรับไหว้และเอ่ยทักทายเพื่อนสนิทของเด็กในอุปการะ 

“นี่ๆ ตัวไม่กลับบ้านหรือไง” กรรัมภาจิ้มไหล่คนที่เอาแต่ยืนเอ๋อ ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน

“กลับสิกลับ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะตัว” พิพิมละล่ำละลักบอก ดวงหน้าหวานร้อนเห่อราวกับลาวาหลอมละลาย

“จ้า กินยาเขย่าขวดบ้างนะเราน่ะ อ๋องใหญ่ละ” สาวเหนือมิวายเอ่ยแซวก่อนโบกมือลา

“พิมครับ” เขาเอ่ยเรียกเธอเบาๆ

“คะคุณชัช” พิพิมช้อนตาขึ้นมอง สบตากับเขาได้แวบเดียว ก็หลุบลงต่ำเหมือนเดิม

เขินจนหน้าร้อนเห่อแบบนี้จะกล้าสบตากับเขาได้อย่างไร

“ไม่สบายหรือเปล่า หน้าซีดๆ” 

ตัวก็ซูบผอมลง รณชัชหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันควัน พลางถือวิสาสะแตะฝ่ามือลงบนหน้าผากมน แต่ก็พบว่าปกติดี

“พิมสบายดีค่ะ เพียงแต่ช่วงนี้พิมอ่านหนังสือสอบดึกไปหน่อยน่ะค่ะ”

“อย่าหักโหมนักสิ” รอยช้ำใต้ตาทำเอาใจกระตุก เป็นห่วงคนตัวเล็กขึ้นมาจับใจ

รณชัชรู้ถึงสาเหตุขอบตาคล้ำเป็นหมีแพนด้าของเด็กสาวในปกครองดี เนื่องจากอริมาคอยรายงานให้เขาฟังว่าช่วงนี้พิพิมมุ่งมั่นอยู่กับการอ่านหนังสือสอบอย่างหนัก กว่าจะเข้านอนก็เกือบเที่ยงคืนตีหนึ่งทุกวัน นั่นจึงเป็นสาเหตุที่เขาไม่อยากโทรมารบกวนเวลาพักผ่อนอันน้อยนิดของเธอ


อ่านจบตอนอย่าลืมเม้นให้บ้างน้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น