ปัณภัส - รสลิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เด็กในปกครอง 70 %

ชื่อตอน : เด็กในปกครอง 70 %

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 154

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2562 12:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กในปกครอง 70 %
แบบอักษร

    สองสาวต่างวัยต่างสไตล์ช่วยกันทำอาหารมื้อเย็นคนละไม้คนละมือ พิพิมนั้นสืบทอดฝีมือการทำอาหารมาจากยายผู้ล่วงลับ เด็กสาวหยิบจับทุกอย่างบนเคาน์เตอร์ได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว  มือบางหยิบกระทะเชฟรอนมาวางบนเตาไฟฟ้า ลงมือทอดไข่เจียวหมูสับและหมูทอดกระเทียมสูตรพิเศษ

ไม่นานกลิ่นชวนน้ำลายสอก็ฟุ้งกระจายรอบห้อง และอาหารสองอย่างก็ถูกวางลงบนโต๊ะอาหาร น่าเสียดายที่รณชัชไม่มีโอกาสได้ลิ้มลอง ว่าแต่ป่านนี้เขาจะทานข้าวแล้วหรือยังนะ พิพิมคิดอย่างเป็นกังวลใจ เพราะรณชัชทำงานหนักแถมยังชอบทานข้าวไม่เป็นเวลาเสียด้วยสิ

‘ว่างเมื่อไหร่ค่อยกิน’ เขามักบอกกับเธอแบบนี้

กริ๊ง กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าผ้าใบโตดังขัดความคิดกังวลใจ มือบางหยิบขึ้นมาดู 

รณชัช!

ราวกับความคิดถึงของเธอสามารถส่งถึงเขาได้อย่างไรอย่างนั้น เด็กสาวยิ้มดีใจก่อนจะรีบกดรับ

‘สวัสดีค่ะคุณชัช’

‘พิมทานข้าวแล้วหรือยัง’ เสียงนุ่มทุ้มลอยมากระทบใบหู ทำเอาคนฟังอดปลื้มใจในความห่วงใยของเขาไม่ได้

‘กำลังจะทานค่ะ’

‘ดีแล้วล่ะ’ รณชัชประหยัดคำตามแบบฉบับสุภาพบุรุษแสนสุภาพ

‘เอ่อ แล้วคุณชัชล่ะคะ จะกลับมาทานด้วยกันมั้ยคะ พิมจะได้รอทานพร้อมกัน’ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นอย่างลุ้นอยู่ในใจ แต่แล้วก็ต้องพบกับความผิดหวัง 

‘คงไม่ได้หรอก ฉันต้องบินไปดูงานที่สิงคโปร์สองสามวัน’ 

พิพิมไม่แน่ใจว่านี่คือการขออนุญาตหรือแค่บอกกล่าวให้รับรู้กันแน่ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าปลายเสียงนุ่มทุ้ม ทำให้เธอละเมอเพ้อฝันไปว่าหนุ่มใหญ่กับเธอเป็นมากกว่าผู้ปกครองกับเด็กสาวในปกครอง  

‘งั้นหรือคะ’ ใบหน้าสวยใสเศร้าสร้อย เธอถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังอีกตามเคยสินะ

‘พิมคนเก่ง อยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย’

‘พิมไม่มั่นใจค่ะ ช่วงนี้ฝนตกบ่อย ฟ้าร้องเสียงดังทุกคืนเลย’ พิพิมกลัวเสียงฟ้าร้อง จะว่าไปแล้ว เธอนี่มันอ่อนแอจนน่ารำคาญชะมัด

‘งั้นฉันจะให้โอ๋มาหน่อยเป็นเพื่อน ดีไหม’ หนุ่มใหญ่เสนอ อันที่จริงเขาก็เป็นห่วงเธออยู่เหมือนกัน

‘ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พิมไม่อยากรบกวนพี่โอ๋’ เธอไม่อยากรบกวนอริมาให้ลำบากใจ ลำพังต้องดูแลแม่กับน้องสาวที่ป่วย พี่เลี้ยงสาวก็ดูเหนื่อยล้าจนเธอสงสาร

‘แน่ใจนะ’ รณชัชถามย้ำ เพราะรู้ดีว่าพิพิมขี้กลัวเพียงใด

‘แน่ใจค่ะ คุณชัชไม่ต้องเป็นห่วงพิมนะคะ พิมจะดูแลตัวเองอย่างดี’ เธอควรจะหัดอยู่ให้ได้ด้วยตัวเองซะบ้าง

        ‘โอเค งั้นก็ตกลงตามนั้น ฉันต้องประชุมต่อแล้วล่ะ ทานข้าวให้อร่อย แล้วฉันจะซื้อของมาฝาก’ ก่อนจะขอสายอริมาเพื่อสั่งความ แล้วจึงวางสายไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น