ปัณภัส - รสลิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เด็กในปกครอง 25 %

ชื่อตอน : เด็กในปกครอง 25 %

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 234

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2562 12:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กในปกครอง 25 %
แบบอักษร

ณ ร้านกาแฟเล็กๆแห่งหนึ่งในย่านใจกลางเมือง ติดกับคมนาคมที่สะดวกสบายอย่างรถไฟฟ้าที่มีไว้ให้เลือกบริการทั้งบนอากาศและใต้ดิน ร่างบอบบางภายใต้ชุดนักศึกษาขนาดพอดีตัว เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลกลมใสละสายตาจากผู้คนซึ่งเดินขวักไขว่ไปมาบนทางเท้า เพื่อยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา  

บนหน้าปัดแสดงเวลา 17.30 นาที 

ทำไมป่านนี้รณชัชยังมาไม่ถึงอีกนะ...

ดรุณีสาววัยสิบแปดปี นักศึกษาชั้นปีหนึ่งของมหาลัยเอกชนชื่อดัง อาศัยคาเฟ่แห่งนี้นั่งรอผู้ปกครองหนุ่มมารับกลับที่พักอาศัยบนตึกสูงระฟ้า ที่พิพิมขนานนามจนเจนใจว่า ‘บ้าน’ ด้วยความกระวนกระวายใจเล็กน้อย เพราะผิดเวลานัดไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว

แต่แล้วไม่กี่นาทีต่อมา เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋าผ้าใบโตก็ดังขึ้น พิพิมอมยิ้มแก้มป่อง ยามก้มดูหมายเลขสิบหลักและชื่อของใครบางคนที่ปรากฏบนหน้าจอ

“สวัสดีค่ะคุณชัช” ทักทายปลายสายอ่อนหวานสดใส ใจชื้นขึ้นมาทันที

“พี่เองค่ะน้องพิม”

“พี่โอ๋หรอกหรือคะ” เป็นผู้ช่วยพ่วงด้วยตำแหน่งพี่เลี้ยงของเธออย่างอริมา ไม่ใช่คนที่พิพิมเฝ้าคอย

“พอดีว่าท่านประธานติดประชุมด่วนน่ะค่ะ เลยให้พี่โทรมาแจ้งให้ทราบก่อน น้องพิมรอแปปนึงนะคะ เดี๋ยวพี่เข้าไปรับ”

“ค่ะพี่โอ๋ ขับรถระวังๆนะคะ”

พิพิมตอบรับอย่างว่าง่ายแล้วยังไม่วายแสดงความห่วงใยต่อผู้ช่วยสาวห้าว

ไม่นานรถยนต์คันหรูจึงเคลื่อนตัวมาหยุดหน้าร้านสุดน่ารัก พิพิมหอบข้าวของเดินมาขึ้นรถ พร้อมกับประนมมือไหว้คนดูแลอย่างอ่อนน้อม

“สวัสดีค่ะพี่โอ๋”

“หวัดดีจ้ะคนสวย ทานข้าวหรือยังคะ” อริมาถามคนตัวเล็กที่ดูจะผอมบางเกินไปหน่อย พิพิมเป็นคนตัวเล็ก ยิ่งหอบหิ้วข้าวของมากมายก็ยิ่งทำให้ดูผอมบางเข้าไปใหญ่

“พิมทานขนมลองท้องแล้วล่ะค่ะ พี่โอ๋อย่าบอกคุณชัชนะคะ” พิพิมขอร้องเสียงค่อย กลัวจะถูกรณชัชดุ เนื่องจากเธอไม่ชอบกินข้าว แต่รักการกินขนมจุกจิกเป็นชีวิตจิตใจ และนั่นก็ทำให้รณชัชต้องออกปากตักเตือนด้วยตัวเองอยู่บ่อยครั้ง

“แหม ถึงพี่บอกบอสก็ไม่กล้าดุน้องพิมหรอกค่ะ” อริมากล้าเอาหัวเป็นประกัน

น่ารัก น่าทะนุถนอมออกจะปานนั้น ใครจะกล้าดุ เธอเห็นเจ้านายหนุ่มออกจะเอ็นดูและรักใคร่สาวน้อยปานจะกลืนกิน

หรือกินไปแล้วก็ไม่ทราบ...

“คุณชัชใจดีค่ะ ถึงจะหน้าดุไปหน่อย”

สำหรับพิพิมแล้ว รณชัชเปรียบเสมือนพ่อพระ เป็นคนดีที่เธอรักและเคารพรองจากบิดาและผู้เป็นยาย ใบหน้าสวยสะอาดตาแย้มยิ้มชื่นชมไม่ปกปิด

ใจดีกับพิพิมคนเดียวล่ะสิ สาวนางอื่นเธอไม่เห็นว่าจะมีใครเข้าหน้าเจ้านายติดสักคน

อ้อ เว้นไว้คนนึง...

เพราะสำหรับตวงขวัญ ราชวิภพ แม้แต่ขึ้นเสียง ท่านคงไม่กล้า

ใครเล่าจะกล้า

“วันนี้ไม่รู้คุณชัชจะแวะมาหาพิมไหมนะคะ” คนตัวบางเปรยเสียงหงอยซึม เธอสู้อุตส่าห์ตระเตรียมอาหารสดไว้รอท่าแล้วเเท้ๆ ค่ำนี้เด็กสาววางแผนจะเข้าครัวลงมือทำอาหารเย็นด้วยตัวเอง เห็นทีคงจะกินแห้วตามเคย

“พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ เพราะการประชุมวันนี้ค่อนข้างสำคัญ” และน่าจะยืดเยื้อพอสมควร

พอได้ยินแบบนั้น มือบางก็ค่อยๆหย่อนโทรศัพท์กลับลงกระเป๋าเหมือนเดิม เธอไม่ควรส่งข้อความไปรบกวนการทำงานของรณชัช แม้จะคิดถึงเขามากแค่ไหนก็ตาม

ฉันชอบเด็กเชื่อฟัง...รณชัชย้ำกับเธอเสมอ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น