SweirFeng | เสวี่ยเฟิ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บันทึกหน้าที่ 2 พบเจอ และตัดสินใจ (ตอนกลาง)

ชื่อตอน : บันทึกหน้าที่ 2 พบเจอ และตัดสินใจ (ตอนกลาง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2562 01:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บันทึกหน้าที่ 2 พบเจอ และตัดสินใจ (ตอนกลาง)
แบบอักษร

​บันทึกหน้าที่ 2

พบเจอ และตัดสินใจ (ตอนกลาง)

เพี๊ยะ!

ร่างเพรียวบางราวกิ่งหลิวของหม่าลี่จูล้มลงบนพื้นห้องทำงานของบิดา โดยมีร่างสูงใหญ่ของอัครเสนาบดีหม่ายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยใบหน้าเครียดเขม็ง ส่วนดวงตาเรียวคมคู่นั้นก็เย็นชาราวกับบ่อน้ำเย็น

"เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่ว่าแท้จริงแล้วเจ้าและคุณหนูสกุลไป๋นั่นคือต้นเหตุที่ทำให้คุณหนูสามสกุลซูตกทะเลสาบ"

หม่าลี่จูนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นขณะยกมือข้างหนึ่งกุมแก้มด้วยสีหน้าท่าทางหวาดกลัว

"พูดออกมาลี่จู! เจ้าเป็นบุตรสาวขุนนาง กล้าทำก็ต้องกล้ารับ! อย่าทำตัวเหมือนพวกไพร่ไร้การศึกษา ไม่มีกระทั่งจิตสำนึกที่จะยอมรับผิด!"

ดวงตาคู่งามของหม่าลี่จู่ร้อนผ่าวและเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา ก่อนพยายามอธิบายอย่างยากลำบาก เนื่องจากเสียงของนางสั่นเครือจนยากจะฟังได้ชัดเจน แม้แต่ตัวนางเองยังได้ยินชัดเจนเพียงบางคำ

"ว วันนั้น... ลูกไปเดินเล่นแถวทะเลสาบซีหรู แล้ว... แล้วบังเอิญเจอไป๋ฮวาเข้า จากนั้น...จากนั้นนางก็เข้ามาหาเรื่องลูกด้วยเกี่ยวกับเรื่องระหว่างลูกกับองค์ไท่จื่อ ฮึก จากนั้นไป๋ฮวาก็ทำร้ายลูก ลูกจึงต้องป้องกันตัว รู้ตัวอีกทีเสาขึงม่านก็ล้มลงแล้วกระแทกคุณหนูซูเซียนที่ยืนอยู่ข้างทะเลสาบตกน้ำเจ้าค่ะ ลูก... ลูกไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะท่านพ่อ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะความไร้สติของไป๋ฮวา..."

"อย่าได้โทษคนอื่น! เจ้าเองก็ไร้สติพอๆกัน หากเจ้าฉุกคิดสักนิดและเดินหนีแทนที่จะตีฝีปากกับนังเด็กไป๋ฮวานั่นเรื่องเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นเลย! และหากเจ้ามีสำนึกสักนิด บอกความจริงกับข้าตั้งแต่แรก ปัญหามันคงจะจบไปตั้งนานแล้ว! เจ้า...เจ้ากำลังทำให้ข้าตกที่นั่งลำบาก รู้ตัวบ้างหรือไม่!" 

ชัดเจนแล้วว่าอำนาจของราชครูซูมีมากพอจะสร้างความพินาศให้สกุลหม่า ไม่อย่างนั้นอัครเสนาบดีที่ควรจะเป็นรองเพียงฮ่องเต้อย่างหม่าปิงที่ปกติวางตัวเยือกเย็นมีเหตุผลสมเป็นขุนนางใหญ่คงไม่ร้อนอกร้อนใจได้ขนาดนี้

"ท่านพ่อ ลูกเสียใจ ลูกไม่ได้ตั้งใจจริงๆเจ้าค่ะ มันเป็นอุบัติเหตุ" หม่าลี่จูพยายามอธิบาย แต่บิดาซึ่งนั่งลงบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานกลับยกมือโบกปัดด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนเหมือนนางทำให้บิดาแก่ชราขึ้นหลายปี

หม่าปิงไม่อยากสนทนากับบุตรสาวตรงหน้าแล้ว เพราะยิ่งสนทนาความโกรธก็ยิ่งเพิ่มพูน โดยพื้นฐานหม่าปิงไม่ใช่บุรุษใช้อารมณ์อยู่แล้ว ดังนั้นจึงเลือกจะสงบใจมากกว่าใช้กำลัง ส่วนหนึ่งตบเมื่อครู่ก็เพียงเพื่อสั่งสอนให้หม่าลี่จูจดจำ บุตรสาวจะได้ไม่ทำผิดซ้ำสอง 

"พอแล้ว กลับไปที่เรือนเล็กของมารดาเจ้าเสีย และอย่าโผล่หน้ามาหรือก้าวเท้าออกจากจวนหากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า"

หม่าลี่จูเม้มปากแน่น ความเย็นชาที่ได้รับมากกว่าครั้งไหนๆจนนางแทบจะทรุดนั่งลงไปบนพื้นอย่างหมดแรง

ปกตินางก็ไม่ใช่ลูกสาวคนโปรดของบิดาอยู่แล้ว มาคราวนี้นางยิ่งลดคุณค่าของตัวเองในใจของบิดาให้ตกต่ำลงไปอีก เช่นนี้แล้วนางและมารดาที่เป็นอนุ และเป็นเพียงอดีตสาวใช้จะอยู่ในจวนอัครเสบาดีอย่างสงบสุขได้อย่างไร 

ฮูหยิงรอง อนุคนอื่นๆของบิดา และพี่สาวน้องสาวต่างมารดาพวกนั้นคงดักรอซ้ำเติมนางและมารดาอยู่ที่ไหนสักแห่งภายในจวน

แต่อยู่ต่อก็มีแต่จะทำให้บิดารำคาญใจ หม่าลี่จูจึงเลือกจะเดินออกมาด้วยท่าทางเศร้าสลด

ตอนหม่าลี่จูเดินกุมแก้มซึ่งถูกตบจนขึ้นรอยแดงออกมาจากห้องทำงานของบิดา หม่าลี่จูบังเอิญเดินสวนกับ 'หม่าเฟยอวี้' บุตรีที่เกิดจากฮูหยินเอกของบิดา และเป็นพี่สาวต่างมารดาของหม่าลี่จู หม่าเฟยอวี้คงกำลังจะไปหาบิดา บุตรีฮูหยินเอกก็พิเศษเช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตก็สามารถไปมาได้อย่างอิสระไม่ว่าจะไปที่ใดในจวน หรือแม้แต่ออกไปนอกจวน

ไม่เหมือนหม่าลี่จูที่ไร้อิสระไม่ว่าจะไปที่ใด

หม่าเฟยอวี้แตกต่างจากพี่สาวน้องสาวต่างมารดาคนอื่นๆที่ไม่ชอบถึงขั้นเกลียดชังหม่าลี่จู และพยายามหาทางกลั่นแกล้งหม่าลี่จูเป็นประจำ เพราะหม่าเฟยอวี้ไม่เคยสนใจหม่าลี่จูเลย ทุกครั้งที่หม่าลี่จูบังเอิญเจอหม่าเฟยอวี้ อีกฝ่ายก็เพียงเมียงมองมาก่อนเดินผ่านไปเหมือนหม่าลี่จูเป็นเพียงอากาศธาตุ ไม่ใช่น้องสาว 

ท่าทางของหม่าเฟยอวี้ที่ปฏิบัติกับหม่าลี่จูเหมือนกับตอนที่หม่าลี่จูเดินผ่านสาวใช้ในจวนที่ไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อหรือจำหน้าไม่มีผิด

นั่นทำให้หม่าลี่จูทั้งโกรธ ทั้งเกลียด ทั้งชิงชัง และริษยาหม่าเฟยอวี้ยิ่งกว่าพี่สาวน้องสาวคนใดที่เคยกลั่นแกล้งนาง

สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะหม่าเฟยอวี้เป็นที่รักและตามใจของบิดา โดยไม่ต้องพยายามทำอะไรอย่างหนักเพื่อให้ได้ความสนใจนั้นมาเหมือนหม่าลี่จูที่ร่ำเรียนทุกอย่างจนแตกฉานเพื่อให้บิดาหันมาสนใจนางบ้าง

แลพสอง บิดาไม่เคยบังคับฝืนใจหม่าเฟยอวี้ แตกต่างจากนางที่แค่ก้าวเท้าออกจากเรือนโดยไม่ขออนุญาตก็ผิดแล้ว

และข้อสุดท้าย หม่าเฟยอวี้เพียบพร้อมทุกด้าน มีบิดาสนับสนุน มีมารดาเป็นฮูหยินเอก ตระกูลฝั่งมารดามีอำนาจ เมื่อเริ่มเข้าวัยสาว ความงามก็ปรากฎ จนมีอ๋องและองค์ชายมาสู่ขอมากมาย แต่หม่าเฟยอวี้กลับต้องการหมั้นหมายกับสหายวัยเยาว์ที่เป็นเพียงรองแม่ทัพคนหนึ่ง หนำซ้ำบิดายังไม่ได้ห้าม กลับสนับสนุนจนตอนนี้หม่าเฟยอวี้และสหายวัยเยาว์ผู้นั้นกลายเป็นคู่หมั้นกันไปแล้ว ฤกษ์แต่งงานก็กำหนดเอาไว้แล้วเช่นกัน

หม่าลี่จูอยากจะคิดว่าหม่าเฟยอวี้ใฝ่ต่ำ แต่คู่หมั้นของหม่าเฟยอวี้ก็สูงส่งเกินกว่าจะประณามเช่นนั้น เพราะตระกูลอีกฝ่ายก็ไม่ใช่ชั่ว เป็นตระกูลที่มีงเส้นสายเยอะจนขุนนางในราชสำนักยังต้องเกรงใจ และในอนาคตคู่หมั้นของหม่าเฟยอวี้ก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพอย่างแน่นอน 

ที่สำคัญบุรุษผู้นั้นยังหมางเมินหม่าลี่จูที่เคยพยายามเข้าไปแทรกแซงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองครั้งหนึ่ง เพราะมันคงสุขใจไม่น้อยหากสามารถทำให้คู่หมั้นของพี่สาวต่างมารดาที่เราเกลียดหันมาตกหลุมรักเราแทนได้ แต่หม่าลี่จูกลับถูกปฏิเสธซึ่งหน้า ทั้งๆที่หม่าลี่จูมั่นใจว่านางงดงามไม่แพ้หม่าเฟยอวี้แท้ๆ แต่คู่หมั้นของหม่าเฟยอวี้กลับทำให้ความมั่นใจของหม่าลี่จูสั่นคลอนด้วยการทำเหมือนนางเป็นอากาศธาตุเช่นหม่าเฟยอวี้

หม่าลี่จูมองตามแผ่นหลังของพี่สาวต่างมารดาคนงามที่ยังคงไม่มีนางอยู่ในสายตาแม้นางจะมีข่าวลือว่าคบหาดูใจกับองค์รัชทายาทอยู่ ราวกับว่าต่อให้นางกลายเป็น 'เฟย' ในอนาคต นางก็ไม่มีค่าใดๆให้ผู้ใดพูดถึง

จะว่าไป ตลอดมาทั้งพี่สาวต่างมารดาและบ่าวไพร่ก็ลือกันทั้งต่อหน้าและลับหลังนางว่าที่นางได้เกิดมาก็เพียงเพราะบิดาหลับนอนกับมารดาของนางที่ยามนั้นเป็นสาวใช้ของฮูหยินเอก และฮูหยินเอกส่งมาให้ปรนนิบัติบิดาแทนฮูหยินเอกที่กำลังตั้งครรภ์เฟยอวี้ หลังจากนั้น บิดาก็ไม่สนใจสาวใช้ที่ถูกส่งมาปรนนิบัติ จนพลานลืมมอบยาห้ามครรภ์ให้

นั่นเองสาเหตุที่หม่าลี่จูลืมตาขึ้นมาดูโลก 

ไม่ได้เกิดมาเพราะความรัก ไม่ได้เกิดมาเพราะความหวัง แต่เกิดมาเพราะความผิดพลาดภายในจวนขุนนางที่เกิดขึ้นกับแทบจะทุกตระกูล 

บางตระกูล ผู้เป็นบิดาไม่ได้มอบสกุลให้บุตรที่เกิดจากบ่าวไพร่ และให้บุตรผู้นั้นคงสถานะเป็นเพียงแค่บ่าวตามชาติกำเนิดของมารดาด้วยซ้ำ

ดังนั้นในความคิดเห็นของทุกคน หม่าลี่จูจึงสมควรซาบซึ้งกับบุญคุณและความเมตตาที่ได้รับแล้ว และไม่ควรหวังมากไปกว่านั้น

ราวกับว่า วาสนาเพียงเท่านี้ มากเกินพอแล้ว สำหรับเด็กสาวที่มีแม่เป็นอนุอย่างนาง 

แต่ตัวหม่าลี่จู่นั้นคิดต่างออกไป!

หม่าลี่จูคิดเสมอว่าต้องมีสักวันที่นางจะไม่เป็นเพียงอากาศธาตุและสิ่งผิดพลาดในสายตาของคนรอบข้าง โดยเฉพาะคนในตระกูลหม่า และหม่าลี่จูจะทำทุกทางเพื่อให้วันเหล่านั้นมาถึง

จากนั้น เมื่อเริ่มเข้าสู่วัยสาว หม่าลี่จูก็ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับการหมั้นหมายของไป๋ฮวากับองค์ไท่จื่อ และบังเอิญเหลือเกินที่วันหนึ่งขณะที่หม่าลี่จูออกมาซื้อของ นางก็ได้พบกับองค์ไท่จื่อในตลาด และตกตะลึงกับความสง่างามอีกทั้งรูปโฉมราวภาพวาดขององค์ไท่จื่อไปชั่วขณะ แต่พระองค์ไม่ได้มาเพียงลำพัง ยามนั้นองค์ไท่จื่อเดินเคียงคู่มากับไป๋ฮวา และเมื่อหม่าลี่จูพบว่านางงดงามไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าไป๋ฮวาเลยแม้แต่น้อย แผนแย่งชิงความสนใจขององค์ไท่จื่อจึงเริ่มต้นขึ้น

ต้องขอบคุณด้วยความเย็นชาจากบิดา ความเป็นอยู่ของมารดา และการถูกรังแกจากพี่สาวน้องสาวต่างมารดา รวมทั้งคำนินทาของบ่าวไพร่ ที่หล่อหลอมหม่าลี่จูให้เติบโตขึ้นมาพร้อมกับพรสวรรค์ทางด้านการแสดง

ทำให้ในขณะที่นางค่อยๆงดงามขึ้นในสายตาของชาวบ้าน จนกระทั่งเป็นเทพธิดาเดินดินในสายตาของชาวบ้าน ไป๋ฮวากลับถูกนางปั่นหัวจนกลายเป็นเพียงสตรีผีบ้าที่ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องเอือมระอา

ทุกสิ่งกำลังเป็นไปด้วยดี จนกระทั่งคุณหนูซูเซียนตกทะเลสาบโดยที่มีนางและไป๋ฮวาเป็นต้นเหตุ

อะไรๆก็เปลี่ยนไปหมดเลย!

องค์ไท่จื่อทรงเย็นชากับนางราวกับล่วงรู้ว่านางเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับคุณหนูสามสกุลซู แม้เคยใจกล้าถามออกไปครั้งหนึ่ง และองค์ไท่จื่อปฏิเสธ หม่าลี่จูก็ยังคงรับรู้ได้ถึงกระแสความเย็นชาที่ปกติไม่เคยมี แต่เพิ่มขึ้นมาระหว่างนางกับองค์ไท่จื่อหลังเหตุการณ์นั้น ทำให้หม่าลี่จูสับสนเหลือเกินว่านางทำอะไรผิด องค์ไท่จื่อจึงเริ่มเว้นระยะห่างจากนาง

แม้หม่าลี่จูจะพึงพอใจกับสถานะพระสหายขององค์ไท่จื่อมาก แต่ก็ใช่ว่านางจะอยากหยุดอยู่แค่สถานะพระสหายขององค์ไท่จื่อตลอดไป นางต้องการจะเป็นมากกว่านั้น!

นางต้องการเป็นไท่จื่อเฟยขององค์ไท่จื่อ และหากในอนาคตนางไม่สามารถเป็นฮองเฮาของพระสวามีได้ นางก็ต้องเป็นหวงกุ้ยเฟยของพระสวามีให้ได้!

นางต้องการจะเป็น และนางจะต้องได้เป็น ไม่ว่าต้องใช้วิธีการใดที่เสี่ยงมากๆก็ตาม!

ในอนาคตสายตาทุกคู่ต้องจ้องมองมาที่นางด้วยความริษยาและหวั่นเกรง!


จบตอนกลาง 

หม่าลี่จูคือนางเอกของนิยายต้นฉบับนะคะ อืม... นี่แหละนางเอก ร้ายลึก มีปม และแม่รี่ซู(เก่งเทพ) โรคจิตนิดๆด้วย แค่กๆๆ

.

.

.

ฝากอุดหนุนนิยายอีกเรื่องด้วยนะคะ

'วีรกรรมเปลี่ยนนางร้ายให้เป็นจอมนาง'

"เรื่องราวของนักวิทยาศาสตร์หนุ่มซึ่งถูกเทพโชคชะตาพาย้อนเวลามาเปลี่ยนแปลงชะตากรรมเลวร้ายของตัวเองในชาติหนึ่งซึ่งเป็นบุตรสาวขุนนางใหญ่ในภพจีนโบราณ"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น