SweirFeng | เสวี่ยเฟิ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บันทึกหน้าที่ 1 เหล่าตัวประกอบแผลงฤทธิ์ (ตอนต้น)

ชื่อตอน : บันทึกหน้าที่ 1 เหล่าตัวประกอบแผลงฤทธิ์ (ตอนต้น)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2562 00:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บันทึกหน้าที่ 1 เหล่าตัวประกอบแผลงฤทธิ์ (ตอนต้น)
แบบอักษร

บันทึกบทที่ 1 

เหล่าตัวประกอบแผลงฤทธิ์ (ตอนต้น)


"สีนี้เหมาะกับเซียนเอ๋อร์มากเลยนะเจ้าคะเเม่รอง" ซูเมิ่งหันไปกล่าวกับฮูหยินรองสกุลซู...มารดาผู้ให้กำเนิดซูเหวิน บุตรชายคนเดียวของสกุลซู

นี่ก็ผ่านไปราวๆหนึ่งสัปดาห์เเล้วนับตั้งเเต่วันที่ซูเซียนฟื้นขึ้นมา ทว่ายังไม่มีผู้ใดล่วงรู้นอกจากคนภายในครอบครัว

ฮูหยินรองหมิงอิงหลุบตามองพับผ้าไหมเนื้อดีสีขาวออกชมพูอ่อนที่ผ่านการย้อมด้วยกรรมวิธีพิเศษจากแดนไกลในมือซูเมิ่ง ก่อนพยักหน้าเห็นด้วยทั้งรอยยิ้มบาง ยิ่งจินตนาการถึงกวางน้อยซูเซียนของนางยามสวมใส่เสื้อผ้าที่ตัดจากผ้าไหมในมือซูเมิ่งก็ยิ่งชอบใจ

"เหมาะมากจริงๆเสียด้วย นี่เมิ่งเอ๋อร์ เจ้าเอาเเต่เลือกให้น้องจนลืมเลือกให้ตัวเองเเล้วกระมัง นี่...ผ้าไหมสีม่วงผืนนี้เป็นอย่างไร ผิวสัมผัสลื่นสบาย เหมาะกับผิวพรรณขาวเนียนของเจ้ายิ่งนัก ชอบหรือไม่"

ซูเมิ่งพิจารณาอยู่ครู่เดียวก็ยกยิ้มชอบอกชอบใจออกมา ฮูหยินรองหมิงอิงจึงสั่งให้คนของทางร้านลงบันทึกเอาไว้  เพื่อที่จะได้นำพับผ้าไปส่งที่จวนสกุลซูในภายหลัง

เเละในตอนนั้นเอง ขณะที่สองเเม่ลูกสกุลซูกำลังดูพับผ้าผืนอื่นๆอยู่ เสียงโกรธเกรี้ยวของสตรีจากห้องข้างๆก็ทำให้ซูเมิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"หลบไป! เปิ่นกง(คำที่เชื้อพระวงศ์หญิงใช้เรียกแทนตัวเอง)จะไปดูว่ามันผู้ใดบังอาจตัดหน้าเเย่งชิงของของเปิ่นกง!"

ปึง!

ไม่ทันขาดคำ ประตูห้องรับรองของเเม่ลูกสกุลซูก็ถูกกระเเทกเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างบอบบางราวกิ่งหลิวของพระคู่หมั้นขององค์รัชทายาทซึ่งก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ากราดเกรี้ยว

เเต่เมื่อสตรีที่บุกเข้ามาจดจำได้ว่าสตรีต่างวัยทั้งสองในห้องเป็นใคร ท่าทางเกรี้ยวกราดก็กลับกลายเป็นสุภาพเรียบร้อยทันที

ซูเมิ่งแอบเเสยะยิ้มในใจ นึกว่าผู้ใด

"อ้าว นั่นคุณหนูไป๋มิใช่หรือ"

"ขอบคุณเจ้าค่ะท่านหมอ"

ซูเหวินยิ้มอ่อนโยนส่งให้เด็กสาวชาวบ้านที่มารับการรักษาจากเขาที่เปิดโรงหมอเล็กๆรับรักษาชาวบ้านยากไร้โดยไม่หวังเงินหรือสิ่งตอบเเทน

ไม่นานร่างอรชรน่าหลงใหลที่มีผิวพรรณขาวเนียนดุจน้ำนมก็เดินมาหยุดที่ด้านหน้าโรงหมอเเละกล่าวทักทายซูเหวินเสียงอ่อนหวานชวนลุ่มหลง

"อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะคุณชายซูเหวิน"

ร่างสูงใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย ดวงเนตรสีดำขลับบนใบหน้าหล่อเหลามีประกายเย็นเยียบพาดผ่านชั่ววูบ ก่อนชายหนุ่มจะหันไปส่งยิ้มอ่อนโยนที่ถูกปั้นเเต่งขึ้นมาให้เด็กสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"คุณหนูหม่า อรุณสัวสดิ์ มีอะไรให้ข้าช่วยเช่นนั้นหรือ"

หม่าลี่จูเเย้มยิ้มอ่อนโยนที่ดูก้ำกึ่งระหว่างยิ้มฉันท์มิตรกับความพึงพอใจฉันท์ชู้สาว

"เซียนเอ๋อร์ เจ้าจะรีบเดินไปเพื่ออันใด โรงหมอของเหวินเอ๋อร์ไม่หนีไปที่ใดหรอกนะ" หยวนเว่ยอิงอาสะใภ้ในชาตินี้ของเธอกล่าวเสียงอ่อนใจขณะเดินจูงมืออยู่ข้างๆ ถ้าจะพูดให้ถูกคือหยวนเว่ยอิงกำลังถูกเธอลากไปตามถนนในเมืองหลวงอยู่มากกว่า ส่วนสาวใช้ของเธอเเละหยวนเว่ยอิงก็เดินตามเร็วๆอยู่ด้านหลังและพยายามที่จะถือร่มบังแดดให้ผู้เป็นนายทั้งสอง

หยวนเว่ยอิงเป็นหนึ่งในตัวละครที่ซูเซียนทั้งรู้สึกเอ็นดูเเละสงสาร นางงดงาม เเละร่าเริงสดใส เคยมีวาสนาได้เป็นถึงชินหวางเฟยหรือพระชายาเอกของชินอ๋องซึ่งเป็นพระอนุชาที่ฮ่องเต้โปรดปราน แต่เพราะเหตุผิดพลาดในเกมส์การเมืองของฮ่องเต้เเละชินอ๋องที่หวังแก้เผ็ดพวกขุนนางกังฉิน ทำให้หยวนเว่ยอิงกลายเป็นเหยื่อถูกใส่ร้ายว่ามีชู้ เเน่นอนว่าด้วยอำนาจของฮ่องเต้ ข่าวน่าอับอายนั้นจึงถูกปกปิดเอาไว้ได้อย่างเเนบเนียน และมีไม่กี่คนที่รู้เรื่องนั้น เเต่ผลของมันทำให้หยวนเว่ยอิงต้องอับอายเเละเจ็บปวดอยู่นานกว่าจะรู้ความจริงว่าพระสวามีอย่างชินอ๋องมีส่วนรู้เห็นในแผนการที่ทำให้นางต้องตกที่นั่งลำบากโดยไม่แม้เเต่จะถามความสมัครใจกันเลยเเม้เเต่น้อย ทำเหมือนพระชายาเอกของเขาอย่างนางเป็นเพียงคนนอก ทำเหมือนความอับอายเเละความโกรธเเค้นของนางจะหายไปเพียงเพราะเขาเอ่ยคำว่าขอโทษออกมา หยวนเว่ยอิงผู้กล้าหาญจึงบีบคั้นให้ชินอ๋องเลือกว่าจะให้นางฆ่าตัวตายหรือยอมหย่าให้กับนาง คนเเต่งไม่ได้เขียนอธิบายอะไรมากมาย เเต่ดูเหมือนสำหรับตัวประกอบอย่างหยวนเว่ยอิง ความตายคือตัวเลือกที่ดีกว่าการต้องอยู่เคียงข้างบุรุษปากหนักอย่างชินอ๋องต่อไป เเละเพราะความเด็ดเดี่ยวของหยวนเว่ยอิงที่เคยเกือบฆ่าตัวตายสำเร็จมาเเล้วทำให้ชินอ๋องหวาดกลัวจนยอมปล่อยนางไป ชินอ๋องคงคิดว่าตนเองสามารถทำให้หยวนเว่ยอิงให้อภัยได้ในภายหลังกระมัง โชคร้ายของชินอ๋อง ที่ไม่นานหยวนเว่ยอิงกับซูหลวนชุนท่านอาคารมดี หล่อ เซ็กซี่ น่ารัก และมีเสน่ห์ของซูเซียนที่มีอายุไม่ต่างอะไรไปจากซูเหวินก็ตกหลุมรักซึ่งกันเเละกัน ตระกูลซูนั้นไม่สนเรื่องที่หยวนเว่ยอิงเป็นสตรีมีตำหนิที่ผ่านการหย่าร้างมาเเล้วอะไรนั่น ตระกูลซูสนเพียงหยวนเว่ยอิงคือสตรีที่จะเข้ามาเติมเต็มชีวิตของซูหลวนชุน ดังนั้นเรื่องที่หยวนเว่ยอิงเคยเป็นใครมานั้นล้วนไม่สำคัญ

ซูเซียนเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอาสะใภ้ตัวเอง หยวนเว่ยอิงก็เหมือนตัวประกอบสำเร็จรูปที่ถูกนักเขียนสร้างขึ้นมาเพื่อสร้างปมให้ชินอ๋องกลายเป็นพระเอกที่น่าเห็นใจในภาคเเยกของลำนำรักนางหงส์ ในภาคเเยกนั้นหยวนเว่ยอิงมีชะตากรรมที่จะต้องเผชิญหน้ากับความเสียดายอย่างสุดซึ้งที่ไม่ยอมให้อภัยชินอ๋องตั้งเเต่เเรก จนอีกฝ่ายไปตกหลุมรักสตรีอื่น

ฮึ่ม! ให้อภัยเเม่มันสิ! มันทำกับเราขนาดนั้นเราจะกลับไปคืนดีกับมันเพื่อ!? 

เจ็บเเล้วจำคือคน เจ็บเเล้วทนคือควายค่ะ!

คนเราต้องเดินขึ้นที่สูงสิคะ!

เเค่คิดว่าน้าสะใภ้ที่น่ารักของเธอต้องไปนั่งเสียดายผู้ชายอย่างชินอ๋อง ซูเซียนก็เเทบระเบิดตัวเองตายเพราะความโกรธเเล้ว

"หืม?" หยวนเว่ยอิงเลิกคิ้วเมื่อมือเล็กของหลานสาวบีบเเน่นขึ้น

"ข้าจะปกป้องอาสะใภ้เองเจ้าค่ะ!" ซูเซียนประกาศกร้าว

"ห๊ะ...เอ่อ...ขอบคุณจ้ะ?" หยวนเว่ยอิงตอบรับทั้งรอยยิ้มงุนงง

ระหว่างเดินๆอยู่ จู่ๆซูเซียนก็บังเอิญระลึกชาติได้ว่าตอนอ่านภาคเเยกของชินอ๋องกับนางแพศยาที่ไหนก็ไม่รู้ที่ชินอ๋องเอามาทำพันธุ์เเทนน้าสะใภ้ของเธอ ดูเหมือนก่อนที่จะเจอนางแพศยานั่น ชินอ๋องจะชอบใช้ให้องค์รักษ์เงาตามสืบเรื่องต่างๆของหยวนเว่ยอิงอยู่ตลอด และถ้าหากว่าจนถึงตอนนี้ชินอ๋องก็ยังคงไม่ตัดใจจากหยวนเว่ยอิง งั้นตอนนี้...

ดวงตากลมโตดุจลูกกวางน้อยส่องประกายวาววับ ก่อนพูดขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า "อุ้ย ขออภัยนะเจ้าคะท่านอาที่เซียนเอ๋อร์เดินเร็วไปหน่อย เซียนเอ๋อร์ลืมไปว่ายามนี้ท่านน้า 'ไม่ได้ตัวคนเดียว' อีกเเล้ว เจ้าน่ะ มาช่วยพยุงท่านน้าเร็วเข้า" 

ซูเซียนกวักมือเรียกสาวใช้ของหยวนเว่ยอิงให้เข้ามาประคองหยวนเว่ยอิงซึ่งกำลังงงตาเเตกให้เดินนำไปก่อน

หรงหรงเดินเข้ามายืนเคียงข้างคุณหนูของตนเอง มองตามตาปริบๆ ก่อนถามด้วยความรู้สึกเหมือนตกข่าว "ท่านเว่ยอิงมีครรภ์เช่นนั้นหรือเจ้าคะคุณหนู"

ซูเซียนฉีกยิ้มเเล้วพูดเสียงไม่ดังเเต่ก็ไม่เบา เหมือนต้องการให้ 'ใคร' หลายๆคนได้ยิน "ใช่! ถ้าข้าจำไม่ผิด ท่านพ่อเคยบอกว่าท่านอาหลวนชุนรักเด็กมาก เห็นว่าอยากให้อาสะใภ้คลอดลูกชายให้สักสามคนเเละคลอดลูกสาวให้สักคน!"

หรงหรงฟังเเล้วฉีกยิ้มกล่าวอย่างไม่ประสา "น่ายินดียิ่งนักเจ้าค่ะ ท่านเว่ยอิงเพิ่งจะเเต่งเข้าสกุลซูได้ไม่กี่ปี เเต่ก็ตั้งครรภ์บุตรคนเเรกของท่านหลวนชุนเเล้ว เช่นนี้หากท่านเว่ยอิงปรารถนาจะตั้งครรภ์บุตรคนอื่นๆอีกย่อมไม่มีปัญหาเเน่นอนเจ้าค่ะ"

พูดชงได้ดีมากหรงหรง!

"ท่านอาสะใภ้ไม่ตั้งครรภ์สิแปลก ในเมื่อท่านอาหลวนชุน 'ขยัน' ออกปานนั้น!"

"ขยัน...ขยันอันใดหรือเจ้าคะคุณหนู" สาวใช้เเสนซื่อเอียงคอถามอย่างงุนงง

"ไม่มีอันใดหรอก เรารีบเดินตามพวกท่านน้าไปกันเถิด"

ในตอนนั้นเองที่ต้นไม้ไม่ใกล้ไม่ไกลเกิดสั่นไหวขึ้นเบาๆ จนใบไม้หลุดร่วงออกมาหลายใบ 

ซูเซียนแอบเหลือบมอง เเต่ทำเป็นไม่สนใจ เพียงหัวเราะเสียงเย็นที่ยากจะคาดเดาที่มาที่ไปออกมา 

"คิกๆๆๆ" 

แม้ใจเธอจะอยากระเบิดหัวเราะ 'โฮะ โฮะ โฮะ' เหมือนพวกอัจฉริยะตัวร้ายในหนังต่างประเทศก็ตาม


จบตอนต้น 

สงสัยหนูซูเซียนของเราจะอยากเป็นตัวร้ายมากกว่าเป็นตัวประกอบ ฮ่าๆๆ :)

.

.

.

ฝากอุดหนุนนิยายอีกเรื่องด้วยนะคะ

'วีรกรรมเปลี่ยนนางร้ายให้เป็นจอมนาง'

"เรื่องราวของนักวิทยาศาสตร์หนุ่มซึ่งถูกเทพโชคชะตาพาย้อนเวลามาเปลี่ยนแปลงชะตากรรมเลวร้ายของตัวเองในชาติหนึ่งซึ่งเป็นบุตรสาวขุนนางใหญ่ในภพจีนโบราณ เฮ้ย...บุตรสาวเหรอ!?"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น