@Alicorn

รับฟังคำติของรีดเดอร์ทุกคนนะคะ 1 เม้น = 1 ล้านกำลังใจ💓💓 @Alicorn🦄

ชื่อตอน : บทที่ 6. จุกอก

คำค้น : ซอล

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2562 22:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6. จุกอก
แบบอักษร

​Bad of love : รักแลกเลว 

Episode 6 จุกอก

. . .

"ไปเข้าห้องน้ำแปปนะซอล" ร่างสูงโปร่งของคิงลุกขึ้นพรวด เตรียมตัวไปเข้าห้องน้ำ

หลังจากพักเที่ยงทานข้าวเสร็จสองคนก็เข้ามานั่งประจำที่ตัวเองตามเดิม เตรียมตัวเข้าเรียนคาบต่อไป แต่ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงพักอยู่ คิงเลยจะออกไปทำธุระส่วนตัวก่อน

"อืมม คิงซื้อน้ำเปล่าที่สหกรณ์มาให้หน่อยนะ น้ำซอลหมดแล้ว" เสียงหวานเอ่ยบอกกับคิง คิงยิ้มเจื่อนให้ก่อนจะหมุนตัวเดิมออกไปจริงๆ

แผ่นหลังคิงลับตาไปกุญแจซอลก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่นต่อเพื่อฆ่าเวลาตอนนี้ แต่หล่อนจะไม่เอ๊ะใจอะไรเลย ถ้าเสียงแชทไม่ดังระรัวขนาดนี้

ติ๊งติ๊งๆๆ!

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเป็นปมเชือก สอดสายตามองหาแชทที่เด้งขึ้นในมือถือ แต่ทว่า..

ไม่ใช่...

เสียงแชทนี้ไม่ใช่ของหล่อน แต่กลับเป็นของมือถือที่สอดไว้ใต้โต๊ะของคิงมากกว่า ดวงตาสีทมิฬจ้องมองโทรศัพท์มือถือของคิงไม่วางตา ตลอดที่คบกันไม่ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่สาวเจ้าจะตรวจเช็คข้อความหรืออะไร ที่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคิง แม้คิงจะตรวจของเธอไม่ขาดก็เถอะ

แล้วถ้าวันนี้เธอสงสัย จะหยิบมันขึ้นมาเช็คดูจะเป็นอะไรหรือป่าว?

การกระทำมักเร็วกว่าความคิดอยู่เสมอ นิ้วมือเรียวยาวหยิบโทรศัพท์ใต้โต๊ะนั้นขึ้นมาดูอย่างว่องไว กดปลดรหัสผ่านทันที ซึ่งเป็นวันเดือนปีเกิดของเธอเองที่คิงตั้งไว้

15 ข้อความที่ไม่ได้อ่านอย่างนั้นเหรอ?

หล่อนกดเปิดอ่านทันทีโดยไม่รีรอ แต่หัวใจดวงน้อยก็แทบจะหยุดเต้น เมื่อเห็นชื่อเล่นที่ถูกตั้งไว้ และสีแชท ที่ถูกเปลี่ยนเป็นสีชมพู...

' หมูของเค้า '

จะไม่น่าสงสัยเท่านี้เลย ถ้าคำพูดที่คุยกัน คุยเหมือนคนปกติที่รู้จักกัน แต่นี้คืออะไร? ใช้คำแทนตัวเองว่าเค้าอย่างนั้นเหรอ?

มันไม่มีคนธรรมดาที่ไหนเขาคุยกันแบบนี้หรอกมั้ง?

กุญแจซอลลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ตั้งใจจะเดินตามคิงออกไปให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าให้รอตรงนี้ พอกลับมาคุยกันอีกทีก็คงไม่วายทะเลาะกันให้คนอื่นได้เห็นแน่ๆ

กึกกึกกึก

เสียงฝีเท้ากระทบกับพื้น กุญแจซอลวิ่งออกจากห้องไปเลยด้วยซ้ำ ในมือก็ยังคงถือโทรศัพท์ของคิงไว้แน่น ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงนี้ที่ใต้บันได

"ผมอุสาห์วิ่งเหนื่อยหอบมาหา ใจคอจะไม่ให้ผมหอมแก้มจริงๆดิ? ใจร้ายวะ!" 

เพียงแค่ประโยคแรกที่เอ่ยมา ซอลจำได้ดีว่าเขาคนนี้ที่พูดคือใคร เจ้าของน้ำเสียงนี้มีคนเดียวเท่านั้น

"เยอะแล้วคิง เธอมีแฟนอยู่ทั้งคนป่ะ? กุญแจซอลคนนั้นไง ตัวติดกันอย่างกับปลิง" พร้อมกับเสียงผู้หญิงที่ตามมา ทำให้ซอลรีบเดินลงบันไดเพื่อจะไปมองให้เห็นหน้าเธอชัดๆ และเพื่อที่จะได้รู้ว่าชายคนนั้นคือคิงจริงๆใช่ไหม?

"แฟนที่ไหนแค่เพื่อนสนิทนี่น่าาา" 

แน่นอนว่ามันใช่คิงจริงๆ..

คำพูดที่มาใหม่บีบรัดหัวใจดวงน้อยแน่น เกิดอาการจุกอกขึ้นมาดื้อๆ มองภาพตรงหน้าด้วยแววตาสั่นระริก

คนที่บอกรักเธอและเป็นห่วงเธออย่างออกนอกหน้า กลับบอกกับคนอื่นว่าเธอนั้นเป็นแค่เพื่อนสนิท

สรุปที่ผ่านมาคือโกหก?

"เด็กขี้โกหก!"

"ไม่รู้ละ! ขอหอมแก้มก่อนเข้าเรียนแล้วกัน!" พูดจบก็ฉกฉวยโอกาสหอมแก้มคนตรงหน้าอย่างจัง 

กุญแจซอลยืนอึ้งยกมือขึ้นมาทาบหน้าอกข้างซ้าย หัวใจรัดบีบแน่นจนเธอแทบหายใจไม่ออก พอๆกับน้ำตาที่ปริ่มออกมาคลอเบ้า

"พี่รู้น่าว่าเธอสองคนเป็นแฟนกันน่ะ ถ้านายเลิกกับเธอเมื่อไร เราคงได้สานต่อกันมากกว่านี้แน่" 

คำพูดเห็นแก่ตัวปนกับมักมากของผู้หญิงคนนั้นที่เอ่ยปากพูดออกมา ยิ่งบีบหัวใจกุญแจซอลแน่น ก่อนที่สายตาคมของคิงจะตวัดมามอง เมื่อรู้สึกว่าตัวเองโดนใครบางคนแอบมองอยู่นาน

"ซอล!" 

คิงเบิกตากว้างตกใจและคิดไม่ถึงกับภาพที่เห็น ไม่ต่างจากซอลที่คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าคิงจะทำแบบนี้

"คิง.. ฮึก.." 

ภาพที่เห็นตรงหน้าของคิงในตอนนี้ คือผู้หญิงที่เขาบอกว่ารักนักหนากำลังร้องไห้  กุญแจซอลกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ หวังจะทำลายก้อนที่จุกอกในตอนนี้แต่มันกลับเปล่าประโยค เธอค่อยๆย่อตัวลงกับพื้นแล้ววางโทรศัพท์คิงไว้ ก่อนจะลุกขึ้นแล้ววิ่งกลับทางเดิม

".........."

"พี่คงเลวมากในสายตาน้องซอล.. แต่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวนายแล้วแหละคิง" ริมฝีปากเธอยกยิ้มออกมา รับได้กับเหตุการณ์ต่อไป

และยังพร้อมถอยทุกเมื่อ ทั้งที่ความจริงเธอก็ไม่ได้จริงจังกับเรื่องรักในวัยเรียนเท่าไร

คิงถอดหายใจเฮือกใหญ่ ยิ้มแห้งให้กับผู้หญิงตรงหน้า แล้วถอยกรู่ออกจากตัวเธอ หยิบโทรศัพท์ที่ซอลวางไว้ให้ แล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องเรียน

"ซอลไปไหนแล้ว!?" 

โต๊ะข้างๆว่างเปล่าไร้กระเป๋าของกุญแจซอล คิงหันหน้าไปถามเพื่อนร่วมห้องทันทีที่มาถึง

"ไม่รู้สิ เห็นร้องไห้เข้ามาหยิบกระเป๋าแล้วก็วิ่งพรวดออกไปเลย ถามก็ไม่ตอบ"

"........."

คิงเงียบ ไม่ได้ตอบโต้อะไรออกไป แต่ก็พอรู้คำตอบอยู่บ้าง เธอคงคิดกลับบ้านเป็นแน่




"ร้องไห้ทำไมกุญแจซอล ใครทำอะไรหนู!" รถเก๋งสีบอลเทาจอดหน้าโรงเรียนของหล่อน พร้อมกับคำถามที่บุพการีถามทันทีที่เห็นหน้าลูกสาว

กุญแจซอลเด็กขี้แง่

ไม่ว่าจะกี่ปีๆ เวลาเธอโดนเพื่อนแกล้งเพื่อนล้ออะไรแล้วเธอร้องไห้ เธอก็จะเป็นฝ่ายโดนเรียนออกมาโทรหาผู้ปกครองให้มารับกลับบ้าน

นั่นเป็นนิสัยในวัยเด็กที่ติดตัวมาจนถึงทุกวันนี้

"แม่ซอลอยากกลับบ้าน!" เลือกไม่ตอบคำถามผู้เป็นแม่ แต่สาวเจ้าเปิดประตูรถเข้าไปนั่งในรถแทน

ผู้เป็นแม่ก็ไม่อาจฝืนถามต่อไปได้ นิสัยลูกสาวเป็นไงเธอรู้ดี นี้ถึงขนาดลางานออกมารับลูกสาวเลยทีเดียวเชียว

"กลับไปหนูต้องอยู่คนเดียวรู้ไหม? พ่อเข้ากรมจะกลับอาทิตย์หน้า แล้วเดี๋ยวแม่ต้องเข้าเวรถึงสี่ทุ่ม"  หน้าที่พยาบาลของผู้เป็นแม่ยังคงต้องเข้างาน เพราะสำคัญต่อคนไข้มาก ส่วนพ่อของสาวเจ้ามีอาชีพเป็นทหาร จึงต้องเข้ากรมอยู่ไม่ขาด

"ค่ะ.." ร่างบางตอบเสียงเบาหวิว มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ถึงจะมองเห็นร่างสูงโปร่งของคิงยืนมองอยู่ แต่นั่นก็ไม่ทำให้เธอสนใจสักนิด..

ฝ่ายคนเป็นแม่ก็ไม่อยากซักไซร้ ถึงจะสอบถามอะไรลูกสาวในตอนนี้ แต่ก็คงไม่ได้คำตอบอยู่ดี หล่อนถึงเลือกที่จะเงียบดีกว่าแล้วค่อยๆ ขับรถเคลื่อนตัวออกไปท่ามกลางสายตาของคิงที่มองอยู

อยากออกไปแต่ยามหน้าโรงเรียนไม่ให้ออก? เลยทำได้แค่มองตามรถสีบอลเทาไปจนลับสายตา

มันไม่จบแค่นี้หรอก

. . .

#จบตอน

ผิดครั้งแรก..💔 มาดึกแต่ยังมานะ5555555

อ่านฟรีจนจบค่ะ💓👏

@Alicorn🦄

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น