ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 41 โรงเตี้ยมดีหรือหอคณิกา

ชื่อตอน : ตอนที่ 41 โรงเตี้ยมดีหรือหอคณิกา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2562 12:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 41 โรงเตี้ยมดีหรือหอคณิกา
แบบอักษร

​“วันนี้เหนื่อยไหม” ซุนหลี่ถามเขาที่นั่งลงบนเก้าอี้

“ฎีการ้องทุกข์มากมายเหมือนทุกวัน...เรื่องนั้น...เรื่องนี้” หลงหลานมู่ถอนหายใจ ซุนหลี่จึงน้ำคนโทเหล้าใส่จอกเหล้า เขาจึงดื่ม

“นี้มันคือ เหล้าอันใดหรือ...ทำไมมันถึงหอมหวานยิ่งนัก”

“เหล้ากุ้ยฮัว ข้าผสมโสมลงไปด้วยจึงมีกลิ่นโสมออกมาด้วยผสมกับกุ้ยฮัวที่หอมอยู่แล้ว ข้าหมักไว้ประมาณสองปีแล้ว ตั่งแต่อยู่จวนเสนา”

“หอมยิ่งนัก...รสชาติไม่เลวเลย”

"ข้าจะทำให้เจ้าอีกถ้าเจ้าชอบ" นางยิ้มให้เขา

"ไม่ต้องลำบากเจ้าหรอกนะ"

“แล้วเจ้า...จะไปที่ไหนหรือ ข้าเห็นพวกนางในบอกว่า เจ้าจะออกนอกวัง” นางถามขึ้นมา 

“ข้าปิดเจ้ามิได้จริงๆ” หลงหลานมู่มองหน้าของนาง

“จะไปที่ใดหรือ”

“ข้าจะไปนอกเมือง...มีคนแจ้งว่าไป่เหรินเฉิน ลูกชายเจ้าเมืองหนานถิง และเป็นน้องชายของไป่กุ้ยเฟยของพี่ชายข้า เขาเป็นอยู่การคลัง หน่วยเก็บภาษีเมืองหลวง วางตัวอำนาจบาดใหญ่ในเมืองหลวงและลามไปยังเมืองอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เมืองหลวง...เห็นกฎหมายไม่อยู่ในสายตา ทำชาวบ้านเดือดร้อนไปทุกย่อมหญ้า ข้าจำต้องไปดูกับตาตัวเอง” หลงหลานมู่ทุบโต๊ะด้วยอารมณ์เกี้ยวกราด ซุนหลี่จึงนั่งลงอีกฝากหนึ่งของโต๊ะ

“หลงหลานมู่ ถ้าเจ้าจะไปข้าจะมิห้าม ดีชะอีกเจ้าจะได้ไปดูราชฎรอย่างใกล้ชิด ดูความเป็นอยู่ของพวกเขา ราชฎรของแคว้นมู่คือลูกของเจ้า แต่ข้าก็อยากขอตามไปด้วย ข้าอยากเห็นทุกข์สุขของพวกเขา พวกเขาก็เหมือนลูกของข้าเช่นกัน และข้าก็อยากแบ่งเบาภาระของเจ้าด้วย”

“ข้ามิได้ออกไปเที่ยวเล่น...ที่ต้องนำเจ้าไปด้วย เดี๋ยวก็แห่ไปทั้งวัง”

“ข้าเคยร่วมทุกข์ ร่วมสุขกับเจ้ามาตั่งนานยังไม่รู้อีกหรือว่า...เจ้าขาดข้ามิได้” ซุนหลี่จับมือเขา เขายิ้มให้นางเช่นกัน

“ข้าคงเถียงเจ้าไม่ออกแล้วสิ...ข้าจะไปในฐานะพ่อค้าผ้าแพรต่างเมือง” เขายิ้มให้นาง

“ฐานะนี้คุ้นๆ นะ เหมือนว่าเจ้าเล่นละครเป็นพ่อค้าผ้าแพรมาก่อน” ซุนหลี่ยิ้มให้เขา

“เจ้าจำได้ด้วยหรือ” ฐานะพ่อค้าผ้าแพร เคยใช้หลอกนางมาแล้วครั้งไปแคว้นเย่ว์ สืบหาทางหนีทีไล่ เพื่อบุกเมืองหลวงแคว้นเยว์

“ใช่...พอข้ารู้ความจริงว่าเป็นองค์ชายแปดหลงหลานมู่...ข้าอยากจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้น...ที่หลอกลวงข้าได้” หญิงสาวทำมือจะสับเขา ทำให้เขาแบะปาก

“โอ้โห่...ทำไมเมียข้าดุอย่างนี้นะ” เขาสวมกอดนาง

“แล้วรักข้าหรือไม่” นางใช้ปลายจมูกนางชนปลายจมูกเขา

“ทำไมจะไม่รักเล่า” 

เขาดันนางนอนลงและกระซิบรักกันถึงรุ่งสาง....


“หนาวไหม” หลงหลามู่ถามนาง เพราะอากาศหนาวเย็นแต่ถือว่าไม่เย็นมาก เท่ากับช่วงฤดูหนาว เขาจับนางใส่เสื้อหนังสัตว์ เขาก็ใส่เช่นกัน มีทหารมาเพียงสามสิบคนมีฝีมือ แม่ทัพมู่กับองครักษ์หลี่ตามมาด้วยในชุดชาวบ้าน

เขาและนางนั่งอยู่บนรถม้าคันเดียวกัน

“ไม่...ข้ามิหนาว” ซุนหลี่ยิ้มให้เขา เยี่ยหลินก็ตามออกมาด้วย

“รู้ไหม...ข้าไม่นั่งรถม้ามานานเท่าไหร่แล้ว”

“เจ้าเคยนั่งรถม้าด้วยหรือ”

“ประมาณสิบกว่าปี...ชีวิตของข้าอยู่บนหลังม้ามาตลอด สู้รบกับศัตรูมาโดยตลอด ยามสงบ...ข้าก็ขี่ผิงอันไปยังทุ่งกว้าง ร่ำสุราไปวันๆ ไม่เคยคิดอยากจะเข้าวังแม้นแต่น้อย”

“แต่ตอนนี้เจ้าควรจะอยู่ในวังมากกว่าเก่า” นางจับมือหยาบกรานที่จับดาบมาตลอด เขาจับมือนางขึ้นมาจูบ นางจึงปล่อยมือออก ด้วยความเขินอาย

“นางพญาหงส์ของข้า” เขายิ้มให้กับนาง


“กำไลจร้า...กำไรสวยๆ...ห้าอีแปะเท่านั้น...” แม่ค้าร้องเรียกลูกค้า

ซุนหลี่กับหลงหลานมู่ เดินจับมือเดินเข้าไปในตลาด คนพลุกพล่านเดินไปมาจับจ่าย ตลาดนี้เป็นตลาดกลางเมื่อขายสินค้าออกสู่ต่างเมือง

“แม่นางขายดีไหม” แม่ทัพมู่จับผ้าแพรดู

“ขายไม่ค่อยดีเลย...ภาษีก็ขึ้นเอา...ขึ้นเอา...บ้านเมืองก็ไม่ได้ภาวะสงคราม แต่คนเก็บภาษีชื่ออะไรนะ...อะไร..ไป่..ไป่เหรินเฉิน..เนี้ยละ มันเก็บภาษี...ผู้ใดมิให้ก็โดนซ้อมแทบตาย...ไม่ก็เอาลูกสาวเขาไปทำเมีย...พวกข้าเดือดร้อนกันมากนัก...”

“แล้วทำไม...ไม่แจ้งทางการเล่าแม่นาง” หลงหลานมู่ถามขึ้นบ้าง

“พวกแจ้งผู้ตรวจการและผู้ว่าเมือง เหมือนเอาหูไปนา เอาตาไปไร่” ผู้เฒ่าคนหนึ่งเดินออกมาจากในร้าน

“ตีมันให้ตายเลย” เสียงดังนอกร้าน ดึงความสนใจของหลงหลานมู่เดินที่จะเดินออกไปดู

“เป็นแบบนี้ทุกวันนั้นละ...พวกนั้นไม่มีเงินจ่ายภาษี ก็ต้องโดนแบบนี้...ข้าเห็นก็อนาถใจ”

หลงหลานมู่ พยักหน้าให้แม่ทัพมู่ออกไปดู แม่ทัพมู่จึงรีบออกไปดู

“เองผลัดข้ามาเดือนหนึ่งแล้วนะ” ผู้ชายในชุดทหารสามคน แตะชายที่อยู่บนพื้นร่างกายสะบักสะบอม

“ข้าจะรีบส่งให้ท่านโดยไวเลยขอรับ” ชายที่ถูกแตะร้องของ

“อย่างทำอันใดพ่อข้าเลย...” หญิงสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามากอดชายผู้นี้ไว้

“ลูกสาวเจ้างดงามยิ่งนัก นายข้าคงชอบเจ้าน่าดู” 

ทหารคนหนึ่งจับใบหน้านางขึ้นมา นางตบทหารคนนั้นทันที

“อีนางนี่...รนหาที่ตาย”

ทำมือจะตบนาง แต่มีชายผู้หนึ่งมาจับไว้

“ใครวะ” ทหารสองคนจะเข้ารุมทำร้าย แต่แม่ทัพมู่กับทหารอีกสองคนต่อสู้กันไว้ และทหารก็ล่าถอยออกไปเพราะสู้กับทหารของหลงหลานมู่ไม่ได้

“ขอบคุณ” หญิงสาวขอบคุณชายตรงหน้าที่ช่วยไม่ให้นางโดนตบ หญิงสาวอีกคนพยุงนางลุกขึ้นยืน ทหารอีกสองคนก็พยุงชายอีกคนที่โดนซ้อม

“ทำไมถึงมีเรื่องกับพวกนี้” หลงหลานมู่ถามขึ้น

“เมื่อเดือนที่แล้ว...พ่อไม่มีเงินจ่ายภาษีให้ทางการ..ทหารสามสี่คนจึงซ้อมพ่อข้ามาแล้วครั้งหนึ่ง...ครั้งนี้ก็เช่นเคย...ตั่งแต่ขึ้นภาษีมาพวกข้าและพ่อลำบากมากขึ้น”

“พวกเจ้าไปทำร้ายทหารพวกนั้น...มันจะกลับมาฆ่าพวกเจ้าแน่” ชายที่ถูกซ้อมพูดขึ้นมา

“พวกข้ามิเป็นอันใด...ส่วนท่านต้องหาที่อยู่ใหม่...ข้าจะให้คนของข้าหาที่อยู่ให้เจ้า” หลงหลานมู่บอก

“ท่านเป็นใครถึงช่วยข้าถึงเพียงนี้”

“ข้าชื่อหลงมู่..เป็นพ่อค้าผ้าแพร” หลงหลานมู่พูดขึ้น

“ขอบคุณท่านมากยิ่งนักท่านหลง...ข้าชื่อกวงลู่...ลูกสาวข้ากวงเหมย...เราสองคนจะมิลืมบุญคุณท่านเลย”

“ไม่เป็นอันใด...พ่อบ้านหลี่จะไปส่งเจ้า” หลงหลานมู่บอกพวกเขา พ่อลูกเดินไปพร้อมกับองครักษ์หลี่

“นายท่าน...ใกล้เย็นแล้วจะกลับบ้าน...หรือค้างคืนที่โรงเตี้ยมขอรับ” แม่ทัพมู่ถามขึ้นมา

“เหมือนฝนใกล้ตกแล้ว...ไปพักที่โรงเตี้ยมดีหรือหอคณิกาดี” หลงหลานมู่หยอกเย้านาง

“ตามแต่ใจของท่านก็แล้วกัน...” ซุนหลี่เดินหนีเขา

“ซุนหลี่...รอข้าด้วย...” เขาเดินตามหลังนาง

ทหารที่ตามมาด้วยและแม่ทัพมู่ต่างก็แอบยิ้ม

...เพราะรู้ว่า วังนี้ใครใหญ่ที่สุด...


นิยายฟรี...ขอมากกว่า 10 เม้น แล้วจะเข้ามาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น