Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่35 : ก็คนมันหวง

ชื่อตอน : บทที่35 : ก็คนมันหวง

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2562 19:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่35 : ก็คนมันหวง
แบบอักษร

บทที่35 : ก็คนมันหวง

.

.

.

19 : 05 น.


"อ่าๆเดี๋ยวจี้รอที่ร้านก็ได้/.../อื้อ รีบๆมานะ/.../โอเคๆ"

เมื่อปลายสายวางไปผมก็กลับเข้ามานั่งเก้าอี้ประจำตัวที่เดิมอีกครั้ง แต่ว่าตอนนี้กลุ่มเพื่อนแยกย้ายกลับไปหมดแล้ว จะเหลือก็มีแต่ผมกับไอ้แทมที่ยังคงนั่งคุยกันอยู่

"พี่คุยเสร็จแล้วหรอ?"

"อื้ม! อีกสักพักคงจะมาอ่ะ"

"พี่อิ่มยังอ่ะ อยากกินไรเพิ่มมั้ย?"

"พอแล้วๆ แค่นี้กูก็กินไปเยอะพอละเกรงใจแม่มึงมากพอแล้ว"

"เดี๋ยวผมนั่งรอเป็นเพื่อนจนกว่าพี่จะกลับละกัน"

"เออๆ ขอบใจๆ"

ผมพยักหน้ารับส่งๆไปสายตาก็สอดส่องดูปลาคร๊าฟในบ่อข้างๆอย่างเพลินตาพลางชวนไอ้แทมมันคุยนู่นนี่นั่นไปเรื่อยจนเวลาผ่านไปสักพัก ถึงอย่างนั้นไอ้พี่ตรีมันก็ยังไม่โผล่มาสักทีจนผมชักจะเริ่มรอนานมากขึ้น

"แล้วนี่ร้านปิดกี่โมงอ่ะ"

"ปิดสามทุ่มน่ะพี่"

"นี่มึงอยู่กับแม่กันสองคนก็นานแล้ว พ่อมึงเค้าไม่คิดจะมาหาหน่อยหรอ"

"น่าจะไม่หรอกพี่ คงได้เจอตอนนัดรวมญาติปีใหม่น่ะ ถึงเจอเค้าก็ใช่ว่าจะสนใจผมกับแม่ที่ไหน..."

"..."

"เผลอๆก็เมินไปเหมือนปีที่แล้วนั่นแหละ ผมกับแม่ก็ชินแล้วก็เลยไม่ได้อะไรมาก"

ถึงจะพึ่งสนิทกันไม่นานแต่ผมว่าตอนนี้ก็รู้เรื่องครอบครัวไอ้แทมมันเยอะพอสมควร มันนี่ก็ช่างไม่ปกปิดอะไรเลยก็ว่าได้เล่าเรื่องเศร้าๆในครอบครัวได้แบบหน้าตาเฉย อีกทั้งยังไม่แคร์ที่พ่อมันอยู่กับภรรยาคนที่สองแทนที่จะอยู่กับแม่มันแทนตอนนี้

"เบื่อสิ้นปีจังเลยพี่ ผมไม่อยากไปรวมญาติเลยสักหน่อย แต่แม่บอกว่าย่าท่านอยากเจอเลยต้องไป"

"พ่อมึงนี่เค้าก็แปลกเนอะ ไอ้เมียคนที่สองมีลูกก่อนแม่มึงมีมึงอีกไอ้แทม"

"ผมกับพี่ก็ไล่เรี่ยกันอ่ะพี่ แต่พี่ผมเค้าก็ใจดีไม่ได้เมินผมกับแม่เหมือนพ่อ"

"อืม ดีแล้วแหละที่เค้าไม่เหมือนพ่อมึง เค้าทำดีด้วยแล้วมึงก็ทำตอบเค้าด้วยล่ะ"

อย่างน้อยไอ้แทมกับแม่ทั้งคู่ก็มีความสุขดีจนถึงทุกวันนี้ ผมที่ต่างพากันคุยไปเรื่อยก็เกือบลืมดูเวลาในนาฬิกาข้อมือไปซะสนิท พอดูอีกทีก็ทุ่มจะครึ่งแล้วพี่ตรีมันก็ยังไม่มาอีก

ผมก็เบื่อๆเซ็งๆอยากกลับคอนโดแทบจะแย่แต่ก็ต้องรอพี่มันมารับ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงนานขนาดนี้ ปกติแล้วพี่มันขับรถนี่ไม่น่าตํ่ากว่าร้อยยี่สิบอยู่แล้ว...ชักจะหงุดหงิดแล้วสิ!

"เอ้า ปิดเครื่องทำไมวะ"

"แบตหมดรึเปล่าพี่เลยโทรไม่ติด"

"เดี๋ยวลองโทรอีกทีก็ได้"

กริ๊ง! กริ๊ง!

ในขณะที่ผมกำลังก้มหน้าก้มตากดเบอร์โทรออกเสียงประตูของร้านก็เปิดขึ้นทำให้กระดิ่งที่แขวนไว้ส่งเสียงออกมา ไม่ทันได้สังเกตไอ้แทมเหมือนกันว่าเดินออกไปแล้ว ก็คงจะไปช่วยแม่มันรับลูกค้าผมเลยไม่ได้สนใจอะไร

ตู๊ดดดด ตู๊ดดดด...

"รออยู่นี่ดีสุดแล้วแหละ ไปจ่ายค่าขนมแม่ไอ้แทมก่อนดีกว่า"

ผมยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาพอดีกับข้อความในแอพพลิเคชั่นก็แจ้งเตือนขึ้นมาพอดี ทำให้ผมรีบกดเปิดเข้าไปก็พบว่าพี่ตรีมันส่งข้อความมาบอกว่า'ใกล้ถึงแล้ว เมื่อกี้เครื่องดับ' ผมเลยตอบกลับไปตามปกติและเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ของร้านเพื่อชำระเงิน

"แม่แทมครับทั้งหมดเท่าไหร่หรอครับ?"

"เอ๊ะ ค่าอะไรจ๊ะเจแปน?"

"ค่าขนมไงครับคุณน้า ผมขอจ่ายค่าขนมที่สั่งไปน่ะครับ"

"ไม่เป็นไรจ่ะ น้าเลี้ยงช่วงปีใหม่ไง กินฟรีจ่ะเจแปน"

"เอ่อ...ผมเกรงใจนะครับ ครึ่งนึงก็ยังดีนะครับคุณน้า"

ในขณะที่ผมกำลังคุยเรื่องที่จะขอจ่ายค่าขนมเค้กอยู่นั้น ก็มีร่างของใครสักคนมายืนอยู่ข้างๆแต่พอผมจะหันไปมองเค้า เจ้าข้อความในแอพพลิเคชั่นก็แจ้งเตือนอีกครั้งทำให้ผมต้องก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ถือมาด้วยอย่างลืมตัว

"คุณแม่ครับ พรุ่งนี้คุณแม่ไปนัดรวมญาติกันที่บ้านคุณย่ากันนะครับ"

ใครวะ...ไม่ใช่เสียงไอ้แทม แต่เรียกแม่?

"แม่อาจจะได้ไปนะจ๊ะ พรุ่งนี้ถ้ายังไงแม่จะบอกเราอีกทีนะ"

"ครับคุณแม่ ผมกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ"

"จ่ะ กลับดีๆนะลูก"

"ครับ"

'เสียงคุ้นจังวะ เหมือนเคยได้ยิน'

พอผมจะเงยหน้ามองคนนั้นได้เดินออกไปแล้วก็ประกอบกับที่ผมพิมพ์ข้อความเสร็จพอดี พอเงยหน้าขึ้นมาบุคคลนั้นก็ได้เดินออกจากร้านไป ก่อนที่ไอ้แทมจะโผล่เข้ามาอีกครั้ง

"พรุ่งนี้แทมไม่ไปนะครับแม่ ไม่อยากเจอญาติๆที่น่าเบื่ออ่ะครับแม่"

"เอ่อ...พรุ่งนี้มีนัดรวมญาติกันช่วงปีใหม่ใช่มั้ยครับแม่แทม?"

"ใช่จ่ะ แม่เองก็ไม่ค่อยอยากไปหรอกนะ แต่เกรงใจคุณย่าเจ้าแทมเค้า สงสัยคงต้องไป"

"เห้อ ผมไม่อยากไปอ่ะครับแม่"

แม่แทมส่ายหน้าเบาๆก่อนจะอมยิ้มให้กับเจ้าลูกชายที่ออดอ้อนชนิดแบบไม่ดูขนาดตัวเองเลยว่าตัวเท่าหมีควายแล้วยังจะเบะปากแบบอ้อนๆอีก ผมเห็นแล้วมันก็อดยิ้มไม่ได้เลยแกล้งผลักไหล่มันไปทีนึง

"นี่ มึงขี้อ้อนไปละ ดูตัวด้วยเล็กๆซะที่ไหน"

"ฮะๆๆ เจ้าแทมก็แบบนี้แหละเจแปน ขี้อ้อนจนน้าแทบปวดประสาทเลย"

"โห่ แม่อ่ะ!"

"พอเลยเจ้าลูกคนนี้ อายพี่เค้าบ้างสิ"

"ฮะๆๆ คือพี่ผมจะมารับแล้วล่ะครับ ผมขอไปรอหน้าร้านก่อนนะครับ"

"ได้จ่ะ แทมไปรอเป็นเพื่อนเจแปนไปเร็ว"

"ครับแม่ ป้ะพี่เดี๋ยวผมรอเป็นเพื่อน"

"ลาแล้วนะครับ สวัสดีครับคุณน้า"

"จ่ะ คราวหน้ามาอีกนะเจแปน"

"ครับคุณน้า"

เมื่อผมเดินไปเก็บกระเป๋าเรียบร้อยก็เดินตามไอ้แทมออกมานั่งรอที่นั่งโต๊ะหินอ่อนหน้าร้าน โดยมีไอ้แทมเดินตามหลังมานั่งรอเป็นเพื่อน ผมที่ชะเง้อมองแล้วมองอีกก็ถอนหายใจแรงๆไปพลางๆ ไหนว่าพี่มันจะถึงแล้วก็ไม่ถึงสักทีจนเหมือนไอ้แทมจะเห็นอะไรติดอยู่ที่หัวผมมันเลยบอกให้หยุดอยู่นิ่งๆ

"พี่อยู่นิ่งๆใบไม้ติดผมอยู่"

"ฮะ เอาออกให้กูหน่อยดิ๊"

ผมก็ก้มหัวให้มันเอาใบไม้ออกให้ ความรู้สึกแค่เสี้ยววิที่ปลายนิ้วมันสัมผัสกับกลุ่มเส้นผมแค่นั้น และแล้วผมก็ตัวปลิวออกมาทันทีโดยมีแรงดึงจากฝ่ามือของใครบางคน

หมับ! 

"อ๊ะ!?" ผมร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจก่อนที่ลำตัวจะปลิวไปกระแทกกับลำตัวที่สูงใหญ่กว่าของอีกคน ผมตกตะลึงเล็กน้อยก่อนที่จะเงยหน้าไอ้หมีควายที่มากระชากผมที่วิญญาณแทบหลุดออกจากร่างซะขนาดนี้ แต่ไม่ยังได้อ้าปากด่าทอก็ต้องทำตาใสแป๋วทันที!

"พี่ตรี"

"ไม่จำเป็นต้องใกล้ขนาดนั้นก็ได้"

"พะ..พี่ตรี เดี๋ยวๆแค่ไอ้แทมมันเอาใบไม้ที่ติดออกให้เฉยๆ"

"ใช่ครับ ใบไม้มันติดผมพี่เจอยู่เลยจะช่วยเอาออกให้"

"อืม แล้วไป กลับบ้านกัน"

"อื้ม! ไปก่อนนะไอ้แทมพรุ่งนี้เจอกัน บาย"

"บายพี่เจ"

ผมยกมือโบกไปมาสามถึงสี่ครั้งก่อนจะเดินตามหลังของพี่ตรีโดยที่พี่มันยังคงจับมือผมให้เดินตาม แต่พอขึ้นรถระหว่างทางก็เงียบซะจนผมแทบจะหลับเพราะไม่มีการสนทนาอะไรกันเลย

พอมาถึงคอนโดผมก็อ้อนพี่มันให้อุ้มแบกผมขึ้นไปที่ห้อง แต่ไอ้เรากะจะแกล้งงัวเงียจะหลับเล่นๆไม่นึกว่าพี่มันจะอุ้มผมจริงๆ เท่านั้นแหละตาผมก็สว่างทันทีหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง! 

"อยู่ในลิฟท์แล้วให้จี้ลงยืนเองก็ได้"

"แบบนี้แหละ ง่วงก็ซบหลับไปเลย"

"อือ แล้วนี่งอนรึเปล่าที่แทมมัน..."

"จับผมจีจี้"

"อื้อ นั่นแหละพี่อย่างอนเลยนะ จี้ขอโทษ"

ผมใช้มือสอดคล้องคอพี่ตรีมันไว้หลวมๆก่อนที่จะเอนศรีษะซบกับไหล่แกร่งพลางสูดดมกลิ่นนํ้าหอมอ่อนๆที่โชยมาแตะจมูก ก่อนจะถูไถแก้มย้วยๆของตัวเองไปกับแผลงอกกว้างซํ้าๆเดิมๆ

โครตน่อมแน๊ม!...เอาจริงดิ นี่สภาพตัวกูเป็นไอ้คนขี้อ้อนและยังต้องสางสายตาเป็นประกายวิบวับนี่อีก โอเอมจี!...ชีวิตไอ้เจคนแมน!

ติ้ง!

"อย่าให้ผู้ชายมาแตะตัว ไม่ชอบ"

"โห่ จะไม่ให้เล่นกับเพื่อนเลยรึไง จี้เป็นผู้ชายนะก็ต้องมีวิ่งไล่กันบ้างอ่ะ"

"ทำตัวเป็นกุลสตรีบ้างสิ ดีออก"

"จะบ้ารึไงเล่า! ฮึ่ย!"

ผมเบะปากนิดๆและสะบัดหน้าที่พี่มันทันทีด้วยความหงุดหงิด นี่กะจะให้ตัวกูไม่แตะตัวผู้ชายใช่ป้ะ...คือแบบไม่มองเลยว่าเพื่อนๆกูเนี่ย ก็ตัวผู้ป้ะวะ!

พอมาถึงห้องพี่มันอุ้มผมมาวางไว้ที่ปลายเตียงนอนก่อนจะหายเข้าไปในห้องแต่งตัว ซึ่งผมเองก็ยังคงนั่งหน้าบูดอยู่อย่างนั้นจนพี่มันกลับมาพร้อมชุดที่เตรียมมาในมือ

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ"

"พี่ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย จะหึงก็ไม่ดูอะไรเลย"

"ก็มันน่าฟัดซะอย่างเนี้ยไม่หึงก็บ้าสิ"

"แต่จี้มีเพื่อนนะ! พี่ตรีจะไม่ให้เล่นกับเพื่อนจี้เลยรึไง"

"พี่หมายความว่าไม่ให้ผู้ชายคนอื่นมาแตะตัว"

"..."

"ถ้าเป็นเพื่อนพี่ละเว้นให้"

"เย้! ว่าแล้วพี่ตรีต้องใจดี ฮิๆ งั้นไปอาบนํ้าก่อนนะ"

"ครับ พี่เตรียมชุดให้แล้ว"

ผมหันควับมองหน้าพี่มันทันทีก่อนจะยืนเก้าแก้มแบบงงๆว่าพี่มันเตรียมชุดอะไรแปลกๆให้ใส่อีกรึเปล่า แต่พี่มันก็หยิบแค่ผ้าขนหนูออกมาอย่างเดียว แล้วไหนล่ะชุด? 

"ชุดไหนอ่ะพี่ตรี เห็นแต่ผ้าขนหนู"

"มีสีขาวน่ะ..."ยกชูขึ้น

"...!?"

"นี่ไงซีทรูชุดนอน สัมผัสแบบเนื้อแนบเนื้อเลยนะ"

'หือ! บางโครตอย่าใส่เลยดีกว่ามั้ยฮะ!!!'


















​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}