facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สอนครั้งที่ 5 ถ้าไม่หยุดร้องไห้ จะจูบนะ

ชื่อตอน : สอนครั้งที่ 5 ถ้าไม่หยุดร้องไห้ จะจูบนะ

คำค้น : Music of love วุ่นรัก นายปี1วายร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 441

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2562 23:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สอนครั้งที่ 5 ถ้าไม่หยุดร้องไห้ จะจูบนะ
แบบอักษร

ถ้าไม่หยุดร้องไห้ จะจูบนะ

"ครับ สำหรับกิจกรรมที่จะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้ พี่จะให้รายละเอียดลงกรุ๊ปไลน์นะครับ แต่จะแจ้งอีกทีตอนใกล้เริ่มกิจกรรม ใครที่เป็นหัวหน้าประจำห้องพัก ได้รายละเอียดแล้วแจ้งเพื่อนในห้องด้วย แล้วก็...." วินที่ทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์แจ้งข่าวสารให้ทุกคนในห้องประชุมทราบกันถ้วนหน้า เอ่ยกล่าวพลางมองมายังพาคินที่มีเรื่องจะมาแจ้งอะไรบางอย่าง "ครับ พี่ภาคินก็มีเรื่องจะแจ้งให้ทราบเหมือนกัน เชิญครับ" ฝีเท้าก้าวตรงมายังหน้าแถวด้วยใบหน้าตรงเครียดเล็กน้อย

"ครับ อย่างที่บอกไป มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นในช่วงพัก ซึ่งมันสร้างความเสียหายให้กับพวกพี่ไม่น้อย ที่มีการจับเพื่อนโยนลงสระทั้งที่เพื่อนก็ว่ายน้ำไม่เป็น โดยที่สระตรงนั้นมันทั้งลึกเป็นเขตหวงห้าม แถมคนแถวนั้นก็ไม่ค่อยมี สนุกมากอ่อ? ถ้าเพื่อตายยังสนุกมากไหมห้ะ?! " ภายในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงตะโกนด้วยความโมโหสุดขีดของภาคินที่ตะโกนดังก้องกังวานไปทั่วห้องประชุม "คิดวะ!! ถ้าพี่ไม่อยู่ตรงนั้น ถ้าพวกแกยังคิดว่าเพื่อนแกล้งว่ายน้ำไม่เป็นอยู่อีก แล้วจับเพื่อนโยนลงน้ำงั้น มันจะเป็นยังไง ใครรับผิดชอบ!! อยากได้เกียร์กันไหม?! หรือพวกคุณมันไม่มีสติกันเลย! อยู่ดีๆ มันจะตายกันใช้ป่ะ? "

"ใจเย็นมึง"

"ใจเย็น? ให้ใจเย็นได้หรอ? แล้วมึงดูดิ้ ถ้ากูไม่อยู่ น้องแม่งตายห่าละ" วินที่พยายามพูดให้อีกฝ่ายใจเย็น แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันยุ่งเหยิงไปหมด "แล้วที่พี่อ่ะ จะลงไปช่วยทำไม! ถ้ารู้ว่าตัวเองว่ายน้ำไม่เป็น? จะลงไปช่วยทำไม! " เสียงจากในหมู่ปีหนึ่งคนหนึ่งตะโกนขึ้นด้วยความไม่พอใจ จากที่อารมณ์กำลังใจเย็นลง มันทำให้ปี๊ดแตกขึ้นกว่าเดิมเป็นทวีคูณ

"อ่อ? จะให้กูยืนดูคนว่ายน้ำไม่เป็นเฉยๆ ชะ? แถวนั้นมีห่วงยางไหม? อุปกรณ์ชูชีพ? จะให้ยืนนิ่งๆ แล้วตะโกนโหวกเหวกอย่างเดียวให้คนมาช่วยหรือไง!! พวกคุณลุกขึ้นแล้วสก๊อตจั๊มหนึ่งร้อยครั้ง ปฏิบัติเดี๋ยวนี้!! "

...

...

ในตอนนั้นที่ช่วงพักกลางวันเป็นไปได้ด้วยดี ทุกคนที่กำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน ร่างเล็กที่ได้แต่อยู่ริมสระไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนอยู่บนที่นอนริมสระกวาดตามองผู้คนสนุกสนาน แม่งน่าเบื่อว่ะ หาไรทำดีกว่า ในระหว่างที่เดินเล่นไปเรื่อยๆ ฆ่าเวลาสุดแสนเบื่อ ในสระตรงกันข้ามที่เป็นเขตหวงห้ามนั้น

"ป..ปล่อย ขอร้อง เราว่ายน้ำไม่เป็น.."

"อะไรวะ? อย่ามาสำออย ผู้ชายเสียเปล่า ว่ายน้ำไม่เป็นได้ไง ไอตุ๊ด! " เสียงตะโกนด้วยความไม่สบายใจก่อนที่สายตา จะกวาดมองไปยังด้านในของสระเขตหวงห้าม

"ตุ๊ม!! " น้ำในสระสาดกระเซ็นพร้อมกับเด็กรุ่นน้องคนหนึ่งที่ตกลงไปในน้ำ ก่อนที่พวกเพื่อนๆ ที่เหลือจะพากันยืนมอง "ดูมัน สำออยว่ายน้ำไม่เป็นชิบหาย ปล่อยแม่งจมน้ำตายแม่งนี่แหละ" กลุ่มฝีเท้าเดินห่างออกไปจากสระทิ้งอีกฝ่ายให้ว่ายดิ้นดันทุลังอยู่ในสระน้ำลึก

"อึก แอ๊กๆ ช..ช่วยด้วย!! " เชี่ย!! ฝีเท้าวิ่งบุกเข้าไปในสระเมื่อเห็นท่าไม่ดีของอีกฝ่ายที่กำลังจะจมน้ำจากที่ไกลๆ "ไอดิน!! อดทนไว้!! แม่งเอ้ย ห่วงยางอะไรก็ไม่มี..." สายตาจับจ้องมายังอีกฝ่ายที่จมน้ำด้วยอาการกล้าๆ กลัวๆ พร้อมกับภาพในตอนเด็กของตัวเองกำลังจมน้ำที่ผุดขึ้นมาในหัวจนรุมเร้าไปหมด "อึก... ท..ทำไงดี"

"ช่วยด้วย!! อึก อุ้ก!! " เสียงครวญครางร้องขอความช่วยเหลือดังก้องจากในสระ ไม่ จะมากลัวเชี่ยไร คนจะจมน้ำ ไอคิน ไปช่วย!!

ฝีเท้าวิ่งกระโดดลงสระไปอย่างรวดเร็ว ฝ่าน้ำลึกลงไปกลางสระกอดอีกฝ่ายที่กำลังสำลักน้ำด้วยอาการหวาดกลัว "เกาะไว้! อึก.. อ้ะ อุ้ก!! " แต่ด้วยแรงดิ้นตะกายของอีกฝ่าย จนทำให้ตัวเองเกือบจะจมลงไปด้วยอีกคน

ในขณะเดียวกันในเวลาก่อนหน้านั้นไม่นานที่นทีพยุงตัวออกมาจากสระ ร่างสูงเดินตรงไปยังร้านน้ำที่อยู่ไม่ไกลนักพร้อมกับสั่งชาเย็นของโปรดของใครบางคนแล้วเดินตรงมายังกลุ่มเพื่อนของภาคินที่ลุกขึ้นมานั่งพักข้างๆ สระ "......" กวาดสายตามอง แต่กลายเป็นว่า ไม่พบเจ้าตัวอยู่ในหมู่เพื่อนนั่นเลย

"อะไร? หาคินหรอ? " พยักหน้าตอบรับเมฆที่พึ่งขึ้นมาจากสระเป็นคนสุดท้าย "ไม่รู้หว่ะ คงออกไปเดินเล่นที่ไหนคนเดียวแหละ" เมื่อได้ยินคำตอบก็ค่อยๆ ก้มโค้งขอบคุณพลางเดินกวาดตามองหาอีกฝ่ายไปทั่ว ไปไหนกันนะ... "อึก!! แคร๊กๆ ด..เดี๋ยว อ..ไอดิ.. อึก! "

"ช..ช่วยด้วย!! " เสียงร้องขอช่วยเหลือดังมาจากสระด้านในที่เป็นเขตหวงห้าม สายตากวาดมองไปยังกลุ่มอะไรบางอบ่างที่กำลังว่ายตะก่ายขึ้นมาจากสระด้วยอาการลนลาน ".....! " ในตอนที่เห็นเสียงใครบางคนที่คุ้นหู เท้าก็เร่งวิ่งตรงเข้าไปยังในสระอัติโนมัติพร้อมกับโยนน้ำที่ซื้อมาทิ้งไปก่อนจะกระโดดลงไปในสระ ช่วยเหลือทั้งคู่ที่กำลังจะจมน้ำ

"เห้ย!! ไอคิน!! " แก๊งเพื่อนที่วิ่งตามเข้ามาทีหลัง กระโดดกันไปช่วยอีกแรงจนช่วยทั้งคู่ได้สำเร็จ ไอดินที่ขึ้นมาจากสระด้วยสภาพร่อแร่หอบหายใจถี่ ไม่ต่างจากภาคินที่กลืนน้ำในสระไปเต็มปอดจนสำลัก "ผ..ผมขอโทษครับ อึก.." ไอดินก้มขอโทษอีกฝ่ายที่ต้องมาสำลักน้ำเพราะช่วยตัวเองพลางร้องไห้ไป ด้วยความกลัว มือเล็กขยับขึ้นมาทาบลูบผมอีกฝ่ายเบาๆ "ไม่เป็นไร... แล้วก็..." แหงนหน้ามองมองนทีก่อนจะหลบหน้าเล็กน้อย "ขอบใจ" อีกฝ่ายยิ้มรับน้อยๆ ตอนนี้เขาหายเหนื่อยขึ้นมากแล้ว เพียงแค่ขอบคุณจากรุ่นพี่ขี้หงุดหงิดอย่างภาคิน

...

...

อีกวันถัดมาหลังจากผ่านเรื่องราวเลวร้ายของเมื่อวาน ดูเหมือนว่าทุกคนคงจะเข็ดหลาบกันน่าดู เพราะสภาพของเฟรชชี่แต่ละคนที่มายืนเข้าแถวอยู่หน้าซุ้ม จับขาไปที ร้องโอยไปที

"ครับ เมื่อคืนคงได้รับบทเรียนกันเต็มที่เลยเน้อะ พี่ไม่ต้องการคำขอโทษ ไม่ต้องการคำแก้ตัว แต่ขอแค่ว่า ถ้ามีกรณีแบบนี้เกิดขึ้นอีก กิจกรรมในวันนี้ และ..ในวันต่อๆ ไป เราจะไม่จัดขึ้นมาอีกแล้ว ขอให้ทุกคนทำความเข้าใจกันก่อนเริ่มกิจกรรมนะครับ" กล่าวจบ ก็ค่อยๆ ก้าวถอยหลังมายืนหลังกล่องขนาดใหญ่เล็กน้อย "ครับ สำหรับกิจกรรมนี้ พวกคุณคงสังเกตุเห็นกล่องใบนี้ที่อยู่ตรงหน้าผม สิ่งที่จะให้พวกคุณทำต่อไปนี้ คือ!! ผมจะให้ลูกบอล1ลูก ซึ่งภายใน บรรจุกระดาษคำใบ้เพื่อบ่งบอกไปยังลูกบอลชิ้นต่อๆ ไป มีลูกบอลทั้งหมด5ลูก ซึ่งถ้าหากตามล่าครบทุกลูกแล้ว ให้เอามาใส่ใว้ในกล่องนี้ จะถือว่ากิจกรรมในวันนี้จบลงครับ!! " กิจกรรมที่ดูเหมือนมันจะง่าย แต่ละคนดูมีสีหน้าสบายๆ อย่างที่คาดเอาไว้ไม่มีผิด

"พวกคุณคงคิดว่ามันง่าย!! แต่ถ้าหากภายในวันนี้หลัง1ทุ่ม พวกคุณยังหาคำใบ้กันไม่ได้ เกียร์นี้!! พวกคุณก็จะไม่ได้เช่นกัน แล้วก็จะไม่ผ่านบททดสอบด้วย เอาล่ะครับขอเชิญตัวแทน1คนมารับลูกบอลของผมเพื่อดำเนินกิจกรรมครับ" ตัวแทนหนึ่งคนก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาก่อนที่จะรับลูกบอลในมือแล้วแกะหาคำใบ้ในลูกบอล ดวงตาเบิกกว้างไม่เข้าใจในคำใบ้พลางมองมายังพี่ว๊ากอย่างไม่เข้าใจ

"อะไรคือ? แข็งแกร่ง เป็นที่หมั้นและเสาหลัก? สัญลักษณ์รีสอร์ต"

".....นั่นสิ คิดว่าอะไรก็อันนั้นแหละ ไปหาต่อสิ" ร่างเล็กพูดเย้ยเล็กน้อยตอบคำถามซึ่งมันไม่ได้เป็นประโยชน์กับคำใบ้เลยสักนิด เวลาผ่านไปในการตามล่าหาลูกบอลคำใบ้ดำเนินต่อไปอย่างไม่รู้จบ แววตาไล่ตามมองรุ่นน้องที่ทำท่าจริงจังกับการล่าคำใบ้อย่างสนุกสนาน

"ฮ่า ฮ่า ฮาว่ะ"

"กูว่าคำใบ้มึงยากชิบหาย เป็นกูก็หาคำตอบไม่ได้หรอก" เมฆพูดพลางนึกคำตอบของคำใบ้ไปพลาง แต่ว่า มันก็ไม่ได้ทำให้รู้คำตอบเลยสักนิด "มึงมันกากไงเมฆ"

"ใครกากครับคุณภาคิน อย่าดูถูกผมนะครับ เห็นงี้ก็แชมป์ว่ายน้ำนะจ้ะ"

"หราจ้ะ ได้ข่าวว่าเป็นแชมป์ตอนประถมนี่ ฮัลโหลเพื่อน ไปนอนนะครับ" การสนทนาวกมาเรื่องคุยโม้ไปมาระหว่างกิจกรรมที่ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

"แกว่าเสาหลักนี่มันอะไรวะ? " กลุ่มปีหนึ่งนั่งจับเข่าคุยกันระหว่างหาคำตอบ ทุกคนต่างมีสีหน้าจริงจังกับการหาคำตอบ เว้นแต่บางคน...

ร่างสูงจ้องมองโน๊ตคำใบ้ตาไม่กะพริบ และในตอนนั้นที่เหมือนจะฉุกคิดอะไรบางอย่างก่อนจะเดินตรงไปยังรูปปั้นขนาดใหญ่หน้ารีสอร์ตที่ดูเป็นจุดสนใจของนักท่องเที่ยว

"ที เจอไรแล้วหรอ? " นทีผงกหัวเบาๆ ก่อนก้มลงเก็บอะไรบางอย่างหลังรูปปั้น และนั่นมันก็คือลูกบอลชิ้นต่อไปของคำใบ้ที่2 "เหยดเข้! เห้ย! เจอลูกบอลแล้วเว้ย! " เสียงเฮลั่นด้วยความดีใจ พร้อมกับปริศนาใหม่ได้เริ่มขึ้นจนมาถึงคำตอบสุดท้าย

"แข็งแกร่ง น่ากลัว แต่จริงๆ ขี้กลัว ระแวงง่าย และขี้ตกใจ? " คำใบ้ที่พากันงงตาแตกอีกครั้ง มันดูเหมือนไม่ใช่สถานที่อย่างลูกบอลลูกอื่นๆ ใบ้ กับว่าคำใบ้กำลังหมายถึงสิ่งมีชีวิต "หมาหรอ หมาแถวบ้านกูน่ากลัวชิบหาย แต่จริงๆ แม่งขี้กลัว"

"ไอวรัญแล้วแกคิดว่าหมามันจะนิสัยแบบนี้ทุกตัวไหมล่ะ? สมองงงง" เพื่อนอีกคนที่ชื่อวรัญที่พึ่งรู้จักกันได้ไม่นาน เอ่ยคำใบ้ที่คิดมั่วๆ ขึ้นมาเหมือนเป็นการยิงมุกแต่แป๊กอย่างเห็นได้ชัด "มันไม่ใช่สถานที่แน่ๆ ครับ หรือจะเป็นของกิน? "

"ฮ่า ฮ่า ฉันว่าแกหิวแล้วล่ะไอดิน ของกินอะไรมันน่ากลัวได้ด้วยหรอ? ว่าแต่ นี่ก็ใกล้จะทุ่มนึงแล้วด้วย ยังหาคำตอบสุดท้ายไม่ได้เลย ไอทีแกพอจะนึกอะไรออกไหม? " ไม่ตอบอะไร ได้แต่ส่ายหน้าไปพลางๆ ขณะกำลังครุ่นคิด น่ากลัว... แข็งแกร่งแต่ขี้กลัว ขี้ตกใจ...

"....! " ลุกพลวดขึ้นมาเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก "หื้อ? นึกอะไรออกหรือไง? " ร่างสูงพยักหน้าเมื่อเขาพอจะเดาคำตอบของมันได้ เขาค่อนข้างมั่นใจมากทีเดียวก่อนที่จะหยิบโพสอิทขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างส่งให้วีแล้วรีบวิ่งออกไป

(ขอไปเอาบอลเอง ไม่ต้องตามมา)

"...? เดี๋ยวนี้มีความลับกับเพื่อนฝูงด้วยนะไอที"

ในขณะเดียวกันที่คำตอบกำลังถูกคลี่คลาย รุ่นพี่ที่กำลังรอลูกบอลทั้ง5มาเสิร์ฟในกล่องอย่างใจจดใจจ่อ ฝีเท้าคู่หนึ่งเดินก้าวเข้ามาพร้อมลูกบอลชิ้นสุดท้ายในมือ "เอ้า บอลลูกสุดท้าย"

"ห..ห้ะ? " ภาคินมองเพื่อนเวฟด้วยแววตาหาคำตอบ แต่อีกฝ่ายก็ยังดึงดันที่จะยัดมันมาให้ "ก็คำใบ้สุดท้าย มันหมายถึงมึง"

"คำใบ้สุดท้าย? เดี๋ยวๆ ใครเป็นคนเขียนคำใบ้ข้อ4 พวกมึงใบ้กูว่าไงเนี่ย? "

"ใบ้ดีละกัน ใบ้ซะมึงหล่อเกินคำใบ้ ไม่ต้องกลัว" เวฟตบไหร่เบาๆ ปนยิ้มไปด้วย "หรอ? ทำไมหน้าพวกมึงเหมือนกำลังด่ากูว่าไอโง่เลยวะ? "

"เห๊ยยยย มึงนี่ก็คิดมากเน๊อะ ไม่มีไร๊ โอ๊ะ นั่นนทีแหนะ สงสัยมาเอาบอล" ใบหน้าหันไปมองตามสายตาของเพื่อนจากด้านหลังจนมาพบว่านทีมายืนอยู่ด้านหลังพลางหอบเบาๆ "นี่...วิ่งมาเลยหรอ? "

ร่างสูงพยักหน้าตอบกลับอย่างไม่ลังเล ก่อนจะตั้งหลักตัวเองเขียนโพสอิทตอบอีกฝ่าย (ผมมาเอาบอลที่พี่ครับ)

"ห๋า? ทำไมถึงคิดว่าบอลอยู่ที่ฉัน? " พูดพลางกอดอกมองอย่างพิจารณาในขณะที่อีกฝ่ายพยายามเขียนคำตอบลงในกระดาษโพสอิทเล็กๆ อย่างตั้งใจ ส่งให้อีกคน

"......" เมื่ออ่านคำตอบในกระดาษ ตาก็หันขวับมองไปยังแก๊งเพื่อนทั้ง4ของเขาพร้อมใช้นิ้วชิ้วกับนิ้วกลางชี้ตาต่อตาใส่ทั้งกลุ่ม "จบกิจพวกมึงตายแน่"

"อ่ะ หรือไม่จริง? มึงขี้กลัวขี้ตกใจจะตาย"

"กูไม่ได้ขี้กลัวแล้วก็ขี้ตกใจอย่างที่พวกแกพูดโว๊ย โอ๊ยเชี่ย!!! ตกใจ! " กำลังถกเถียงพร้อมหันกลับไปหานที แต่ด้วยใบหน้าอีกฝ่ายที่ใกล้เข้ามาจนทำเอาสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ "หยุดทำฉันตกใจสักที! "

"เห็นมะ! นายมันขี้ตกใจไอคิน! นี่ๆ รู้ไหมนที ไอคินน่ะ เห็นแมนๆ หล่อๆ แม่งกลัวผีสะ อุ้ก!! " มือเล็กทาบลงบนแผ่นหลังดังของเมฆที่เขามาร่วมแจมดังต๊าบจนเกิดเสียงดังสนั่น "อ๊าก!!!! โอ๊ยๆ ๆ แม่ง ไอเชี่ย! แสบหลังโว้ย! "

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ว่างนินทาคนอื่นมากนักก็ไปช่วยดูซุ้มสิครับไอคุณเพื่อนเมฆ" รอยยิ้มอันตรายคลืบคลานขึ้นมาบนใบหน้าจนแผ่นหลังเย็นวาป "อ่า... ฮ่า...ฮ่า ขอโทษฮะพี่คิน._. ไปทำซุ้มต่อกะได้ฮะ" ฝีเท้าวิ่งจ้ำอ้าวกลับเข้าไปทำซุ้มที่ทิ้งค้างคาไว้จนตอนนี้เหลือเพียงแค่สองคนเท่านั้นท่ามกลางบรรยากาศเย็นๆ

"....แล้ว... ถ้าบอลอยู่ที่ฉัน แต่ฉันไม่ให้ล่ะ? "

"........" ฝีเท้าย่างก่ายเดินขยับเข้ามาอย่างไม่ใส่ใจ "อ่ะ...เอ่อ..." พอยิ่งถอยออกมา ก็กลายเป็นว่าอีกฝ่ายขยับเดินเข้ามาเรื่อยๆ อีก "ด..เดี๋ยวๆ ขยับออกไป...เลย" หน้าใกล้เกินไปแล้ว ไอบ้าเอ๊ย ถอยอีกนิดจะตกทางเดินแล้วนะเห้ย ใบหน้าเอื้อมเข้ามาใกล้จนอยากจะหยุดหายใจตรงนั้นไปเลย แต่แล้วมือหนาตรงหน้าก็ค่อยๆ เอื้อมเข้ามาหยิบอะไรที่ผมอีกฝ่ายออกช้าๆ มันคือขนนกจากไหนก็ไม่รู้ที่มาติดกับเส้นผมของภาคิน ใบหน้าผละออกก่อนอีกฝ่ายจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตาเป็นประกาย บ้าเอ้ย อย่ามายิ้มแบบนี้ใส่สี อีแสงออร่าระยิบระยับชวนแสบตานี่มันอะไรกัน!

"ชิ! อ..เอาไปเลย" พูดจบพลางยื่นลูกบอลชิ้นสุดท้ายในมือ ส่งให้อย่างไม่ลังเลแล้วรีบวิ่งฟุบหนีออกห่างจากอีกฝ่ายอย่างไว

...

...

และแล้วในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง เวลาหนึ่งทุ่ม ท่ามกลางบรรยากาศมืดคลึ้มพร้อมกับทุกคนที่มารวมตัวกันที่ซุ้มพร้อมหน้าพร้อมตา

"เอาล่ะครับ!! ขอเชิญตัวแทนหนึ่งคน พร้อมกับลูกบอล5ลูกมายืนอยู่ที่หน้ากล่อง" ทุกคนต่างกวาดสายตาถกเถียงยกตัวแทนกันออกไปข้างหน้า แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งที่เอ่ยขึ้น "นที นายไปสิ วันนี้นายช่วยพวกเราไว้เยอะเลยนะ"

"เออ แกเป็นคนใส่ลูกบอลดีกว่า เปิดฉากเลยเพื่อน" เสียงสนับสนุนผลักดันให้ร่างสูงต้องเดินออกมาที่หน้าแถวพร้อมกับลูกบอลทั้ง5ลูกที่เหล่าเพื่อนแต่ละคนต่างส่งมาให้ "เอาล่ะ ได้ตัวแทนแล้วนะครับ หลังจากที่ใส่ลูกบอลลงไปในกล่องนี้ พิธีรับมอบเกียร์จะเริ่มขึ้น ขอให้ทุกคนช่วนกันตระหนัก ตั้งแต่วันแรกที่เราก้าวเข้ามาในรั้วมหาลัย เราได้ทำกิจกรรมอะไรกันมาบ้าง และมันสอนเราในด้านไหนบ้าง สามัคคี ช่วยเหลือกันและกัน ระดมสติปัญญาในการแก้ไขปัญหา ได้รู้จักเพื่อนใหม่ที่ไม่เคยรู้จักเพื่อนต่างถิ่นต่างที่ เราจะเห็นว่าเกียร์เนี่ย รูปร่างมันเป็นฟันเฟือง มีแค่ฟันเฟืองตัวเดียวมันจะทำงานทำอะไรได้ไหมครับ? ถึงทำได้ก็ทำได้ไม่เต็มที่ เพราะฉะนั้นมันจึงต้องมีหลายๆ ฟันเฟืองที่เข้ามาประกรอบขับเคลื่อนการทำงานของมัน มันจึงเป็นตัวแทนของความสามัคคี ที่ต้องขับเคลื่อนไปด้วยกันไปด้วยกัน เพื่อให้เป้าหมายสำเร็จลุล่วง เอาล่ะ" แววตาเล็กจ้องมองมายังอีกฝ่ายที่ยืนตรงข้ามกล่องใบโต

"นที รหัส 0627 หลังจากที่คุณใส่ลูกบอลครบทั้งหมด5ลูก พิธีการมอบเกียร์จะเริ่มขึ้น เชิญ" บรรยากาศเต็มไปด้วยความมืด ในขณะที่ลูกบอลถูกหยอดลงไปในกล่องทีละลูก และเมื่อลูกสุดท้ายถูกหยอดลงจนครบ แสงไฟค่อยๆ เปิดทีละดวงไล่ไปเรื่อยๆ จนเกิดเป็นประกายแสงไฟระยิบระยับสวยงาม

"ส..สุดยอด สวยโคตร! " เสียงเอ่ยชมยินดีท่ามกลางบรรยากาศอึกทึกตื่นเต้น พิธีมอบเกียร์ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความตื้นตันและเสียงแสดงความยินดี จนกระทั่งพิธีจบลงในที่สุดและบรรยากาศเปลี่ยนเป็นงานรื่นเริง ท่ามกลางความสนุกสนาน

"เอ้า!! ฉลอง!! " หลังจากจัดกิจกรรมกันมาอย่างบากบั่นจนในที่สุดก็จบลงด้วยดี เสียงเฮฮาของเหล่ารุ่นพี่ที่ดื่มเหล้าฉลองอย่างเปรี่ยมสุข "กูนึกว่าจะตายตั้งแต่หาบอลละ เห็นหากันไม่ได้จนเกือบเป็นห่วง ดีนะ เห็นว่าไอน้องนทีอะไรนี่แก้คำใบ้เองหมดเลยหนิ? "

ในระหว่างกำลังฟันบทสนทนาต่อไปเรื่อยๆ นั้น กลับมีสายเรียกเข้าดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เจ้าของเบอร์ที่ไม่ควรโทรมา ทำให้เจ้าของโทรศัพท์มีอาการหน้าไม่ค่อยดี "คิน เป็นไรเปล่าเนี่ย? "

"โทษนะ เดี๋ยวมา" ไม่ทันไร ร่างเล็กพยุงตัวขึ้นลุกเดินหลบออกไปข้างนอกคนเดียวเงียบๆ จนกระทั้งมาเดินหลับอยู่หลังหอประชุมใหญ่ ฝีเท้าหยุเลงก่อนมองทอดไปยังร่างเล็กบอบบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า "....ป่าน"

หญิงสาวที่ถูกเอ่ยชื่อ ส่งยิ้มออกมาเล็กน้อยเดินตรงเข้ามา "นึกว่าจะไม่เดินออกมาซะแล้ว"

"เห็น... โทรมา ก็เลยจะมารับสายข้างนอก" น้ำเสียงอึดอัดเล็กน้อย ทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างพูดไม่มองหน้ากันด้วยความเกร็ง "คือ... เรา..เอานี่มาคืน" เธอตรงหน้าค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นส่งให้อีกใ่ายด้วยท่าทีเกร็งตัวก่อนเผยให้เห็นเกียร์ของภาคิน ที่เคยให้ไว้ระหว่างที่คบกัน

"อ่ะ อ่อ อื้ม" ท่าทางลนลาน รับมันมาด้วยควาไม่เต็มใจ แต่แล้วก็เอื้อมล้วงกระเป๋าหยิยอะไรบางอย่างขึ้นมา แล้วส่งคืนให้อีกฝ่าย "เราคืน"

"....ข..ขอบใจจ้ะ อ..เอ่อ... แล้วเป็นไงมั่ง รับน้องโอเคไหม? "

"อื้ม ก็...โอเคไม่มีปัญหา จ..จะไปนั่งข้างในไหม" ท่าทางเกร็งๆ พลางถอยหลังออกไปเล็กน้อย "ไม่ดีกว่า เรากะว่าจะกลับเลย อ่า...สู้ๆ นะ" หญิงสาวโบกมือเล็กน้อยก่อนที่เธอจะจะหันหลังกลับ ทิ้งอีกคนไว้เบื้องหลัง

ฝีเท้าก้าวเดินออกไปไกลสุดลูกตาก่อนจะหายไปจากสายตาเงียบๆ "....." มีเพียงความเงียบงันโชยเข้าถาโถม พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเต็มกลืน ฝีเท้าเดินก้าวกลับเข้าไปรวมกับกลุ่มเพื่อนด้วยสีหน้าหมดอารมณ์

"เห้ยมึงไปไหนมา มากินนี่มา เขาบอกแรงโคตร แก้วเดียวก็เงิบ" สีหน้าดูไร้อารมณ์มองมายังแก้วเหล้าก่อนจะยกขึ้นดื่มหมดทั้งแก้ว "เดี๋ยวๆ ๆ ใจเย็น เดี๋ยวก็ตายพอดี กินให้มันน้อยๆ เห้ย! " ไม่ทันได้เตือนดีๆ มืออีกข้างที่กำลังว่าง ฉุดหยิบทั้งขวดเหล้าบกขึ้นดื่มจนหมด ในขณะที่เพื่อนเข้ามาดึงห้ามไว้ "เป็นไรเนี่ย? ไหวไหมมึง? "

"เปล่า... สบายดี"

"สบายพ่อง ไหนเล่าดิ้"

...

...

ลมเย็นค่อยๆ โชยมา ท่ามกลางบรรยากาศเย็นๆ ในช่วงค่ำหลังจากกิจกรรมทุกอย่างจบลง ในขณะที่ทุกคนกำลังสนุกอยู่กับการปลดหล่อยสุดโหดมาทั้งวัน มีเพียงชายคนหนึ่งที่มานั่งเล่นริมสระพลางดีดกีต้าคอลเพลงเบาๆ

".....เธอคือทุกสิ่ง ในความจริงในความฝัน คือทุกอย่าง เหมือนใจต้องการ เธอเป็นนิทาน ที่ฉันอ่าน ก่อนหลับตาและนอนฝัน.." เสียงเอ่ยร้อยเพลงวนเบาๆ นุ่มๆ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบเชียบ ในตอนที่เอ่ยคำร้องวนต่อไปเรื่อยๆ นั้น สายตาที่จ้องไปยังใครมางคนที่ยืนเนือยๆ ดูมึนๆ ข้างต้นไม้ ทำให้เพลงการร้องเพลงคนเดียวในบรรยากาศเงียบๆ จบลงแค่ที่ท่อนฮุก

"อึก.. หื้อ? ไอ้เวฟ! มาาา ยืนขวางทางทำมายยย วะ~" ใบหน้าเล็กซุกหน้าถูกับต้นไม้ตรงหน้าแล้วผลักไปมาเพราะตาที่พร่ามัวด้วยอาการมึนเมาของริดเหล้า "อึก.. ห๋า? ยางง ไม่ถอยอีกกก จะกลับห้องโว๊ย~~~" อ่ะ..ในขณะที่ถอยหลังเซด้วยแรงผลักของตัวเอง จนไปกระแทกกับใครบางคนเข้า

".........."

"....อึก.. หื้อ? " ใบหน้าเพ่งมองคนจากด้านหลังของตัวเองอย่างพินิจพิจารณา "ไอ้เมฆ? โว๊ย! ขว้างทางหว่ะ" แต่แท้จริงนั้น คนที่ยืนตรงนั้น เป็นเพียงแค่รุ่นน้องคนหนึ่งที่เขาควรจะจำหน้าได้ เป็นอย่างดี "....ร...รุ่นพี่? " เสียงเอ่ยเงียบๆ มองอีกฝ่ายที่หน้าแดงก่ำเพราะเมา

"ห๊า? โอย... เบื่อ~~ อ่ะ อึ้ม งึ๊มๆ .."

"...." ร่างสูงไม่ได้พูดอะไรออกมา ก่อนจะพาอีกฝ่ายเดินตรงมายังเก้าอี้ริมสระใกล้ๆ "..เอ่อ... น้ำ..ครับ" มือคว้าขวดน้ำข้างๆ ขึ้นมาเปิดฝาส่งให้อีกฝ่าย แต่แล้วมือเล็กก็ค่อยๆ ผละออก "อาร๊าย ไม่กินแล้ว เหล้าอ่ะ.. แค่แฮงค์แค่นี้ก็จะตายละ.."

"....เมา..สินะครับ" ใบหน้าเรียวจ้องมองอีกฝ่ายพลางยิ้มเล็กน้อย "เฮ้อ... เลิกกันก็เลิกไปสิ หนักหัวหรอ? ไม่เลย!! เลิกไปเลย!! เลิก..." ใบหน้าตะโกนโหวกเหวกด้วยความโมโหระบายออกมาเพราะความมึนของเหล้า "แม่ง!! .... หิว!! "

"....? " นทีที่มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้างงๆ เพราะอาการเมาของภาคินที่โวยวายไปมาหลายเรื่องจนทำให้ปรับตัวกับสถานการณ์เจ้าตัวไม่ถูก "รุ่นพี่.. จะไม่ทานน้ำจริงๆ หรอครับ? " พูดพลางยื่นขวดน้ำให้อีกครั้ง "....ฉันสงสัยตัวเองจัง" ร่างเล็กเอ่ยปากเงียบๆ จ้องมองสระกวาดตามองเรื่อยๆ "เมฆ.. ทำไมไอเด็กบ้านั่นที่ชื่อนที ต้องมายุ่งกับฉันด้วยวะ" พอได้ยินบทสนทนาชวนน่าฟังเขาก็ชะงักตัวลง เอนหัวเบาๆ มองอีกฝ่าย "ยังไงหรอครับ? "

"เมื่อวานตอนนอนบนรถก็ฟันประหลาดๆ ... แบบว่า... มึงอย่าบอกใครล่ะ ยังไงดี... ฝัน..ฝันว่าจูบกับมันบนรถตอนมานี่อ่ะ หยี๋! " พูดไปพลางแลบลิ้นหยี๋ไปมา ร่างสูงเห็นแบบนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ แม้จะเอามือปิดกั้นเสียงขนาดไหนก็ตาม

"แล้ว..."

"แต่... ทำไมในฝันถึงไม่รู้สึกรังเกียจเลยนะ ทั้งที่มันเป็นจูบผู้ชาย~ อึก อ๋าาา~ เมาม่ายไหวแล้ว~ " นทีได้แต่ผุดยิ้มเดิมๆ ซ้ำๆ พร้อมกับนึกอยากถามอะไรบางอย่างที่อยากลองถามมานาน เพราะถ้าหากให้คนอย่างภาคินสร่างเมาแล้วมาถามล่ะก็ ไม่มีทางได้คำตอบจริงๆ แน่นอน "คือ.. รุ่นพี่ครับ คิด..คิดยังไงกับนที? " ทันทีที่ถามออกไปแบบนั้น ดวงตาเล็กค่อยๆ หลี่ลงเล็กน้อย พร้อมแหงนหน้ามองฟ้าที่ดาวระยิบระยับ "พอเห็นเขาแล้วมันทำให้นึกถึงตัวเองตอนสมัยก่อนล่ะมั้ง... เน่ๆ มะก๊อนน้า ..ฉันตอนปี1นี่สุดยอดเด็กเกเรนรกแตกแห่งปีนาจา จะบอกให้! ~ แต่ว่า.. ฉันก็ยังคาได้อยู่ดี..."

"ครับ? "

"เพราะอะไรเขาถึงไม่ยอมพูด ทำตัวมีปัญหา แต่... บางทีคงมีเหตุผลล่ะมั้ง ฉัน...ก็แค่คิด... ว่าถ้าเขายอมเปิดใจคุยสักนิด แค่กับฉันคนเดียวก็ได้ ก็แค่... อยากจะแบ่งเบาสักเรื่องที่พอทำได้ก็พอ" ดวงตาเบิกกว้่งกับคำพูดไม่คาดคิด แต่แล้วก็ค่อยๆ หลี่ลงเล็กน้อย ยิ้มบางๆ แต่ครั้งนี้ดันมีน้ำตาไหลลงมาด้วย

"คุณนี่มัน...."

"....? ร้องไห้ทำไม? " มือบอบบางเคลื่อนเข้ามากุมแก้มอีกฝ่ายทั้งสองข้าง เบนให้หันหน้ามาหา "อะไรฝุ่นเข้าตาหรือไง? "

"..... ขอ..ขอโทษครับ แค่..พอรุ่นพี่พูดแบบนี้ มันทำให้นึกถึงเรื่องตอนนั้นขึ้นมา อ่ะ..." มือค่ิยๆ บีบแก้มแรงขึ้นอัก "อย่าร้องไห้ที~ ช้านนนนน~ ไม่ชอบให้ใครร้องไห้ ฮึบ! ฮึบเลยยย! "

"ม..มันฮึบไม่อยู่"

"ถ้าไม่หยุด~ ฉันจับแกจูบแน่" นทีพอได้ยินคำพูดนั้น มันทำให้เขาหยุดร้องไห้ไปชั่วครู่ด้วยความตกใจคำพูดอีกฝ่าย "....ฮ่า ฮ่า งั้น....จูบผมเป็นการขู่เป็นตัวอย่างได้ไหม.... อึก" ไม่ทันได้เอ่ยจบ ริมฝีปากเล็กก็เคลื่อนจรดเข้ามาแนบชิดซะแล้ว ริมฝีปากนุ่มนิ่มที่มีกลิ่นและรสชาติของเหล้า เจือจางอยู่บนปากน้อยๆ รับรสข่มเล็กๆ ไม่นาน แต่แล้วก็ค่อยๆ ผละกันเล็กน้อย "เห็นไหม~ ฉันไม่ได้พูด ละ.. อึก อื้มมม~" ขณะที่เจ้าตัวกำลังจะเปิดปากพูดอย่างมึนๆ แต่แล้วอักฝ่ายที่ยังไม่รู้สึกพออิ่ม ขยับใบหน้าเข้ามาพร้อมสวมจูบอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่การสัมผัสปากกันเบาๆ แต่มันลึกล้ำยิ่งกว่า รสชาติของเหล้าจากปากเล็กที่ค่อยๆ เติมเต็มและสำผัสรสชาติละมุนเข้าไปอีก จนยากที่จะอดกลั้นอยากสัมผัสและจูบรุนแรงกับอีกฝ่ายมากขึ้น "อึก... อื้อออ~ ง่ะ.. คร่อก~" มันควรจะสานต่อมากกว่านี้ แต่กลายเป็นว่า เมื่อริมฝีปากออกจากกันเล็กน้อยอีกครั้ง ใบหน้าของภาคินที่กำลังเมาหนักก็ค่อยๆ ฟุบหัวลงมาหลับใส่บนแผงอกอีกฝ่ายซะแล้ว

"......" ร่างสูงไม่ได้พูดอะไรต่อ พลางขยับมือขึ้นมาสางผมปัดหน้าม้าเล็กให้ภาคินเบาๆ เขาดูมีความสุขมากที่สุดสำหรับวันนี้ ก่อนที่ใบหน้าจะยกสูงมองบนท้องฟ้าเงียบๆ "อยากขโมยกลับบ้านจัง..."

ความคิดเห็น