Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 13 หลงเกอยังไม่รู้เรอะ

ชื่อตอน : บทที่ 13 หลงเกอยังไม่รู้เรอะ

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 125

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2562 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 หลงเกอยังไม่รู้เรอะ
แบบอักษร

        ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจ 

        .....คำพูดที่ติดปาก... อย่างนั้นเหรอ กับเขา หลงเกอจะใช้คำพูดติดปากที่ใช้พูดกับใครต่อใครได้ยังไง คำพูดของเกอมันควรจะมาจากใจ... ไม่ใช่อะไรที่ติดอยู่แค่ริมฝีปาก               

        ไป๋อวี่ก้าวเท้ายาวๆ ในใจเต็มไปด้วยความน้อยใจที่พลันพุ่งทะลักออกมาเป็นน้ำกลบตาเขาจนฝ้าฟาง เขารีบเอามือดึงขอบหมวกลงมาบังใบหน้าพร้อมผงกค้อมศรีษะอย่างเร็วเพื่อขอโทษคนที่เขาเดินชนก่อนจะสาวเท้าตรงไปตามทางเดินด้านตรงข้ามกับโถงใหญ่ของชั้น เขาเลี้ยวตรงสุดมุมทางเดินแล้วหยุดยืนตรงหน้าบันไดขึ้นลงตึก เอนหลังกระแทกผนังเหมือนจะอาศัยแรงกระแทกปลุกตัวเองจากพฤติกรรมงี่เง่าที่เขาเพิ่งแสดงต่อหน้าจูอี้หลง    

         ................         


        ไป๋อวี่ไม่นึกว่าผู้ชายวัยสามสิบที่เขาเรียกว่าเกอ จะทำให้เขากลายเป็นคล้ายคนบ้าอย่างนี้  ไป๋อวี่ไม่ใช่คนไม่เคยมีความรัก ความปราถนาที่จะได้สัมผัสที่พลุ่งพล่านขึ้นในกายทุกครั้งที่เขาพบหน้าจูอี้หลงทำให้รู้ตัวว่าเขาคงรักพี่ชายคนนี้มากเกินกว่าที่เขาจะกล้าคิดว่าความรู้สึกนั้นมันคืออะไร เขาใช่จะยอมรับความจริงนี้ได้ในตอนแรก.....

        ที่งานแต่งงานของเพื่อนสนิท เมื่อเพื่อนๆคุยกันเรื่องคู่ครอง ไป๋อวี่จะเป็นคนเดียวที่เงียบสนิท ซึ่งผิดวิสัยของเขา จนเหล่าหยาง เพื่อนที่ตอนนี้ทำงานอยู่ในวงการวิทยุกระจายเสียงถามเขาตรงๆเรื่องจูอี้หลง         

        "นายคิดอะไรพิเศษพิเศษกับหลงเกอใช่ไหม..." ไป๋อวี่ชงัก หันมาจ้องหน้าเพื่อน         

        "ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ไม่ต้องกลัวไปหรอก ฉันยังเคยคิดอยากจะกอดเขาไว้แน่นๆ ถ้าเขาจะตัวเล็กลงอีกนิด เตี้ยลงอีกหน่อยอ่ะนะ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ" เหล่าหยางหัวเราะ แต่นัยตาที่จับจ้องไป๋อวี่อยู่ไม่ได้หัวเราะตามคำพูดของเขาเลย         

        "อืม" ไป๋อวี่รับคำสั้นๆ ก่อนจะเอาคางวางบนเข่าที่เขากอดไว้ สายตาทอดมองสระน้ำที่อยู่เบื้องหน้า เหล่าหยางขยับเป็นนั่งเหยียดขาออกไปข้างหน้า         

        "ไม่ต้องกลัวความรู้สึกตัวเองหรอก ของแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ นายก็เห็นฉันหนิ" เขาเอื้อมมือมาโอ่บไหล่แล้วตบบ่าไป๋อวี่เบาๆ          

        "ตอนนี้ฉันก็สบายดีทั้งกายและใจ ต่อให้ฉันไม่สามารถประกาศให้โลกรู้จักคนที่ฉันรัก แต่แค่ฉันรู้ว่าฉันรักเขา เขารักฉัน ถึงเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนครอบครัวทั่วๆไป แค่นี้ฉันก็มีความสุขมากแล้ว" เหล่าหยางทอดสายตามองไปข้างหน้าพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหันมามองไป๋อวี่อีกครั้ง         

        "นายก็เห็นใช่ไหมว่าเพื่อนๆทุกคนไม่ได้ทิ้งชั้น แม้จะมีบางคนมันปากหมาไปบ้างก็เหอะ" เหล่าหยางหัวเราะในลำคอ

        "นายรังเกียจที่ฉันเป็นแบบนี้หรือเปล่า เหล่าไป๋" เขาถาม         

        "ปะ เปล่านะ" ไป๋อวี่รีบตอบ        

        "เห็นไม๊ ...." เหล่าหยางถามกลับสั้นๆก่อนจะตบหลังไป๋อวี่ป้าปใหญ่แล้วยันกายลุกขึ้น เสียงหัวเราะของคนกลุ่มใหญ่ดังลอดแนวต้นไม้มาจากทางลานสวนด้านข้างสระน้ำ         

        "ป่ะ ไปประกาศให้โลกรู้กัน ว่านายรักหลงเกอ" เหล่าหยางก้มลงฉวยข้อมือไป๋อวี่แล้วฉุดให้เขาลุกขึ้น        

        "เฮ้ย ..." ไป๋อวี่กระชากมือกลับอย่างแรง เหล่าหยางชะงัก ถอนใจ         

        "ลองคุยกับเจ้ดูก่อนสิ" เขาเดาใจไป๋อวี่ได้ รู้ว่าปราการด่านใหญ่ที่สุดไม่ใช่เพื่อนๆ แต่เป็นครอบครัวของไป๋อวี่เอง ไป๋อวี่ก้มซุกหน้าลงกับอ้อมกอดของตนเอง ส่งเสียงคราง อ๊าาา ยาว เหล่าหยางเหลือบตามองฟ้าพร้อมถอนหายใจใหญ่ บางทีปัญหาที่ใหญ่ยิ่งกว่าครอบครัวของไป๋อวี่....        

        "หลงเกอยังไม่รู้เรอะ..." มีเสียง อ๊าาาา ยาวจากลำคอไป๋อวี่อีก ทำให้เหล่าหยางต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาก้มลงบีบหัวไหล่เพื่อน ก่อนจะเดินจากไปทางแนวต้นไม้ริมสระ

        ไอ้โง่เอ้ย เหล่าหยางคิด ขนาดเพื่อนที่นานๆเจอกันทียังรู้ หลงเกอจะไม่รู้ได้ยังไง         

        ................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}