facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สอนครั้งที่ 4 อย่าปลุกพี่ว๊ากตอนนอนเด็ดขาด

ชื่อตอน : สอนครั้งที่ 4 อย่าปลุกพี่ว๊ากตอนนอนเด็ดขาด

คำค้น : Music of love วุ่นรัก นายปี1วายร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 345

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2562 17:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สอนครั้งที่ 4 อย่าปลุกพี่ว๊ากตอนนอนเด็ดขาด
แบบอักษร

อย่าปลุกพี่ว๊ากตอนนอนเด็ดขาด

"เอาล่ะครับ!! ในสุดสัปดาห์นี้ จะมีกิจกรรมรับน้องกันที่รีสอร์ท จังหวัดประจวบ ขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม ต้องมากันทุกคน เข้าใจไหมครับ!! "

"ครับ/ค่ะ" เสียงอึกทึกของรุ่นพี่ที่ปลุกเร้ารุ่นน้องจากในห้องเรียนหลังจากการเรียนการสอนจบลงได้ไม่นานนัก ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเงียบลงเข้าที่เข้าทางมากขึ้น

"หลังจากนี้ ผมจะให้เวลาพวกคุณกลับไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย แล้วมาเจอกันที่หอประชุมเวลาสี่โมงเย็นนะครับ!! ใครมาสาย โดดหนีซ้อม ผมจะถือว่าพวกคุณไม่ร่วมกิจกรรม!! และในวันที่มีรับน้องนอกสถานที่ ผม!! จะไม่ให้เกียร์กับพวกคุณ และยุติกิจกรรมรับน้องทั้งหมด ทราบไม่ทราบ!! "

"ทราบ! " ร่างเล็กกวาดสายตามองไปยังเหล่าเฟรชชี่ ที่มีใบหน้าท่าทางดูหม่นๆ เหมือนกับว่าผ่านศึกมาทั้งวัน ดูท่าแล้ววันนี้คงจะเริ่มกิจกรรมหนักเกินไปไม่ได้ด้วยสิ "ไม่ต้องทำหน้าตึงเครียดกันครับ วันนี้กิจกรรมเราไม่หนัก เพราะพวกพี่ีรู้ว่าน้องคงจะเรียนกันมาหนัก ยังไงก็..." ยังไม่ทันเอ่ยจบ สายตาของรุ่นพี่อย่างภาคินที่กวาดตามองรุ่นน้องไปมา ก็ดันหันไปสบตาประจวบเหมาะเข้าหากับเจ้าตัวรุ่นน้องขาประจำอย่างนทีพอดี ที่ครั้งนี้เขาไม่ได้ทำหน้านิ่งเหมือนเคย ร่างสูงมองอีกฝ่ายตาไม่กะพริบพลางโปรยยิ้มเบาๆ จนร่างเล็กที่กำลังพูดคุยกับน้องๆ ถึงกับชะงักบ้าง หลบหน้าหนีบ้าง

"อ..เออ.. เอาล่ะ ย..แยกย้ายไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย แล้วสี่โมงเจอกันครับ" พูดจบด้วยอาการกุกกัก ก่อนที่ภาคินจะหน้านิ่วคิ้วขมวดรีบเดินออกไปจากห้องอย่างเร่งเรียบ

...

...

"ไอคิน วันนี้มึงแปลกๆ นะเนี่ยเป็นไรวะ? อาหารเลี้ยงสมองไม่ครบหรือไง? "

"......." เมฆที่ทักไปด้วยน้ำเสียงเอ่ยถาม แต่กลายเป็นว่าอีกฝ่ายดูไม่สนใจ แถมยังเหม่อลอยมองไม่สนใจคำถามที่พูดอีก "ไอคิน!!! "

"ห...ห้ะ? อ..อะไร? "

"พูดไป ไม่ได้ยินเลยหรือไงวะ? " สีหน้าเหลอหลาจนทำให้เพื่อนคนอื่นมองด้วยท่าทางสงสัย "มึงเป็นไรเนี่ย พักนี้เมาหนักนะเรา เมื่อคืนกินเหล้ามาหนักหรือไง? "

"เห้ยบ้า... มึงก็รู้นิว่ากูไม่กินเหล้าเวลากิจกรรม" วินที่นั่งประปบข้างๆ ขยับมือขึ้นมาทาบบนหน้าผากอีกฝ่ายเบาๆ ด้วยความสงสัย "ไข้ก็ไม่มี"

"ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้เป็นอะไร แค่.. เอ้อ นั่นแหละ ไม่ได้เป็นอะไร"

"ปกติมึงไม่ขี้เหม่องี้ นอกจากจะเป็น...." เหมือนทุกคนจะรู้อะไรบางอย่าง ต่างฝ่ายต่างจ้องมองกันและกันเหมือนกับรู้สาเหตุก่อนที่ทุกสายตาจะจับจ้องมาที่ภาคิน "มึงมีความรักใช่ไหม? "

"....ห..ห้ะ? เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ละ ความรักบ้าอะไรพึ่งเลิกกับแฟนไปหยกๆ "

"แหมมมม ดิ้นใหญ่ สาวที่ไหนวะ มาทำให้เสือคินของเราเหม่อลอยขนาดนี้น่ะห้ะ? เคยเห็นมึงเหม่อก็ตอนจีบกับไอสายป่านใหม่ๆ ไม่ก็เจออะไรที่ทำให้เคลิ้มจนตาเยิ้มมา จนถึงกับเหม่อ มึงปิดบังเพื่อนไม่ได้หรอกเพราะพวกกูอ่ะ แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ กิ้วๆ "

"ไปกิ้วกับพ่อมึงนู้นไปไอเวฟ ไปละ คาบบ่ายมีสอบกับอาจารย์วิภา ถ้าพวกมึงสอบตกนะ กูไม่ช่วยด้วย" พูดจบ ร่างเล็กขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วรีบเดินเผ่นออกมาจากโต๊ะอย่างรวดเร็ว วันนี้ ไหนจะอ่านหนังสือสอบ ทำรายงาน อ๊ากก สรุปกิจกรรมส่งอาจารย์อีก เฮ้อ..

"พี่คินคะ" ระหว่างทางที่กำลังเดินตรงไปยังโรงอาหารเพื่อกำลังหาอะไรกินอยู่นั้น จู่ๆ กลับมารุ่นน้องปี1ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาทักเข้า "ค..ครับ? "

"ชาเย็นค่ะ" เธอยื่นชาเย็นแก้วโตส่งมาให้พลางปันยิ้มขึ้นมา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลอหลาพลางมองมายังแก้วชาเย็นจากร้านโปรดของตัวเองในมือหญิงสาวอย่างงงๆ "ห..ให้พี่? "

"ค่ะ! ใช่แล้ว" เธอพูดแล้วก็ยื่นมันมาให้เขาอย่างตั้งอกตั้งใจ "อ..ขอบคุณครับ" แววตาที่ดูต้องการจะให้รับชาเย็นไปจากมือเหลือเกิน ทำให้เขาไม่กล้าปฏิเสธแล้วรับมันไว้แบบยอมจำนน "จริงๆ มีคนฝากมาให้น่ะค่ะ ทานให้อร่อยนะคะ! "

"ฝาก? ใครหรอครับ? " พวกเธอส่ายหัวหงึกๆ "บอกไม่ได้ค่ะ ความลับ ไปก่อนนะคะ" กล่าวจบก่อนที่พวกเธอจะวิ่งหลบออกไปเงียบๆ ทิ้งความงุนงงไว้ด้านหลัง ใบหน้าเล็กจ้องมองหญิงสาววิ่งหลบออกไปจนสุดสายตาพลางดูดชาเย็นไข่มุกไปเรื่อยๆ แต่เมื่อหันกลับมา กันดันมาปะเข้ากับนทีที่โผล่มายืนจากด้านหน้าตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ "เชี่ย!! แอ๊กๆ " อาการตกใจบวกกับกำลังดูดน้ำไปเต็มปากเต็มคำจนทำให้สำลักไข่มุกออกมาจนแทบติดคอ

"อ..ไอ้บ้านี่ โผล่มาไม่ให้สุ้มให้เสียง" นทีหลุดยิ้มเบาๆ แต่แล้วสายตาก็เอาแต่มองตามหลังหญิงสาวที่พึ่งเอาน้ำมาให้ไปสุดสายตา "หื้อ กินชาเย็นด้วยหรอ? "ในตอนที่ภาคินกำลังมองอีกฝ่ายที่มืองไปทางอื่นอยู่ ตาก็จ้องไปยังมือของนที ที่มีแก้วชานมถืออยู่ในมือ

"........" นทีส่งยิ้มให้เจื่อนๆ ก่อนที่เขาจะเดินหันหลังกลับไปที่ถังขยะเหมือนจะทิ้งแก้วลง "ด..เดี๋ยวๆ ๆ ทำไรเนี่ย" ภาคินวิ่งเข้าไปฉุดมืออีกฝ่ายแล้วดึงแก้วชาออกมาได้ทัน ก่อนที่มันจะตกลงไปในถังขยะ "มีชาตั้งเต็มแก้ว เสียดาย เอามานี่เลย" มือเล็กกอบกุมชาแก้วใหญ่ไว้ในมือด้วยใบหน้าที่ดูเสียดาย "ไม่กินก็เอามานี่"

"....? " ร่างสูงเอียงคอด้วยความสงสัย ในขณะที่ภาคินค่อยๆ ดูดชาเย็นของอีกฝ่ายเข้าไป "โอ๊ะ เข้าท่านี่หว่า งั้นนายเอาแก้วนี้ไป แก้วนายฉันขอแล้วกัน" ไม่ทันได้โต้ตอบอะไรกลับไป มือเล็กยื่นแก้วชาเย็นแก้วเก่าให้อีกฝ่ายแบบยัดเยียดก่อนจะเดินจากไป ทิ้งอีกฝ่ายไว้เบื้องหลัง "...... นิสัย..ไม่ดี"

...

...

อาทิตย์ถัดมาที่ทุกคนรอคอย วันกิจกรรมรับน้องนอกสถานที่ได้มาถึง "เอ้าๆ เช็กอุปกรณ์สัมภาระให้เรียบร้อยนะครับ เราจะไปกันอีก15นาที ใครลืมอะไรรีบไปเอา เพื่อนคนไหนยังไม่มา โทรตามด่วนๆ ไม่รอนะครับ" ขบวนรุ่นน้องที่เข้าแถวยืนเช็กสัมภาระของตัวเองเพื่อเตรียมตัวกับการไปเที่ยวและทำกิจกรรม หลายคนดูท่าทางตื่นเต้น แตกต่างจากกลุ่มรุ่นพี่ ที่หน้าตาแต่ละคนนั้น ซูบผอมเพราะผ่านศึกไปเตรียมงานกิจกรรมจนแทบไม่มีเวลาจะพัก

"เอ้า พร้อมแล้วนะ ขอให้แต่ละคนที่ถูกเรียกชื่อ ช่วยยืนเรียงต่อแถวกันด้วยครับ จะได้จัดถูกว่าใครนั่งรถคันไหนนะ โอเค คนแรก..."

"เฮ้อ..." เสียงถอนหายใจเฮือกโต ดังมาจากด้านหลังของหมู่พี่ว๊ากพร้อมกับใบหน้าที่เข้าซุกอิงด้านหลังของวินพอดี เมื่อวินหันกลับไป ก็พบกับภาคินที่หน้าโทรมจากการพึ่งไปจัดการซุมเสร็จแล้วรีบตรงดิ่งกลับมาที่วิทยาลัยเพื่อเตรียมของที่เหลือจนไม่ได้พัก "ไหวไหมคิน? "

"อ่ะ..อืม..คงไหว.. ไว้นอนต่อบนรถแล้วกัน"

"เออ งั้นขึ้นไปก่อนเลย รถพวกเราอยู่คนท้ายสุด เดี๋ยวเสร็จแล้วตามไป" ร่างเล็กพยักหน้าตอบรับก่อนที่จะแบกกระเป๋าใบใหญ่ใส่ลงไปในชั้นวางของรถบัสแล้วกลับขึ้นไปนั่งหลับบนรถ

"เอาล่ะ เรียบร้อยนะครับ ใครได้นั่งรถคันแรก ไปนั่งก่อนเลยนะครับ ต่อแถวกันไป ไม่ต้องรีบ รีสอร์ตพี่ไม่ติดล้อหนีไปไหนนะ โอเค? เอ้า ขึ้นรถเร็ว!! " การจัดขบวนคิวนั่งรถเป็นไปได้ด้วยดี ฝีเท้ายาวของชายหนุ่มหน้านิ่งก้าวเดินขึ้นไปบนรถพลางกวาดสายตามองหาที่วางของตัวเอง "เห้ยนที นี่ๆ นั่งนี่ จองให้ละ" วีโบกมือเรียกจากที่นั่งริมด้านในสุดอย่างไม่รอช้า พร้อมกับที่นทีย่างก้าวตรงเข้าไปอย่างไม่รีรอ ในระหว่างที่กำลังนั่ง สายตาที่ไม่อาจเลื่อนผ่านค่อยๆ มองรุ่นพี่ที่นอนเงียบๆ ข้างกระจกริมฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้างวงเงีย พลางนั่งลงบนเบาะนั่งข้างๆ วี

"ในที่สุด ผ่านวันนี้ไปก็จะเป็นอิสระกิจกรรมSotusละ แม่ง เมื่อวาน เล่นเอาปวดคอเลย ที่ให้วิ่งรอบสนาม5รอบแล้วกอดคอไปด้วย หลุดก็ต้องมาเริ่มใหม่ แม่งเกือบตาย"

"........" ร่างสูงคลี่ยิ้มให้วีเบาๆ แต่แล้วสายตาเขาก็กลับหันไปมองภาคินที่นั่งหลับข้างกระจกโดยมีวินนั่งเป็นเพื่อนข้างๆ อีกครั้ง "เออ ไอดิน งานเมื่อวานของจารน้ำผึ้ง แกเสร็จยัง? "

"ย..ยังอ่ะ เลยเอามาด้วยเผื่อมีเวลาว่างจะได้ทำต่อ"

"เออๆ ดีๆ เดี๋ยวทำด้วยคน เห้ย นที ได้เอางานของจารน้ำผึ่งมาทำด้วยไหม? " วีถามนทีอย่างไม่รีรอ ถึงงานที่ต้องส่ง หลังจากกลับมาจากเข้ากิจกรรมรับน้อง ร่างสูงหันมาพลางหยิบสมุดเล่มหนายื่นให้ทั้งคู่ "ส..เสร็จแล้ว? "

"........" ร่างสูงพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่สมุดของเขาจะถูกวีช่วงชิงไปอย่างรวดเร็ว "ขอยืมดูแนวทางหน่อย ตรงไหนไม่เข้าใจเดี๋ยวถามนะ" เขาพยักหน้าเป็นการตอบรับ แต่แล้วสายตาก็กลับไปจ้องมองภาคินอยู่เหมือนเดิมตลอดระยะการเดินทาง จนกระทั่งในที่สุดก็ถึงที่หมาย "เอ้า เก็บสัมภาระแล้วลงไปเข้าแถวข้างล่างก่อนนะครับ เดี๋ยวขอนัดประชุมอะไรซักหน่อยแล้วจะให้กุญแจรีสอร์ต หนึ่งห้องต่อ5คนนะครับ"

ทุกคนต่างแยกย้ายลงไปด้านล่าง แต่ยังคงเหลือเหล่ารุ่นพี่ปี3แก๊งของภาคินที่ดูกำลังทำท่าอึดอัดมองมายังภาคินที่ยังหลับปุ๊ย "มึง เอาไงดี จะปล่อยมันไว้ก่อนหรือจะปลุก"

"มึงอยากตายมึงก็ปลุกมันสิ รู้หนิ อีภาคินโดนปลุกตอนตื่นทีไรแม่งยังกะผีบ้าเข้าสิง เคยมีรอบนึงที่กูปลุก ไอ้เวร ลุกมาตบหน้ากูแล้วก็นอนต่อ หน้านี่ชาไปสามวันกับแรงตบมัน กูไม่ปลุกมันคนหนึ่งอ่ะ" เวฟเริ่มเปิดประเด็นบ่นต่อมา แต่แล้วประเด็นบ่น ก็เริ่มเพิ่มขึ้นมาอีกคน

"กูก็เคยโดน ตอนนั้นแม่งลุกมาบีบคอกู ไอส้นตีน เกือบตาย ถ้าไอวินไม่มาช่วย ป่านนี้มันกลายเป็นฆาตกรละเมอฆ่าคนตายแล้วกูกลายเป็นศพละ" เมฆเปิดประเด็นบ่นอีกคน แต่แล้วจู่ๆ วินก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ "มึงนี่ ถ้ากูไม่ช่วย มึงนี่ตายน่าสมเพชมากเลยนะ โดนคนละเมอบีบคอตายเนี่ย"

"ก..ก็กูไม่ทันตั้งตัว กูไม่กล้าต่อยเพื่อนอะ เดี๋ยวเพื่อนหน้าไม่หล่อ"

"หราาา เอ้า ตกลงใครจะปลุกมัน? "

"กูไม่ปลุกมันล่ะคนนึง เดี๋ยวตายก่อนวัยอันควร" เสียงทะเลาะถกเถียงดังสนั่นบนรถ แต่แล้ว มือหนาจากด้านหลังพวกเขาค่อยๆ สะกิดเพื่อนในกลุ่มนั้นเบาๆ "อ่ะ..อ่าวนทีป่ะ? ทำไมไม่ลงไปอีกล่ะนี่"

"............" ร่างสูงยื่นกระดาษโพสอิทที่เขียนข้อความเอาไว้อย่างที่ทำแบบทุกที (เดี๋ยวผมปลุกพี่เขาเองครับ)

"...ดีมาก!! งั้นฝากปลุกมันด้วยนะ" เมฆเอ่ยปาก พร้อมกับผลักนทีให้เข้าไปร่วมวงอีกคน "มึงบ้าป่าวไอเมฆ เดี๋ยวน้องก็โดนไอคินฆ่าตายเอาศพหมกในรถบัสหรอก"

"เอ้า ก็น้องเป็นคนดี น้องอุตส่าห์อาสานะเนี่ย"

"นทีไม่ต้องไปฟังมัน ไม่เป็นไร ขอบใจมาก ลงไปรอข้างล่างเถอะ" ร่างสูงส่ายหน้าเบาๆ พร้อมยืนยันว่าเขาจะปลุกภาคินจริงๆ ทุกสายตา ทั้งเมฆ วิน และเวฟ มองรวมกันมาที่นทีอย่างลังเลและไม่มั่นใจ "..........โอเค!! ถ้าโดนมันฆ่าตาย อย่ามาหลอกพี่แล้วกันนะ ป้ะไปกันพวกมึง" ทั้งสามตกลงปลงใจกันก่อนที่จะแยกย้ายเก็บกระเป๋าลุกออกไปจากรถ บรรยากาศภายในเงียบสงบ เหลือเพียงนทีและภาคินเท่านั้นที่อยู่บนรถ นิ้วเรียวยาวขยับเรลื่อนเข้ามาสกิดอีกฝ่ายเบาๆ แต่ก็ดูไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยสักนิด

"............." มือหนาเลื่อนเขย่าไหล่น้อยๆ แต่ก็ดูไม่ได้ผล เจ้าตัวดันหลับลึกเสียจนกู่ไม่กลับซะแล้ว "....ระ....! " รถบัสที่ขยับอย่างไม่ตั้งใจจนเผลอเซล้มจนหน้าเข้าไปประชิดอีกฝ่ายที่ยังหลับแน่นิ่ง ใบหน้ามันใกล้มากเสียจนลมหายใจของอีกฝ่ายรดที่จมูกเบาๆ จนรู้สึกถึงความร้อนระอุบางเบา ขนตายาวจัง... ในตอนที่กำลังคิดไปไกล ริมฝีปากก็ค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนเริ่มสัมผัสริมฝีปากอีกฝ่ายได้เล็กน้อย

"อึก... งึม.." เสียงครางงัวเงียจนทำให้ได้สติ ร่างสูงค่อยๆ ผละหน้าออกห่างเล็กน้อย แต่ในตอนนั้นที่ดวงตาอีกฝ่ายเบิกกว้างมองมาพอดี "......อ่ะ...." ร่างสูงเบิกตาตกใจด้วยความลนลาน ในตอนที่กำลังจะผละตัวออกนั้น

"......" ดวงตาเล็กมองริมฝีปากหนาอีกฝ่ายและมันทำให้นทีแทบไม่ได้ตั้งตัว จู่ๆ ใบหน้าที่เคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็วพร้อมกับริมฝีปากที่เคลื่อนบรรจบกันบางเบาเล็กน้อย ร่างสูงสตั้นตกใจจนขยับตัวแทบไม่ได้ แต่แล้วใบหน้าเล็กก็ค่อยๆ ผละออกแล้วร่วงลงไปกระแทกกับกระจกรถอย่างแรงดังปักจนสะดุ้งตื่น

"โอ๊ย!! อั๊ก อ้าาา! " นทีรีบผละตัวยืนขึ้น ประจวบเหมาะกับที่อีกฝ่ายค่อยๆ หันมามองอีกฝ่ายพร้อมกับกุมแก้มที่กระแทกกระจกถูกมือไปมา "เจ็บๆ ... อ..อ้าว" กวาดตามองไปรอบๆ รถก็ไม่มีใครเหลืออยู่แล้วนอกจากเขาสองคน "ถึงแล้วหรอ? " อีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับเล็กน้อย แต่แล้วริมฝีปากก็คลี่ยิ้มดูมีความสุข ".....? เป็นไรเนี่ย? " ภาคินพยุงตัวลุกขึ้นเก็บของที่วางไว้ข้างๆ ตัวฟุบขึ้นยืนจากเบาะนั่ง "ถึงแล้วก็ลงไปสิ จะมายืนยิ้มอะไรเนี่ย เป็นบ้าหรอ? " ถามไปแบบนั้นแต่อีกฝ่ายก็ได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมา "หื้อ? ท่าจะบ้า ลงไปได้แล้ว ไป๊! " กล่าวจบ ท่าทีที่รู้สึกแปลกๆ ภาคินรีบเดินหนีออกมาจากรถทันทีด้วยความรู้สึกบรรยากาศแปลกๆ

...

...

กิจกรรมเป็นไปได้ด้วยดีตลอดระยะเวลาช่วงบ่าย หลังจากที่เดินทางมาถึงที่รีสอร์ตได้ไม่นานนักจนถึงเวลาพักกายชุ่มฉ่ำที่เหล่าเฟรชชี่ต่างโหยหากันมาตลอดทั้งวัน "เอ้า!! มีใครอยากเล่นสระว่ายน้ำบ้าง!! " เสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นของเหล่าบรรดารุ่นน้องที่เฝ้ารอคอยเวลานี้ และในที่สุดก็ถึงเวลาที่พวกเขาจะเริ่มปลดปล่อยความสนุก หลังจากที่ทนกิจกรรมกันมาอย่างหนักหน่วง

"เอ้า!! ช่วงเวลานี้จะเป็นพักตามอัธยาศัยนะครับ ใครอยากจะจัดแจง อยากทำอะไร รีบไปทำ อยากเล่นน้ำ ใครไม่ได้เตรียมชุดว่ายน้ำมาก็อดไป!! "

"โห้!! " เสียงโห่ร้องด้วยความไม่แฟร์ของเหล่ารุ่นน้อง ทำเอาหลายๆ คนหน้าเสียกันไปตามๆ กัน "ล้อเล่น ปัดโถ่ ใครที่ไม่มีชุดว่ายน้ำ ทางรีสอร์ตเราจัดการให้เรียบร้อยครับ เพราะงั้น เวลานี้สนุกให้เต็มที่ แล้วมาเจอกันที่นี่ตอน1ทุ่มนะครับ พวกพี่จะมาแจ้งกำหนดการกิจกรรมถัดไปในวันพรุ่งนี้ ตอนนี้เอ้า จะไปไหนก็ไป!! "

ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวของแต่ละคน ก่อนที่จะมารวมตัวกันที่สระว่ายน้ำใหญ่ในกลางรีสอร์ต ใบหน้าที่ดูมีความสุขของรุ่นน้องทุกคน มันทำให้รุ่นพี่อย่างพวกเขามีความสุขกับกิจกรรมที่เขาทำขึ้นมา "เห้ย! คิน เล่นน้ำกันป้ะ" เมฆวิ่งกรู่เข้ามาเกาะไหล่ภาคินไว้แน่น

"บ้าหรอ ไม่เอา"

"เอ็งจะชวนมันเล่นน้ำทำไม ไอคินมันกลัวน้ำ" วินพูดแทนภาคินที่เขาเอาแต่ยืนจ้องน้ำด้วยท่าทางเกรงๆ "อะไรวะ กล้าๆ หน่อย มึงจมน้ำเดี๋ยวกูจะช่วยมึงผายปอดเอง เม้าทูเม้าอ่ะ จ๊วฟๆ "

"จ๊วฟพ่อง ไปจ๊วฟกับไอเวฟนู้น"

"อี๋ กูไม่จ๊วฟไอเมฆหรอก หย่ะแหยง อึ๊ย ขนลุก" เวฟพูดพลางกอดตัวเองลูบไปมาด้วยความหยะแหยง ก่อนจะแยกย้ายกันไปเล่นน้ำกันอย่างสมใจ เหลือเพียงภาคินที่ได้แต่นั่งบนที่นอนริมสระหง๋อยๆ เห๊อะ กลัวน้ำ? บ้า ใครกลัวกัน

สายตาจ้องมองแต่ละคนที่ดูมีความสุขในการพักผ่อน จนกระทั่งสะดุดตามองไปยังนทีที่กำลังเล่นน้ำกับเพื่อนอยู่สระตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม ".... วันนี้มันเป็นอะไรวะ ยิ้มหน้าบานตั้งแต่ลงจากรถละ? ท่าจะบ้า" บ่นพึมพำ แต่ก็มองอีกฝ่ายที่กำลังเล่นน้ำกับแก๊งเพื่อนอย่างสนุกสนามอยู่ดี

ความคิดเห็น