@Alicorn

เป็น Ss.2 ของเรื่องนี้แล้วนะคะ หากใครยังไม่ได้อ่าน Ss.1 สามารถ เข้ามาหาอ่านได้เลยค่ะที่ผลงานของไรท์เอง ( Ss.1 อ่านฟรีจนจบนะคะ ) ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ

ชื่อตอน : บทที่ 13. ตอแหล

คำค้น : ทีไทม์,จีน,ทับทิม,กอหญ้า,มิ้ง

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2562 07:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13. ตอแหล
แบบอักษร

​💢[ Bartender ] คนของเสี่ย20+💢 (#Ss.2)

Episode 13 ตอแหล

. . .

เราตื่นมาด้วยอาการเหนื่อยล้าตามร่างกาย ใจไม่อยากตื่นสักนิด แต่กลับต้องตื่น เพราะว่าลูกสาวเรากำลังกวนเสี่ยและคุยอะไรไม่รู้กันข้างๆหู

"ทำไมวันนี้แม่ตื่นสายคะ?"

"เมื่อคืนแม่ทำงานหนักมั้ง ฮ่าๆ"

"แต่แม่ไม่ได้ทำงานไม่ใช่หรอคะ? พ่อเป็นคนบอกทับทิมเองนี่น่าว่าจะไม่ให้แม่เหนื่อย"

"ไม่รู้สิคะ แม่ดื้อมั้ง"

นั่นเป็นบทสนทนาของพ่อลูกคู่นี้ค่ะ เมื่อคืนเรากับเสี่ยไทม์ออกไปทำกิจกรรมรักด้านนอกห้องค่ะ ออกไปเล่นที่ห้องทำงานเลยทีเดียวเชียว

และกลับมาในห้องนอนก็เกือบตีสาม ด้วยสภาพที่เราหมดแรงไปแล้ว แล้วเสี่ยก็อุ้มเรากลับมา

อันนั้นเป็นส่วนความต้องการของเราด้วยแหละค่ะ เราถึงไม่ปฏิเสธเสี่ยเลยสักนิด แต่ถ้าถามว่าตอนนี้เรารู้สึกยังไง? เราก็คงจะตอบได้ไม่เต็มปากว่าโกรธอยู่หรือหายแล้ว แต่ถ้าเสี่ยทำให้เราหายก็จะหายไปเลยจริงๆ แต่ถ้าทำเราโกรธ ก็จะโกรธไปเลยจริงๆเช่นเดียวกันค่ะ

"ทับทิม.."

เราเรียกลูกสาวเสียงแห่บ เหนื่อยล้าจนแทบไม่มีเสียง

"โอ๊ะะะ แม่ตื่นแล้วว ทับทิมคงต้องออกไปอาบน้ำแล้วละซิ ยังไม่อยากไปโรงเรียนเลยย อยากอยู่กับพ่อแม่"

ทับทิมบุ้ยปากออกพร้อมๆกับย่นจมูกไปด้วย แสดงท่าทางไม่อยากไปโรงเรียนให้เราและเสี่ยได้เห็น แต่ก็ต้องยอมลงจากเตียงในเวลาต่อมา เมื่อหันมาสบตาเราแล้ว เราส่งสายตาดุไปให้ลูก

"นอนก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวอาบน้ำให้ลูกเอง"

เสี่ยไทม์พูดทะเล้นพลางยิ้มแป้นมาให้เรา เรามองหน้าเสี่ยนิ่งและหันหลังให้ในเวลาต่อมา

อยากอาบก็อาบไป เราจะนอนเอาแรงสักหน่อย

"เอ่อ..."

"ไปค่ะพ่อ" เสี่ยทำเสียงลังเลนิดหน่อย ซึ่งเราก็สัมผัสได้ว่าเสี่ยกำลัง ลังเลอยู่ว่าจะทำยังไงต่อไป แต่ก็ถูกตัดบทเพราะลูกสาวเราขัดขึ้นมาก่อน

#

เวลาช่วงเช้าผ่านพ้นไป วันนี้เสี่ยเป็นคนไปส่งลูกที่โรงเรียน ไปส่งโดยไม่มีเราเป็นตุ๊กตาหน้ารถนั่งไปด้วย

เราเลยเลือกที่จะเข้าครัวมาทำขนมเค้กเล่นๆเพื่อฆ่าเวลา

"ว้าววว พี่จีนทำอะไรอยู่หรอคะ? ขอกอหญ้าทำด้วยได้ไหมคะ?"

แต่ก็อย่าลืมว่าบ้านนี้ไม่ได้มีแค่ครอบครัวเราครอบครัวเดียวอย่างแต่ก่อน เพราะวามีสมาชิกใหม่ที่เราไม่ได้ต้อนรับเข้ามาอยู่ในบ้าน

เราอยากถามเธอนะ ว่าตอแหลแอ๊บแบ๊วใสๆแบบนี้ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง หรือว่าไม่รู้สึกกระดากปากหน่อยหรอ?

สมองเธอคิดอะไรอยู่?

ร้ายแบบใสๆอย่างนี้หรอ? หรืออยากให้เราเป็นนางร้ายแทนเธอ?

"เผือก!"

"คะ?"

เรากระแทกคำว่าเผือกใส่หน้ากอหญ้าแรงๆ แต่นางยังมึนทำหน้าแอ๊บใสใส่เราค่ะ นางมันร้ายกาจ

ซึ่งเราก็แปรจากใบหน้าเหยียดมาเป็นใบหน้าแสร้งยิ้มในเวลาต่อมา เมื่อนึกขึ้นได้ว่านี้คือเกมส์ และเทียก็กำลังเดินเข้ามา

จะไม่พลาดนะบอกเลย..

"ทำเค้กเผือกจ๊ะะ อยากทำด้วยหรอ? เทียว่าไงดี?" เราถามความเห็นจากเทียที่มาเยือนใหม่พร้อมกับถุงเผือกหอมในมือที่เราฝากซื้อ

"กอหญ้าอยากทำ ก็ให้ทำก็ได้นะคะพี่สาว"

ไม่รู้ว่านี้คือเกมส์ยากหรือง่ายสำหรับเรากันแน่นะคะ เพราะเทียก็ยังไม่รู้ว่ากอหญ้าเป็นคนแบบไหน และแน่นอนว่าเทียหัวอ่อนจริงๆ

หัวอ่อนแบบไม่ได้แสร้งทำ แต่บทนางร้ายที่เทียเคยเล่น ก็ถือว่าร้ายกาจแบบมืออาชีพอยู่เหมือนกัน

"นั่นสิเนาะกอหญ้าก็ชอบเผือกใช่ไหม?" เราปลายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

กอหญ้าแสยะยิ้มออกมาตรงมุมปากแล้วทำหน้ากวนบาทาใส่เรานิดหน่อย ในขณะที่เทียหันไปวางถุงเผือกที่ซื้อมาลงบนโต๊ะ

"ชอบค่ะ อะไรที่พี่จีนชอบกอหญ้าก็ชอบหมดนั่นแหละ แล้วกอหญ้าก็จะกินของทุกอย่างของพี่จีน... ที่ทำด้วยนะคะ"

"น้ำใต้ศอกคงชอบงั้นสิ?" เราเผลอถามออกไปแบบโมโห

แต่ยังคงใจเย็นและนิ่งอยู่ แค่รู้สึกหัวร้อนมานิดหน่อยเท่านั้นเอง เราไม่ใช่คนที่ตบเป็นตบ ตีเป็นตี แบบนั้นมันนิสัยเด็กเกินไป

"อะไรกันคะ?" เทียหันมาถามเรา เราเลยรีบทำสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ

"ป่าวหรอกเทีย มาทำกันเถอะจ๊ะ" เราตอบปัดๆและลงมือทำในเวลาต่อมา โดยที่กอหญ้าคอยแอ๊บใสถามนู่นี้ตลอด ถามอยู่เสมอด้วยว่าให้ช่วยอะไร

งานที่เราให้นางทำก็คงจะหนีไม่พ้น.. เก็บกวาด...

"เทียเอาแค่นั้นใช่ไหม? นี้ของพี่และครอบครัวพี่น่ะ เค้กที่เหลือ! อันนั้นของกอหญ้านะ" เทียมีเค้กอยู่ในมือหนึ่งก้อน ส่วนเรามีสองก้อนเพราะเราจะเอาไปให้เสี่ยด้วย

เศษเหลือๆเราเลยเอาให้นาง อยากแกล้งสักหน่อย

"............"

"พี่จีนให้น้องแค่นั้นมันจะพอหรอ? กอหญ้าแบ่งของฉันไปไหม?" เทียมองเศษเค้กที่เหลืออยู่

เทียจะแทนตัวเองว่า 'ฉัน' กับกอหญ้าเสมอ ทั้งที่แก่กว่ากอหญ้าแค่ 2 ปี  มองเผินๆอาจมองว่าเทียเข้าข้างกอหญ้าอยู่ แต่จริงๆแล้วเทียไม่ได้อยู่ข้างใครหรอกค่ะ เทียไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังมีส่วนร่วมในเกมส์

"พี่ว่ากอหญ้าน่าจะทำเป็นแล้วนะ ยืนดูพี่ทำตั้งนาน ทำกินเองน่าจะได้รสชาติที่ดีกว่านะ" เราพูดเป็นเชิงให้เทีย เพื่อให้เทียไม่ต้องแบ่งเค้กให้กอหญ้า

ซึ่งมันได้ผลค่ะ!

เทียพยักหน้าตามน้ำกับเราที่พูดไปเมื่อกี้ ส่วนกอหญ้าเธอก็เงียบไปเลย อารมณ์แบบว่าตอนนี้นางกำลังเป็นนางเอกบ้านทรายทองที่กำลังถูกนางร้ายป้ายแดงอย่างเราจิกกัด

เทียไม่เข้าใจการแสดงของกอหญ้าหรอกค่ะ อย่างที่บอกว่าเทียเป็นคนหัวอ่อนด้วย

"งั้นน.. อยากทำก็ทำได้นะกอหญ้า ฉันไปละ" ก่อนที่เทียจะเดินออกไป เราก็ชิงเดินออกมาก่อนโดยมีจานเค้กในมือติดมาด้วย

ขี้เกียจเห็นคนตอแหลนานๆด้วยละคะ

ปึกกก! เราวางจานขนมเค้กลงบนโต๊ะทำงานของเสี่ย ที่มีเสี่ยนั่งทำงานอยู่ หลังจากไปส่งลูกมาเสร็จเสี่ยก็มุ่งตรงเข้าห้องทำงานเลยค่ะ

"ทำเค้กอีกแล้วหรอ?"

เสี่ยไทม์เงยหน้าจากจอโน๊คบุ๊กราคาแพงมามองหน้าเราพร้อมกับยิ้มให้เราด้วย

แค่เห็นเสี่ยมันยิ้มเราก็อุ่นใจแล้วค่ะ

อุ่นใจน่ะก็อุ่นอยู่หรอกค่ะ แต่มองหน้าเสี่ยจริงๆทีไรเราก็เคืองไม่หายสักที เห็นหน้าเสี่ยก็เหมือนเห็นหน้ากอหญ้า นับวันเรายิ่งเจอหน้ากอหญ้าเจอความดัดจริตของเธอเราก็ยิ่งเกลียดเข้าไปกันใหญ่ เกลียดเข้ากระดูกดำไปแล้วละมั้งคะตอนนี้ ทางเดียวที่าอาจแก้ให้หายก็คือพานางออกไปจากบ้านหลังนี้สักที

"ทำไม? เบื่ออย่างนั้นหรอ?" เราพูดนอยด์ๆ

"เดี๋ยวนี้เถียงเก่งนะ งอนอะไรไหนบอกมาซิ?" เสี่ยไทม์คว้าข้อแขนเราพร้อมกับกระตุกแรงๆจนเราเซไปทับตักของเสี่ย

แน่นอนว่านางใช้แขนแกร่งโอบเอวเราทันที

"ไม่ได้งอนแต่อยากได้ผัวใหม่" เราพูดกึ่งติดตลก กึ่งจริงจัง

"ข้ามศพกูไปก่อนครับ" เสี่ยไทม์พูดจบก็ฉกหอมแก้มเราแรงๆทีนึ่ง เราไม่ได้เบือนหน้าหนี แต่เรานั่งนิ่งไปเลยมากกว่า

"งั้นถ้าเสี่ยจะมีเมียใหม่คงต้องข้ามศพหนูไปก่อนด้วยใช่ไหม?"

"ขึ้นอยู่กับว่ามึง.. หนูรักพี่มากแค่ไหน" เราจะเกรงตามคำพูดอีเสี่ยแล้วนะ เข้าใจว่าอยากพูดอ่อนโยนกับเราเหมือนสามีภรรยาคู่อื่น

แต่เสี่ยมันมีแต่ความหยาบคายในชีวิต พอเราได้ยินเสี่ยมันเรียกแบบนี้เราก็ไม่ชินสักที ฮ่าๆ อยากจะขำอยู่หรอก แต่เราขอเก็กไว้ก่อน

"งั้นเสี่ยก็เกือบได้เมียใหม่แล้วสิ"

"ทำไม?"

"ก็เกือบตายแล้วนี่ไง ตายไปแล้วคนนึ่งด้วย" เราตอบสวนเสี่ยไปทันโดยไม่ได้คิด รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เสี่ยมันชะงักไป

เรา.. พูดแรงไปหรือป่าว?

"เค้กน่ากินมากจีน เปิดร้านเบอเกอรี่ดูเป็นไงดีไหม?" เสี่ยไทม์เปลี่ยนเรื่องไปทันที แล้วเอื้อมมือไปยกจานเค้กขึ้นมาทั้งที่มีเรานั่งตักเสี่ยอยู่แบบนี้แหละค่ะ

"............"

"เก่งนะเนี่ยยย แม่ของลูก" เสี่ยไทม์มองเค้กในจานสลับกับมองหน้าเรา

เสี่ยดูยิ้มแย้มนะคะ แต่ดูเหมือนเสี่ยจะกำลังฝืนยิ้มให้เรามากกว่า รักกันมาตั้งกี่ปีทำไมเราจะมองไม่ออกว่าเสี่ยรู้สึกยังไงอยู่

แววตาของเสี่ยดูหมองเศร้าไปเลยหลังจบประโยคนั้น เราอาจพูดแรงไป

เสี่ยคงไม่ได้ดีใจกับเรื่องนี้หรอกค่ะ เรารู้ว่าเสี่ยก็เสียใจกับเรื่องนี้ แต่เราก็ไม่อยากให้เสี่ยทำแบบนั้นกับเราอีก ด้วยนิสัยของเราที่ชอบประชดอยู่ด้วย เลยเผลอพูดจาแบบนั้นใส่เสี่ย

"ขอโทษ"

และถ้าอยากให้ต่างฝ่ายต่างสบายใจ คำขอโทษอาจเป็นคำพูดที่ควรจะใช้

"ขอโทษเรื่องอะไร?" เสี่ยยังคงฝืนยิ้มให้เราอยู่ค่ะ แต่ดวงตาเสี่ยมันเริ่มแดงขึ้นมาแล้ว เราเคยเห็นเสี่ยร้องไห้อยู่บ่อยๆ แต่เสี่ยจะร้องไห้ให้กับเรา

เวลาเราอ้างจะหย่าอะไรทำนองนั้น

แล้วเสี่ยจะร้องไห้ทีไรดวงตาก็จะเริ่มแดงก่ำแบบนี้ขึ้นมาทุกครั้งเลยค่ะ

"เมื่อกี้... พูดไม่ดีใส่"

"พูดไม่ดีตรงไหนไม่เห็นได้ยินเลย เนี่ยช่วยกันคิดบัญชีดีกว่า หรือจะกินเค้กก่อน?" เสี่ยเปลี่ยนเรื่องอีกแล้ว เราไม่ได้เข้าข้างตัวเอง และเราก็ไม่ได้คิดไปเองเพียงคนเดียวแน่ๆ

เสี่ยกำลังทำทุกอย่างให้เราสบายใจ และให้เราไม่คิดมาก

"ได้สิ งั้นเสี่ยกินเค้กเลยหนูจะคิดให้"

"บอกให้เรียกพี่ไม่ยอมเรียกเลยนะ!"

"ก็มันไม่ชินนี่"

"ก็เรียกให้ชินสิ คนอื่นจะได้ไม่มองว่าหนูเป็นเด็กเสี่ย"

"เกี่ยวไร? ขอให้เสี่ยรู้แค่ว่าหนูเป็นเมียเสี่ยแค่นี้ก็พอแล้วว"

"ก็อยากให้หวานๆ"

"หวานอีก!? อะๆ! เถียงอยู่นั่นแหละ เรียกก็ได้!"

"เก่งมากก ไหนลองเรียกซิ?"

"เยอะ!"

"เรียกกก"

"จิ๊! พี่ไทม์ของหนู~~~"

"ฮ่าๆๆ แก่นดีวะ ฮ่าๆๆๆ"

"ค่าาาาา กินไปเลยย จะช่วยทำงาน"

จบประโยคเราเสี่ยก็ตั้งหน้าตั้งตากิน ส่วนเราก็ทำงานช่วยเสี่ยอย่างที่บอก

กลับมาพูดกันปกติตามเดิมแบบนี้มันก็โอเคนะ เราไม่อยากให้เสี่ยเครียด เสี่ยก็ไม่อยากให้เราไม่สบายใจ

หมั่บบ!

"เค้กอิ่มแล้ว ขอกินนมหน่อย"

"อะไรนะ?!"

เสี่ยไทม์วางจานเค้กลง จานที่ดูเหมือนพึ่งกินได้สองสามคำเองแท้ๆ แต่นางเปลี่ยนเป้าหมายจากกินเค้ก เป็นจับหน๊มนมเราแล้วค่ะตอนนี้

เราคงเป็นของหวานแทนเค้กแน่ๆ TT

. . .

#จบตอน

ความคิดเห็น