@Alicorn

รับฟังคำติของรีดเดอร์ทุกคนนะคะ 1 เม้น = 1 ล้านกำลังใจ💓💓 @Alicorn🦄

บทที่ 5. งอนหนัก

ชื่อตอน : บทที่ 5. งอนหนัก

คำค้น : BAD OF LOVE

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2562 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5. งอนหนัก
แบบอักษร

Bad of love : รักแลกเลว 

Episode 5 งอนหนัก

. . .

เช้าวันใหม่ ชีวิตประจำวันของเธอยังเหมือนเดิม กุญแจซอลยังคงเดินมารอรถเมล์หน้าหมู่บ้านเป็นเหมือนเดิมทุกวัน ดีหน่อยที่บ้านเธอใกล้กว่าเดินมาไม่กี่ก้าวก็ถึง ต่างจากคิง ที่อยู่ไกลออกไปนิดหน่อยและจะมาช้ากว่ากุญแจซอลทุกวัน

ความจริงแล้ว คิงจะเดินผ่านหน้าบ้านซอลทุกวัน เธอจะรอมาพร้อมเขาก็ยังได้ แต่เธอเลือกที่จะเดินออกมาก่อน เพื่อไม่ให้พ่อแม่สงสัย

เมื่อวานหลังจากกินไอติมกับคิงเสร็จ คิงก็เป็นฝ่ายปั่นจักรยานมาส่งเธอที่บ้าน แต่จะว่าจอดถึงหน้าบ้านเลยมันก็คงไม่ถูก เพราะคิงยังเว้นระยะห่างจากบ้านของซอลอยู่พอสมควร

"แฮ่กๆๆ"

เสียงหอบหายใจรัวๆของคิงดังขึ้นมาในระยะที่ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งกุญแจซอลเองก็รีบลุกพรวดต้อนรับผู้มาใหม่ที่เหงื่อผุดออกตามใบหน้า

"วิ่งอะไรมาขนาดนั้นคิง!" พร้อมกับเอ็ดเขาเบาๆ

"กลัว.." คิงหลุดคำแรงออกมาก่อนจะเงียบไป พูดอะไรยังไม่ออกในตอนนี้ เพราะว่ากำลังเหนื่อยหอบจากการวิ่งอยู่ ซอลเองก็ไม่ได้ตื้อเอาตำพูดต่อไป แต่รอที่คิงจะพูดออกเอง

" ? "

"กลัวว่าปล่อยซอลอยู่คนเดียวแล้วจะมีคนมาลวมลาม" 

แน่นอนว่าประโยคที่คิงพูดต่อมาทำกุญแจซอลยิ้มร่า คิงเป็นห่วงเธอขนาดนี้เลยหรอ? เป็นห่วงจนต้องมาเช้ากว่าปกติเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ

"แต่อีกนานนะกว่ารถเมล์จะมา คิงจะไม่เบื่อเอาเหรอ?" 

"ทีซอลยังรอได้เลย คิงก็รอได้ ไม่ต้องห่วงคิงหรอก" คิงพูดไปหอบไปก่อนจะนั่งลงบนม้ายาวเพื่อผ่อนคลายก้ามเนื้อ

"อะ! น้ำ" 

ร่างบางเอี้ยวตัวไปหยิบขวดน้ำจากข้างกระเป๋าแล้วยื้นให้คิงในเวลาต่อมา แอบดีใจนิดๆที่คิงยังห่วงใยเธอ วันแรกเป็นยังไงวันนี้คิงก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยสำหรับซอล

"อื้ม" ใบหน้าคมยิ้มแป้นให้กับกุญแจซอล พลางยื้นมือไปกระตุกวงแขนเล็กของกุญแจซอลให้นั่งลงข้างๆเขา

"กินข้าวมาหรือยัง?" คำถามแรกของวัน กับน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มของคิง

หัวใจดวงน้อยพองโตขึ้นมาอีกครั้ง เพราะมีคิงคอยถามคอยห่วงใยและคอยเติมเต็มให้ จริงๆแล้วซอลเองก็คิดอยู่เสมอว่าคิงจะเบื่อเธอหรือป่าว? จะรำคาญเธอบ้างไหม? คิดจะถามออกไปหลายครั้งหลายหน แต่ก็ไม่กล้า..

"คิงถามได้ยินไหมเนี่ยซอล? ฮ่ะๆ" 

"อะ อ้อ! นั่นสิรำคาญไหม?" กุญแจซอลตอบพรวดเดียวโดยไม่ได้คิด เมื่อกี้เขาถามอีกเรื่อง แต่ในสมองเธอคิดอีกเรื่อง 

กลายเป็นว่าเธอพูดอย่างที่คิดมาซะงั้น แล้วคนที่กำลังงงตอนนี้ก็คือคิง

"รำคาญอะไรเหรอ?" กับคำถามมึนๆที่ถามออกมาหลังประโยคนั้นของซอลจบ

"เอ่อ.. มะ ไม่มี เมื่อกี้คิงถามว่าอะไรนะ อ้อ! ซอลกินมาแล้วละ คิงกินอะไรมาหรือยังล่ะ?" ร่างบางตอบลุกลี้ลุกลน แล้วรับขวดน้ำที่คิงยื้นให้มาเก็บใส่กระเป๋าตามเดิม

"วันนี้แปลกนะซอล.."

"ไม่เห็นมีอะไรแปลกเลย คิงคิดไปเองแน่ๆ" 

"แปลก.." น้ำเสียงคิงกดลงต่ำขู่สาวน้อยอย่างกุญแจซอล ไม่แค่นั้นเขายังยื้นใบหน้าหล่อมาใกล้เธออีกด้วย

ดีนะที่ไม่มีคนอื่นอยู่แถวนี้ ไม่งั้นคงต้องอายเหมือนเมื่อวานแน่ๆ

"ตะ ตรงไหน..?" เธอผงะตัวออกจากคิงนิดหน่อยตามสัญชาตญาณ เม้นปากตัวเองไว้แน่นทั้งที่เธอก็เคยโดนจูบมาแล้ว

"คำพูดและการกระทำตอนนี้.. ซอลตีตัวออกห่างคิงทำไม? กลัวคิงจูบงั้นเหรอ? หรือซอลเกลียดคิง!" ประโยคสุดท้าย คิงพูดนอยด์ๆแล้วเบื้อนหน้าหนีกลับมาทางเดิม

งานง้อของซอลอีกแล้ว

"ป่าวสักหน่อยซอลแค่.."

"งอน!" 

อายุ 16 แต่การกระทำ 6 ขวบ  คิงตัดบทพูดกุญแจซอลขึ้นมา แล้วลุกขึ้นไปยืนชิดเทียบถนนเมื่อเห็นว่ารถเมล์คันเก่าแล่นเข้ามาจอด

"คนอะไรหลายอารมณ์ซะมัด!" ร่างบางสบถตามลังของคิงเบาๆ ส่ายหัวให้กับนิสัยเหมือนเด็กของคิงนิดหน่อย แล้วถึงได้เดินตามก้นคิงขึ้นไปบนรถเมล์ในเวลาต่อมา

เหมือนเดิม...

รถเมล์ที่ว่าคันออกจะใหญ่ แต่บัดนี้คนขึ้นเพียบจนเต็มรถไปทั้งคัน ไม่ต่างจากเมื่อวานสักนิด

ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงเลือกที่จะให้พ่อแม่ไปส่ง หรือซื้อรถขับไปเอง แต่นี้คือซอลและคิง ผู้ไม่ได้เรื่องมากกับเรื่องแบบนี้ พวกเขาถึงได้ทนไปกับรถเมล์คันเก่าและแออัดแบบนี้

"โอ๊ะะ!"

ต้นแขนถูกจับด้วยมือหนา แล้วร่างเธอถึงได้เคลื่อนตัวจากที่ยืนอยู่ไปยังท้ายรถ หรือด้านหลังสุด

"ยืนตรงนี้ จะได้ไม่มีใครมาโดนตัว" กุญแจซอลเงยหน้ามองผู้ที่ลากเธอมาด้านหลังเพื่อมองว่าเป็นใคร แล้วถึงได้ยิ้มบางๆออกมา

คิงกั้นเธอไว้จากทุกคน แต่ใบหน้าของเขาก็ไม่ได้มองเธอสักนิด ยังคงเหลืออาการงอนอยู่ แต่ความห่วงใยก็ไม่ได้ถดหายลงไปสักนิด

"อือออ"

รู้ว่างอนอยู่เต็มอก แต่ง้อตอนนี้คนคงมองกันไปทั่วว่าสองคนใจแตกกัน  เธอเลือกที่จะประสานมือเขากับมือหนาแทนคำพูดใดๆ ทำเพียงแค่นี้ก็รู้แล้วว่าแทนคำขอบคุณ




แต่เช้าจวบจนคายที่สี่คาบสุดท้ายของภาคเช้า คิงก็ยังไม่ยอมปริปากคุยกับซอลสักคำ แม้ว่าตัวเธอเองจะง้อเขาแล้วก็เหอะ

"เธอๆ ขอยืมปากกาหน่อยดิ หมึกหมด" ขนาดปากกาหมึกหมดยังเลือกที่จะยืมของเพื่อนร่วมห้องคนอื่นเลย

ทั้งที่ซอลก็มีปากกาหลายแท่งอยู่แท้ๆ

"............"

ซึ่งกุญแจซอลก็ได้แต่มองคนรักตัวเองยิ้มร่าให้ผู้หญิงคนอื่น  ไม่รู้จะทำตัวยังไง เกรงไปหมดทั้งตัว..

จนกระทั่งหมดคาบเรียนภาษาไทย ถึงเวลาพักเที่ยงแล้วแท้ๆ ทุกวันคิงจะเป็นคนชวนกุญแจซอลออกไปกินข้าว แต่วันนี้กลับเฉย เดินออกไปดื้อๆ

ขี้งอนอย่างกับเด็กประถม..

แน่นอนว่าซอลไม่ลุกเดินตามออกไปแน่ ตลอดหลายปีมานี้เธอไม่เคยมีเพื่อนเลยสักคน นอกจากคนพวกนั้นจะเดินเข้ามาทักเธอเอง

เหตุผลตามเดิมและอย่างเคย.. เธอไม่ทักใครก่อน ไม่ใช่เพราะหยิ่งยโส แต่เพราะอายและกลัว ไม่รู้จะเข้าสังคมยังไง

นอกจากคิง.. หนาวใจ การันต์ เพื่อนคนเดียวที่กุญแจซอลมักนึกถึงก็คือ ไดม่อน..

รายนั้นเป็นฝ่ายคอยพาเธอเข้ากิจกรรมอยู่เสมอ เวลาที่คิงงอน หรือโกรธ  มัธยมสี่ตั้งแต่เปิดมาไม่ได้ค่อยเจอกันเลย เหตุเนื่องมาจากไดม่อนเลือกเรียน แพทย์-วิศวะ มากกว่าที่จะเรียน วิทย์-คณิต อนาคตหมอเลยละคนนี้

"นี่!" 

ฝ่ามืออุ่นๆแปะมาตรงไหล่เป็นการทักทาย จะไม่ใช่ใครเลย นอกจากคิง

"........."

"โถ่เอ๊ยยย! คิงงอนทีไรไม่เคยง้ออะ สุดท้ายคิงกลับมาง้อตลอด ที่คิงเดินออกไปนั่นน่ะ ก็เพราะว่าอยากให้ซอลเดินตามออกไปไง ไม่ใช่ให้นิ่งตรงนี้สักหน่อย" 

"ซอลไม่รู้จะทำตัวยังไง.."

หน้าหวานเบ้ปากออกเตรียมร้องไห้ จะว่าเธออ่อนต่อโลกหรืออ่อนแอยังไงก็ใช่หมด

ซึ่งข้อนี้คิงรู้ดี และคิงก็ชอบที่เธอเป็นแบบนี้ด้วย ซอลจะรักสัตว์รักเด็กทำอาหารเป็น ขี้อ้อนโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ว่าอ้อน

คนอื่นอาจมองว่าเธอดัดจริตหรือซื่อบื้อ

แต่ตรงกันข้ามกับคิง เพราะคิงชอบในตัวเธอที่เธอเป็นแบบนี้

"อ่ะ! งั้นจูบคิงเดี๋ยวหายงอน!"

" ! "

อึ้งหนัก อึ้งหนัก อึ้งหนัก อึ้งหนัก

กุญแจซอลตอนนี้นี่แหละที่กำลังอึ้งอยู่ ไม่ใช่ว่าไม่เคยทำ ถึงจะเคยทำบ่อยแค่ไหน แต่คิงก็เป็นคนเริ่มก่อนทุกครั้ง

"จูบเท่ากับหายงอน ถ้าไม่จูบตอนนี้คิงจะงอนซอลให้หนักกว่าเดิมนะ"

"หะ ห๊ะ?" ดวงตาหวานมองรอบห้องว่ามีคนอยู่ไหมแต่ถึงแน่ใจว่าไม่มีคนอยู่ มันก็ยังลังเลอยู่ดีว่าจะทำไหม

"เข้าใจแล้วว่าซอลคงจะเกลียด คะ..."

คำพูดถูกกลืนหายลงไปในคอตามเดิม กุญแจซอลลุกพรวดคว้าต้นคอคนตรงหน้าที่บ่นอุบอิบมาจูบโดยไม่ลังเล

มากกว่านั้นแน่นอน

แค่ริมฝีปากกุญแจซอลแตะปากคิงเท่านั้น มือหนาก็โอบรอบเอวเธอโดยไม่รีรอ พลางจูบตอบด้วย จูบที่ดุดื่มกว่าเดิม จูบจนตัวโยน ไม่รู้เลยว่ากำลังมีสายตาของใครคนไหนมองเธออยู่เลย

จุกอกอย่างบอกไม่ถูกนะสำหรับคนอื่นอย่างเขา ที่เผลอเดินผ่านมาเจอพอดิบพอดี ความจริงไม่ได้เผลอหรอก ตั้งใจเดินผ่านมาทักกุญแจซอลด้วยซ้ำ ไม่ได้คิดว่าจะเจออะไรแบบนี้... คนที่ไม่มีหวังแต่ยังหวัง เจ็บปานถูกดาบทิ่มแทงอกข้างซ้าย

ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี... นอกจากยกแว่นตาขึ้นนิดหน่อยแล้วเช็ดดวงตาตัวเองเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าเดินออกไป

. . .

#จบตอน

โอ้ยยย ชื่อเรื่องดราม่าแค่เนื้อหาไม่มีดราม่าเลยเนาะะ เห็นม่ายยย ว่าจ๋าแต่งดราม่าไม่เป็น อิอิ💓

#ใครแม่งแอบมองคนจูบกัน?

@Alicorn🦄

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น