chinain (มัทรินทร์)
facebook-icon

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านเรื่องนี้กันนะคะ ตอนแรกๆไร้ท์อาจจะลงเป็นตอนสั้นๆหลายๆตอนไปก่อนนะคะจนกว่าจะแต่งเรื่องนี้จบ (เกรงว่าถ้าลงตอนยาวๆทีเดียวจะปั่นไม่ทัน) มีแพลนทำอีบุ๊คนะคะใครไม่อยากเสียเหรียญกับกุญแจรอเก็บอีบุ๊คทีเดียวก็ได้ค่ะ

บทที่3 ชายหนุ่มผู้น่าสงสาร 1/2

ชื่อตอน : บทที่3 ชายหนุ่มผู้น่าสงสาร 1/2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2562 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่3 ชายหนุ่มผู้น่าสงสาร 1/2
แบบอักษร

บทที่****3 ชายหนุ่มผู้น่าสงสาร1/2





อีกฟากหนึ่งของเมือง

ในมหาวิทยาลัย Anlistee เป็นมหาวิทยาลัยเล็กๆในเมืองแห่งนี้ที่มีข่าวฆาตกรรมอยู่เนืองๆ ในขณะนี้เป็นเวลาเลิกเรียนพอดีนักศึกษาหลายๆคนต่างรีบกลับบ้านเพราะกลัวโจรโรคจิตไร้หน้า แต่ยังคงมีกลุ่มนักศึกษาชายหญิงห้าหกคนที่ยืนล้อมใครบางคนอยู่กลางสนามหญ้าเพราะต้องการกลั่นแกล้งเหยื่อที่อยู่ท่ามกลางวงล้อมจนไม่ได้รู้สึกกลัวโจรโรคจิตเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ


“หลีกทางให้เราเถอะ ห้าโมงกว่าแล้วเราต้องรีบกลับนะ”


‘พายุ’ ชายหนุ่มสายเลือดไทย-จีน เอ่ยกับบรรดาเพื่อนๆที่รุมเขาอยู่อย่างหวาดหวั่น ใบหน้าหล่อเหลาตามฉบับหนุ่มเอเชียถูกบดบังอยู่ภายใต้แว่นสายตากรอบหนา ผมสีเข้มไม่เคยถูกเซ็ตเหมือนคนอื่นๆทว่ากลับปล่อยลงมาสบายๆ ผนวกกับโรคกลัวผู้หญิงหรือ’gynophobia’ ที่เขาเป็นอยู่ยิ่งทำให้เพื่อนในมหา’ลัยพากันล้อว่าเขาเป็นไอ้ทึ่มคนหนึ่งที่น่ารังแก


“แล้วถ้าพวกฉันไม่หลีกแกจะทำไม หรือว่าแกจะมาผลักฉันออกไปเหรอ อุ๊ยยย แต่คงยากหน่อยนะเพราะไอ้ทึ่มอย่างแกเข้าใกล้ผู้หญิงได้เกินหนึ่งเมตรก็เป็นเรื่องประหลาดแล้ว ฮะฮ่าๆๆ”

“ฮะฮ่าๆๆๆๆ”


เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งแซวพายุก่อนจะหันไปหาเพื่อนๆคนอื่นแล้วก็พากันหัวเราะเยาะชายหนุ่มที่น่าสงสารราวกับว่าอาการที่พายุเป็นอยู่นั้นเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี


“เราขอล่ะ หลีกทางให้เราเถอะเราจำเป็นต้องรีบกลับจริงๆ”


พายุเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มกรอบหน้า แต่อาการกลัวจนเหงื่อออกนี้ไม่ใช่เพราะเขากลัวผู้ชายหัวโจกของกลุ่มแต่มันคืออาการหนึ่งเวลาเขาอยู่ใกล้ผู้หญิงเขาจะประหม่าจนควบคุมตัวเองไม่ได้ และยิ่งเห็นเขาเป็นแบบนี้ผู้หญิงที่ล้อมเขาอยู่ก็ยิ่งนึกสนุก สาวสวยคนหนึ่งดีกรีเชียร์ลีดเดอร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวพายุ ชายหนุ่มเหงื่อแตกพลั่กมื้อไม้สั่นจนต้องกำมือเอาไว้


“ทำไมล่ะพายุ…จะรีบให้พวกฉันหลีกไปทำไม มาเล่นสนุกกันสักหน่อยสิ”


สาวเชียร์ลีดเดอร์คนนั้นคว้ามือสั่นเทาของพายุขึ้นมาวางไปที่เอวคอดของตัวเอง พายุจะรีบดึงมือกลับหากแต่บรรดาเพื่อนคนอื่นที่ยืนดูอยู่เข้ามาล็อคตัวพายุแล้วดันพายุให้เข้าไปใกล้ยัยเชียร์ลีดเดอร์คนนั้น


“จูบฉันสิพายุ….” ยัยคนนั้นเผยอปากอวบอิ่มยั่วยวนชายหนุ่ม พายุหัวใจสั่นระรัวเหงื่อซึมตามฝ่ามือและฝ่าเท้าเหมือนจะเป็นลม

“ปล่อยเราเถอะ ดะ…..ได้โปรด”

“ได้ยังไงล่ะ นายต้องจูบฉันก่อน จูบฉันสิ…..”



แม่สาวเชียร์ลีดเดอร์นั่นเป็นฝ่ายโน้มใบหน้าหล่อของพายุเข้ามาใกล้ พายุหลับตาปี๋เหงื่อซึมยิ่งกว่าโดนน้ำสาดหน้ารู้ตัวเองว่าถ้าปล่อยให้อยู่แบบนี้ต่อไปเขาต้องเป็นลมแน่ๆ เขาจึงสะบัดตัวสุดแรงทำให้หลุดออกจากการเกาะกุมของเหล่าผู้หญิงได้อย่างง่ายดาย


“ละ….เลิกแกล้งเราแบบนี้ซะที!” พายุโพล่งขึ้นเสียงสั่นๆ และแล้วรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคนตามด้วยเสียงหัวเราะเยาะ


“ฮะฮ่าๆๆ…. ฉันบอกเธอแล้วไงเคเธอรีนว่าไอ้เด๋อนี่มันจูบผู้หญิงไม่ได้หรอก”  ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยกับแม่เชียร์ลีดสาวก่อนจะเดาะลิ้นเยาะพายุที่ยืนปาดเหงื่อตัวเอง


“ว๊า….นายมันอ่อนแบบที่ทุกคนว่าจริงด้วยพายุ แบบนี้ฉันก็เสียเงินเดิมพันตั้งห้าดอลล่าร์น่ะสิ”

“บอกแล้วไงเคทเธอไม่ควรพนันกับไอ้หน้าเจ๊กนี่ ต่อให้ผู้หญิงสวยหยาดฟ้าสักแค่ไหนก็ไม่ทำให้นกเขามันขันได้หรอกจริงไหม….พายุ….ฮ่าๆๆๆๆ”


คนพวกนั้นล้อเลียนพายุอย่างสนุกปากแต่พายุก็ไม่ตอบโต้กลับเลยสักครั้งนั่นยิ่งทำให้คนพวกนี้ได้ใจล้อเขามาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง และครั้งนี้ก็เช่นกันพายุเพียงแค่ส่ายหน้าอย่างระอาใจกับคนพวกนี้แล้วรีบเดินหนีไป วันนี้เขาต้องรีบกลับจริงๆและเขาก็ไม่มีอารมณ์มาทะเลาะกับใครด้วย


พายุรีบจ้ำเท้ากลับบ้านแต่วันนี้เขากะว่าจะไปซื้อของที่ซูเปอร์ก่อนเลยต้องเดินอ้อมไปอีกทางที่ไม่ใช่ถนนเส้นหลัก ขณะที่ชายหนุ่มกำลังเร่งจังหวะการเดินให้พ้นจากซอยเปลี่ยวๆอยู่นั่นเองก็มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาดักด้านหน้าเขาเอาไว้



“ไง…ไอ้หน้าเจ็ก!”



เพื่อนผู้ชายที่แกล้งพายุเมื่อสักครู่นั่นเอง เขาเคี้ยวหมากฝรั่งอย่างกวนๆ แม้พายุจะไม่ชอบใจที่เขาเรียกคนเอเชียว่าไอ้หน้าเจ็กซึ่งเป็นการดูถูกกลายๆแต่เขาก็ไม่อยากมีเรื่องจริงๆ บอกแล้วว่าวันนี้เขารีบ พายุจึงหันหลังกลับแต่ก็หันไปเจอเคเธอรีน แม่สาวเชียร์ลีดเดอร์เมื่อสักครู่นี้ดักไว้อีกทาง


“คิดจะหนีกันง่ายๆก็ไม่สนุกสิ ไอ้เอ๋อ”


แม้จะถูกเรียกว่าไอ้เอ๋อหรือโดนดูถูกสารพัดแต่พายุก็เป็นคนที่เรียนเก่งมากเข้าขั้นอัจฉริยะ และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุในการที่เขาถูกแกล้งในวันนี้ เมื่อตอนกลางวันอาจารย์ประกาศผลสอบวิชากลศาสตร์ซึ่งพายุทำคะแนนได้ 100 คะแนนเต็มไปแบบสบายๆ ส่วนคนอื่นๆคะแนนไปกองอยู่ที่ 55-67 เสียส่วนใหญ่ และเนื่องจากวิชานี้อาจารย์มีการตัดเกรดแบบอิงกลุ่มซึ่งก็ทำให้พายุได้เกรด A ไปกอดแบบสวยๆ ส่วนคนอื่นๆเกรดก็ตกไปตามๆกัน



“เราไม่ได้หนี แต่เรารีบและเราคิดว่าการทะเลาะกับพวกเธอมันเป็นการเสียเวลาที่ไร้สาระสุดๆ” พายุขยับแว่นแล้วตอบเสียงเรียบนั่นยิ่งทำให้สองคนนั้นโมโห


“มึงว่าพวกกูไร้สาระเหรอไอ้เจ็ก”



*********************************************************************************************************


พระเอกมาแล้วจ้า เปิดตัวมาก็น่าสงสารเลย แต่อ่านไปเรื่อยๆพายุเค้าน่ารักนะ อิอิอิ




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น