LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : โคตรรัก💖 # 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.6k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2562 20:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรรัก💖 # 15
แบบอักษร


โคตรรัก💖 # 15

“ม..มองอะไรเล่า”ผมโวยขึ้นมาทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาจากจานข้าวกลางวันเเล้วเจอสายตาของไอ้บีเอ็มที่กำลังมองหน้าผมอยู่

“มองเมีย...^^”

“บ..บ้า!!”คิดผิดคิดถูกที่สารภาพกับมันไปวะเนี่ย-*-


พอเเมร่งรู้เเมร่งก็ทำผมใจบางบ่อยฉิบหาย...ฮรื่อออ...จะเขินตายอยู่เเล้ว-//-


“อิ่มเเล้วเหรอวะ”

“เออ อิ่มเเล้ว เดี๋ยวกูขึ้นไปเคลียร์งานก่อน เสร็จเเล้วก็ตามมา”มันยกมือมาขยี้หัวผมเบาๆ เเต่ก็ทำให้ผมใจสั่นขึ้นมาได้ไม่ยาก  

“รอด้วยๆไปด้วย”เเต่พอผมทำท่าจะลุกตาม ไอ้บีเอ็มมันกับกดไหล่ของผมเอาไว้ ให้ผมนั่งลงตามเดิม

“กินให้หมดก่อน”มันพูดเสียงนิ่ง เเล้วเดินออกจากโต๊ะไป...


...นั่นเเหละครับ ถึงมันจะชอบทำให้ผมใจเต้นเเรง เเต่มันก็ชอบโหดใส่ผมเหมือนกัน-_-


“...รอหน่อยก็ไม่ได้”ผมได้เเต่บ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ เเล้วยอมนั่งกินข้าวที่เหลือต่อ...รู้งี้ตักมาน้อยๆดีกว่า จะได้ขึ้นไปพร้อมมัน…


เฮ่ออ...


“ซ้อออ...อยู่ไหนเอ่ย~”เสียงตะโกนเรียกของไอ้ลพทำให้ผมต้องยอมละมือจากข้าวตรงหน้าเเล้วเงยหน้าขึ้นไปมองมันที่ตะโกนเรียกผมไม่เลิกเสียที..

“อยู่นี่ หยุดเเหกปากสักที”ผมเคยบอกไหมครับ...ว่าไอ้ห่าลพมันทั้งเสียงดัง เเละพูดมากจนน่ารำคาญเข้าไปทุกวัน

“โฮซ้อ! อยู่กับเฮียมากมั้งเนี่ย เกรี้ยวกราด​ใส่กูตลอด”มันพูดออกมาเสียงหงอยๆ เเต่เชื่อเถอะครับว่ามันตอเเหล หน้าระรื่น​ขนาดมันเนี่ยนะ จะสลดเพราะคำด่าของผม…


เหอะยากครับบอกเลย-^-


“พูดสักที”

“ไปกินหมูกระทะด้วยกันไหม~”


หมูทะ? ปิ้งย่าง?


“...ที่ไหน”

“มึงต้องตอบว่าจะไปก่อนดิซ้อ...เร็ว!!”มันพูดเร่งผมอีกครั้ง

“กูต้องไปขอเอ็มก่อน”

“เฮียอนุญาตอยู่เเล้วเเหละซ้อ”ไอ้ลพมันพูดออกมาด้วยท่าทางประหลาดจนผมอดคิดไม่ได้ว่าที่มันมาชวนผมด้วยเนี่ยจะต้องมีเรื่องอะไรเเน่ๆ

“...เข้าเรื่องเลยไหมกูว่า-*-”

“ฉลาดจางง..."


กูว่าล่ะ!


"ที่จริงกูมีเรื่องให้ซ้อช่วยเเหละ เเหะๆ”ไอ้ลพมันหันมองซ้ายมองขวา ก่อนจะทำมือขึ้นไปป้องปากเเล้วพูดประโยคหลังออกมา

“ซ้อ...ขอยืมดาดฟ้าเฮียให้หน่อยดิ”


หา...ดาดฟ้า?


จะกินหมูกระทะเเล้วจะต้องยืมดาดฟ้าทำไมว่ะ??


“..?”ผมมองหน้ามันอย่างไม่เข้าใจ

“ก็เราจะกินกันวันนี้ไงซ้อ ฉลองเงินเดือนออก เเต่วันนี้ผับเปิด กว่าจะได้กินก็ต้องรอปิดผับก่อน...ตี 2 ตี 3 เเบบนั้น ร้านหมูทะมันปิดหมดเเล้ว”พอเห็นว่าผมยังไม่เข้าใจ มันก็พูดอธิบายต่อทันที

“มึงเลยจะกินกันที่นี้เลย”

“ช่ายย  ซ้อฉลาดม๊ากก...ฉลาดอีกเเล้ว^^” ประชดอย่างเห็นได้ชัดเลยไอ้หน้าวัว -“-

“เออๆ เดี๋ยวลองถามมันก่อน”

“ถามเลยซ้อ จะได้ออกไปซื้อของสดมาเก็บไว้เลยไง^^”


มันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เเต่ดูจะไม่ได้มีเเค่ไอ้ลพที่ตื่นเต้นครับ...พนักงานในร้านที่กำลังยืนเเอบกันตามมุมโน้นมุมนี้ก็ต่างรอคำตอบของผมกันหน้าสลอนอยู่เลย…


เฮ่อ...เเล้วพวกมึงมายืนกดดันกันเเบบนี้...จะปฏิเสธได้ไงว่ะ- -!


“เออๆ”


เย้..~


สิ้นเสียงตอบรับของผมเท่านั้นเเหละ ไอ้พวกหน้าวัวทั้งหลายก็พากันส่งเสียงดีใจกันยกใหญ่...สงสัยพวกเเมร่งจะอยากกินมาก


….


“เอ็ม..”ผมเรียกชื่อคนที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง มันเงยหน้าขึ้นมามองผมก่อนจะยักคิ้วถาม

“..?”

“เอ่อ...คือ..ยืมดาดฟ้าหน่อยดิ”ก็เเค่ยืมดาดฟ้าทำไมกูต้องเครียดขนาดนี้เนี่ย- -!?


เพราะเเบกความกดดันของไอ้พวกหน้าวัวมาด้วยเเน่ๆ!!


ฮึ้ย! พวกมึงนี่ หาเรื่องให้กูจริงๆ!!


“ดาดฟ้า?”

“เอ่อ...ใช่..พวกไอ้ลพมันจะกินหมูทะกันวันนี้ เเต่ถ้ารอผับปิดร้านก็คงปิดเหมือนกัน...มันเลย..”

“...จะกินบนนั้น”มันไม่รอให้ผมพูดจบ ก่อนจะพูดถามออกมา


ผมอ้ำอึ้งอยู่สักพักเพราะกลัวมันจะดุเอา...เเต่สุดท้ายผมก็ยอมพยักหน้ารัวๆ เเทนคำตอบ เเล้วใช้จังหวะนั้นถามมันต่อไปเลย


“...เอ่อ...ห..ให้กูไปกินกับพวกนั้นด้วยนะ”พอเห็นว่ามันไม่ได้ว่าอะไร ผมเลยพูดถามต่ออีกครั้ง

“อยากกินขนาดนั้นเลย?”

“...”เออ กูอยากกินขนาดนั้นเลยเหรอว่ะ?


บอกเลยว่าไม่เท่าไร(มั้ง)!...เเต่ไอ้พวกหน้าวัวมันมาเเอบยืนกดดันรอความหวังจากผมกันอยู่เต็มหน้าห้องทำงานไอ้เอ็มนี้เลยต่างหาก- -


“คุณ กูถามว่าอยากกินขนาดนั้นเลย?”

“...เออ อยากกิน”ผมรอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะตอบไอ้เอ็มไป


มันก็พยักหน้ารับเบาๆเท่านั้น เเล้วก้มหน้าเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานของมันหาอะไรสักอย่าง ก่อนจะส่งสิ่งนั้นมาให้ผม…ซึ่งสิ่งที่มันส่งมาให้นั้นคือเเบงค์สีเทาจำนวน 2 ใบ ผมก้มมองเงินที่มันส่งมาให้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองมันอีกครั้ง


“บอกพวกมันว่ากูเลี้ยง เเละเดี๋ยวกูกับมึงจะไปกินด้วย”

“...จริงเหรอ”ผมตาโต ดีใจที่สานฝันให้ไอ้พวกนั้นสำเร็จ

“เออ ออกไปบอกพวกมันได้เเล้ว เเล้วก็ไล่พวกเเมร่งกลับไปทำงานด้วย...ยืนกันเต็มหน้าห้องไปหมด”ไอ้เอ็มมันพูดบ่นเบาๆ ก่อนจะมองเลยผมไปทางพวกไอ้ลพที่กำลังยืนกระจุกกันอยู่ที่หน้าห้องทำงานของไอ้เอ็มมัน…


...พวกมึงลืมหรือไงว่านี้ห้องกระจก-*-


ผมได้เเต่ส่ายหน้าให้กับความอยากรู้คำตอบของพวกมัน ก่อนจะเป็นฝ่ายเดินออกไปหาไอ้ห่าลพเเล้วยัดเงินใส่มือมันไปพร้อมกับบอกสิ่งที่เจ้านายของพวกมันฝากบอกมาทั้งหมดไป

‘03.30 น.’


“วันนี้ไม่เมาไม่เลิกคร้าบบบ”


เสียงไอ้ลพเเละพวกของมันตะโกนโวกเเวกพูดคุยกันอยู่ก่อนหน้าที่ผมกับไอ้เอ็มจะขึ้นมาถึงเเล้ว พอไอ้ลพมันหันมาเห็นผมกับไอ้เอ็มมันก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที


“เฮียกับซ้ออ เชิญวงนี้เลยคร้าบ วีไอพี สำหรับเจ้าภาพ^^”มันว่ายิ้มๆ เเล้วผายมือเชิญพวกผมไปทางเตาหมูกระทะเตาหนึ่งที่มีเบาะลองนั่งพิเศษกว่าวงอื่นๆที่นั่งบนพื้นกันเลย


ตอนนี้ชั้นดาดฟ้ามีเตาสำหรับย่างหมูกระทะตั้งอยู่บนพื้นประมาณ 3-4 เตา พร้อมทั้งพวกของสดที่จะใช้ปิ้งกินกันที่ถูกจัดเอาไว้เป็นชุดๆ อยู่ข้างๆเตาเหล่านั้น เเละที่ขาดไม่ได้คงเป็นลำโพงขนาดย่อมๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ เนี่ยเเหละ...ผมคิดว่าพวกมันพึ่งจะยกขึ้นมาเเน่ๆ เพราะตอนที่ผมขึ้นมาตากผ้าคราวนั้นยังไม่มีเลย…


“นั่งเลยๆ เดี๋ยวผมปิ้งให้”ไอ้ลพมันว่าออกมาอย่างรู้งาน ก่อนจะจัดการปิ้งๆย่างๆของบนนั้นเอามาวางใส่ทั้งจานของผมเเละของไอ้เอ็มด้วย

“กลับไปนั่งกินไป เดี๋ยวพวกกูทำกันเอง”ไอ้เอ็มมันว่าออกมาเเบบนั้น เเล้วคีบของในจานมันส่งมาให้ผมอีกที

“..ไม่กินเหรอว่ะ?”ผมถาม

“มึงกินไปก่อน หิวไม่ใช่หรือไง”มันมองหน้าผมก่อนจะเลิกคิ้วถาม


เออจริง! ตอนนี้ยิ่งโคตรจะหิวเลย


ผมพยักหน้ารับเบาๆ เเล้วจัดการตักของในจานเข้าปากอย่างอารมณ์ดี….ฮ่าา..หมูติดมันด้วย..อาหร่อยย^^


ผมนั่งกินนั่งลิ้มรสชาติของพวกมันอย่างอารมณ์ดี...ฮ่า เปี่ยมสุขจริงๆเลย...หมูติดมัน กุ้งเเน่นๆ ปลาหมึกสดๆ น้ำจิ้มเเซ่บๆ…ฮ่าาา


“เอ็ม...อันนี้สุกยัง”ผมคีบกุ้งตัวหนึ่งขึ้นมาจากเตาเเล้วหันไปถามไอ้เอ็มมัน

“เเล้ว...เอามานี้”มันว่าออกมาเเบบนั้น เเล้วคีบกุ้งออกไปจากตะเกียบของผมเเบบหน้าด้านๆเลย

“อะไร! ทำไมเเย่งกู!!”ผมทำหน้างอใส่มันทันที


ก็ดูมันสิครับ!! กุ้งมีตั้งหลายตัวทำไมต้องมาเเย่งผมกินด้วยว่ะ--!!


“หวงกินเหรอมึง?”มันกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะนั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เเกะเปลือกกุ้งตัวที่มันพึ่งจะขโมยผมไปอย่างไม่สนใจเสียงโวยวายของผมสักนิด


หน็อยเเน่..ไอ้หมาขโมยกุ้ง-*-!


“...ตัวอื่นก็มี เเล้วมึงจะมาเเย่งกูทำไมเล่า!” ผมยังคงบ่นอยู่เเบบนั้น ยกมือขึ้นมากอดออกมองมันอย่างเคืองๆ

“หึ..กูจะเเกะให้ต่างหาก...เอ้า เอาไป”กุ้งตัวโตๆที่ผมนั่งเล็งมานาน ถูกวางลงบนจานของผม พร้อมๆกับหมูเเละปากหมึกที่ไอ้เอ็มมันคีบมาใส่จานให้อีก

"ให้กูจริงเหรอ...ไม่หลอกให้ดีใจนะ!"

"เออ^^ กินไป เดี๋ยวกูคีบให้”มันว่ายิ้มๆ ก่อนจะคีบผักคีบเนื้อใส่จานผมต่อ

“...ง่ำ...เเล้วมึงไม่กินอ่อ?”ผมงับกุ้งตัวโตๆ จนมันขาดเป็นสองท่อน เเล้วหันไปหาคนข้างๆที่ยังคงคีบโน้นคีบนี้มาใส่จานให้ผมอยู่

“เดี๋ยวกูกิน” มันพูดบัดออกมาเบาๆ เเล้วหันกลับไปที่หน้าเตาต่อ

“กินเลยสิ..อ..อะ..ก..กูป้อน”ผมยื่นกุ้งที่กำลังคีบอยู่ไปให้มัน…พร้อมกับสายตาที่คาดหวังให้มันอ้าปากรับกุ้งที่ผมกำลังยื่นไปจ่อปากของมันอยู่...


กินสักทีสิว่ะ..เขินจะตายเเล้ว ห่าเอ้ย!


“หึ...ขี้ปาก”จริงด้วย ผมพึ่งกัดมันไปเมื่อกี้นี้หว่า -*-

“งั้นกูกินเองก็ได้!”


ในจังหวะที่ผมกำลังจะดึงตะเกียบของตัวเองกลับมา ไอ้เอ็มมันก็อ้าปากงับกุ้งอีกครึ่งตัวของผมเข้าปากมันไปเสียก่อน ผมเลยดึงกลับมาได้เเค่ตะเกียบเปล่าๆเท่านั้น…


มันเคี้ยวกุ้งในปากช้าๆ เเต่สายตาเเมร่งกำลังมองผมอยู่เลย มองเเบบล้อๆด้วย...ไม่น่าไปป้อนมันเลย..อ๊ากก...เเค่ป้อนมัน เเค่นี้ทำไมเขินจังวะ -///-


“ก..กินเองเลย!!”ผมเเสร้งทำเป็นหงุดหงิด ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินของในจานของตัวเองต่อทันที


ผมยัดๆ เคี้ยวๆ ของในจานไปเรื่อยเเต่ก็ไม่หมดสักที เพราะไอ้เอ็มมันก็คอยตักมาใส่จานให้ผมตลอดๆ สลับกับที่มันตักกินเองบ้าง…


“เฮียยย  ซ้อออ~”

“...?”เสียงเริงร่าของไอ้ลพทำให้ผมต้องละสายตาจากของในจานตัวเองหันไปมองมันที่กำลังถืออะไรบ้างอบ่างวิ่งเข้ามาหาผมกับไอ้เอ็ม

“มีของดีมาฝาก”


ไอ้ลพมันว่าออกมาเเค่นั้นก่อนจะจัดการเอาเเก้วน้ำของผมกับไอ้เอ็มไป มันจัดการเทน้ำของเก่าทั้งเเก้วของไอ้บีเอ็มเเละของผมทิ้งไป ก่อนที่มันจะจัดการใส่น้ำเเข็งลงในเเก้วให้อีกครั้งพร้อมทั้งเทน้ำบ้างอย่างลงในเเก้วของผมกับไอ้บีเอ็มด้วย…


“ยาดอง?”ไอ้บีเอ็มมันเลิกคิ้วถามถึงสิ่งตรงหน้าที่ไอ้ลพพึ่งจะวางเเก้วทั้งสองลงตรงหน้าพวกผม

“ใช่เลยเฮีย...ยาดองของดีบ้านผมเอง พ่อผมดองเอาไว้ เมื่อวันพุธเเกมาหาเลยติดไม้ติดมือมาฝาก”

“เออๆ ขอบใจ”

“เอาไว้เติมนะคร้าบ”ไอ้ลพมันวางขวดใส่น้ำอะไรของมันตรงระหว่างผมกับไอ้เอ็ม...


ผมมองไอ้เจ้านายลูกน้องสองคนนั้นคุยกันก่อนจะเบนสายตามามองที่เเก้วตรงหน้าตัวเองเเทน…


ยาดอง??


สีมันออกเเดงๆกล่ำๆ มองผ่านๆก็คล้ายๆพวกคอกเทลทั่วๆไปที่กินๆกันตามงานนั้นเเหละ เเต่กลิ่นนี้...จะว่าหอมก็หอม เเต่ก็ให้ความรู้สึกเเปลกๆดีเหมือนกัน…


“งั้นผมกลับวงก่อนนะเฮีย มีอะไรเรียกใช้ได้นะคร้าบ”ไอ้ลพมันพูดออกมาเสียงระรื่นก่อนจะทำท่าตะเบ๊ะเเบบพวกตำรวจทหารเเล้ววิ่งกลับไปที่วงของมันเเทน

“....”พอไอ้ลพกลับวงไป ไอ้เอ็มมันก็กระดกยาดองในเเก้วที่ไอ้ลพพึ่งเทไว้ให้ที่เดียวหมด ก่อนจะคีบเนื้อหมูในจานผมตามเข้าไป

“....”ผมยกเเก้วของตัวเองขึ้นมาถือเอาไว้ในระดับสายตาบ้าง ก่อนจะมองมันอย่างพินิจพิเคราะห์


อื้ออ สีก็สวยดี...กลิ่นก็…


ฟุด..ฟุด..


ผมขยับเเก้วเข้ามาให้พอดีกับจมูกของตัวเองก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดเบาๆ


...ก็ไม่น่าเกลียดเท่าไร..


“.. ไม่กินก็ส่งมา”

“บ้า!..กินดิ!”ผมรีบตอบไอ้เอ็มไปทันที เเล้วรีบกระดกของในเเก้วเข้าปากไปที่เดียวหมดเพราะกลัวไอ้เอ็มมันจะเเย่งไป…


อื้ออ...รสชาติใช้ได้...งานดีทีเดียว~

‘05.12 น.’


“เอมมม...อาวมาอี๊กก..กก”ผมปัดป่ายมือไม้ของตังเองไปทั่ว...ก่อนจะคว้าทุกอย่างที่จับได้ยัดเข้าปากของตัวเองอย่างไม่สงสัยเลยว่ามันคืออะไร...


เเต่ดูเหมือนอันที่ผมพึ่งจะคว้าเข้าปากไปเนี่ยมันจะกินไม่ได้หรือเปล่าน่า…


ทำไมเคี้ยวไม่ออก--??


“พอ! มึงเมาเเล้ว!”เสียงดุๆของไอ้คนข้างๆดังขึ้น ก่อนที่มือของมันจะบีบเเก้มของผมเเรงๆให้อ้าปากออก เเล้วมันก็ล้วงเข้ามาในปากหยิบของกินของผมออกไป

“อาวมา...จากิง...เอิ๊ก~”

"ยางมันกินได้ที่ไหนเล่า ไอ้เเมวเอ้ย!!"


เสียงดุๆของมันดังมาพร้อมๆกับเเรงเขกเบาๆที่หัวของผม ก่อนที่ตัวของผมจะโดนมันดึงให้ไปพิงตัวของมันเอาไว้ พร้อมๆกับวงเเขนเเกร่งของมันที่เกี่ยวรอบเอวของผมเอาไว้กั้นไม่ให้ผมหงายท้องลงไป


“ตัวมึงเเดงไปหมดเเล้ว”ไม่ว่าเปล่า ไอ้เอ็มมันก็ใช้มือของมันมาจับเเข็งจับหน้าของผมพลิกไปมาด้วย

“อย่า..า..จาบบ..”

“เลิก! กูไม่ให้กินเเล้ว ไอ้ลพมาเอาเหล้ามึงไปตัวเเมร่งเเดงหมดเเล้วห่าเอ้ย!!”


เสียงโวยวายของไอ้เอ็มทำให้ผมต้องก้มมองสภาพของตัวเองตอนนี้ว่ามีสภาพเป็นเเบบไหน..


อ่า~ ผิวอมชมปูเลยยย…


“ชวยยย...ชอบบ..บ^^”ผมยิ้มร่า ปรบไม้ปรบมือยกใหญ่.....


ผิวผมสวยมากเลย เเดงๆ เเถมยังเเดงไปทั่วด้วย...ฮ่าา~


ผิวสุขภสาพดีจางง


“คุณ! นั่งนิ่งๆสิว่ะ!!”

“นิ่..ง..เเย้วว...งื้ม.ม”ผมงับเบาๆไปที่อะไรสักอย่างที่กำลังจับอยู่ที่เเก้มของผม...

“บ้านมึงเรียกนิ่งเหรอว่ะ เเล้วนิ้วกูมันกินไม่ได้..เเมร่งเอ้ย!!”


อ่า...เเบบนี้นี่เอง ถึงว่ากัดม่ายขาดด…คิกก..ๆ


“มึงนี่มันจริงๆเลย! ให้ตายสิว่ะ!”เสียงไอ้บีเอ็มมันบ่นงึมงำอยู่ใกล้ๆ ผมเลยพยายามจะขยับตัวเข้าไปหามัน


ผลัก!!


“เวร!!”เสียงโวยวายเเบบนี้เเสดงว่าเผลอทำอะไรเเน่เลยอ่ะ…

“ขอ.งึ่ม..”อันนี้อะไรอ่ะ ทำไมมันเเข็งๆ??

“เป็นอะไรหรือเปล่า!!”เเต่ยังไม่ทันจะได้ลองกัดลองเคี้ยวอะไรไอ้เอ็มมันก็กระชากตัวของผมกลับมาพิงไหล่ของมันเอาไว้เสียก่อน

“งึม...เเง่มม”...หายไปไหนเเล้วอ่าา ยังไม่ได้กินเลยย

“เป็นไงมั้งอ่ะเฮีย ซ้อมันหน้าโดนกระทะหรือเปล่า!!”

“ไม่ กูจับมันทัน...”

“เฮีย ผมว่าซ้อไม่ไหวเเล้วว่ะ”ใครบอก..กู๊ไหว..ววว..

“เออ กูกำลังจะพาไปนอน พวกมึงเลิกเเล้วก็เก็บกวาดให้เรียบร้อยด้วย...พรุ่งนี้กูให้หยุดพักวันหนึ่ง”

“จริงดิเฮีย”

“เออ”

“สุดยอดด”


เสียงพูดคุยกันดังเข้ามาในหูของผมที่ยืนตรงๆอยู่ข้างๆไอ้บีเอ็มที่ตัวส่ายไปมา...ผมว่าพวกมันเมาเเล้วเเน่เลยอ่ะ...ดูดียืนเซไปเซมาเป็นปูนาขาเกกันไปหมดเลย


โด่ๆ สู้ผมก็ไม่ได้...สาบาย~


เเต่เมื่อกี้ดีใจอะไรกันเหรอ...ดีใจด้วยย


"ดีจายย..ยย.."

“ดีใจอะไร มึงนะไปนอนกับกู”เสียงกระซิบของไอ้เอ็มดังขึ้นที่ข้างหู ผมก็เลยพยักหน้ารับรัวๆ


ไปไหนก็ได้ เเต่ไปกับเอ็ม...คิกๆๆ...เขินเลย..ได้พูดออกไปหรือเปล่าน่าา


“เอ็...ม หนาวว~”

“เออ รู้เเล้ว เดี๋ยวกูพาไปนอน”

“หนา...วอ่า...กอดหน่อยย”ผมว่าเเล้วซุกหน้าซุกตัวไปกับร่างกายของมัน

“มึงนี่มันจริงๆเลย”


เเล้วผมก็ถูกอ้อมกอดของมันดึงให้จมหายไปกับร่างกายของมัน จากตอนเเรกที่สัมผัสได้ถึงลมที่กำลังพัดผ่านชั้นดาดฟ้าในตอนเเรก ตอนนี้กับรับรู้เพียงสัมผัสอุ่นๆ เเละฝ่ามือของไอ้บีเอ็มที่กำลังกอดประโลมผมอยู่เท่านั้น…


...สบายจัง...ชอบเเบบนี้จังเลยน่าา ~



BY : ลั้น ลา


ความคิดเห็น