Desolate_Knight

คิดเห็นยังไง บอกกันได้นะ

ชื่อตอน : ประโยชน์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 284

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2562 13:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ประโยชน์
แบบอักษร

Chapter 60

          ร่างที่ทรุดหมอบจากการโจมตีถูกเด็กหนุ่มกระชากขึ้นมาอย่างไร้ความปราณีใด ๆ แต่เพียงชั่วพริบตาเด็กหนุ่มก็ต้องโยกหัวหลบอย่างรวดเร็วจากมีดสั้นที่พุ่งมาจากมือของชายชรา ซึ่งถึงจะหลบได้แต่มันก็ฝากรอยบาดยาวไว้บนแก้มขาวๆของคนต่างมิติ

            เด็กหนุ่มเตะไปที่ท้องของอีกฝ่ายจนตัวงอ ก่อนจะกระโดดหมุนตัวไปทางด้านหลังและส่งเท้าขวาเข้าประทับบนใบหน้าของอีกฝ่ายจนกระเด็นออกไปอีกครั้งหนึ่ง ชายชรารีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะแกว่งมีดในมือไปมาเพื่อปกป้องตัวเองอย่างสุดชีวิต

            “มีดเขาใช้กันอย่างงี้” เจ้าเบลเซบับถูกเรียกออกมาก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นมีดสั้นและพุ่งเข้าปะทะกับมีดของชายชรา ซึ่งด้วยความเชี่ยวชาญในการใช้มีด เด็กหนุ่มก็ตัดมือข้างที่ถือมีดของอีกฝ่ายทิ้งและสร้างแอ่งสีชาดขึ้นมา

            “อาชาปีศาจฆ่าสังหาร!” ชายชราที่สิ้นหนทางตระโกนขึ้น

            ม้าปีศาจทั้งสี่เมื่อได้ยินคำบัญชาดวงตาของมันก็สาดประกายสังหารขึ้นมา ก่อนจะสลัดเกวียนทิ้งอย่างไม่ใยดี และพุ่งเข้าโจมตีเด็กหนุ่มราวกับตกมัน

             มีดของชราถูกคว้าขึ้นมา พร้อมกับจังหวะที่เด็กหนุ่มโถมเข้าหาเจ้าของเก่าของมีดสั้นและแทงมันไปที่ไหล่ของอีกฝ่ายจนทะลุไปแทงเข้ากับต้นไม้ที่ด้านหลัง ซึ่งเป็นการป้องกันอีกฝ่ายไม่ให้หนีไปไหนได้อย่างดี

            “อ้ากกกกกกกกก” ชายชราร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ไม่มีใครในที่นั้นสนใจแม้แต่ตัวเดียว

            “ลิเวีย เลือกเลยจะเอาตัวไหน”

            เพียงสิ้นคำพูดไม่ถึงลมหายใจหนึ่ง กำไลที่รัดต้นแขนก็ส่องแสงสีเทาและพุ่งออกมาที่ด้านหน้า ก่อนจะแปรเปลี่ยนร่างเป็นอสรพิษขนาดยักษ์สีเทาที่ชูคอสูงกว่าเสาไฟฟ้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เสียเวลาแม้สักวินาทีลิเวียธานอสรพิษสีเทาก็เข้าต่อสู้กับม้าปีศาจถึงสองตัวพร้อมกัน

            “มาละเลงเลือดกันหน่อย...”

            เด็กหนุ่มจากมิติอื่นยกรอยยิ้มชวนขนลุกขึ้นมาบนใบหน้า ดวงตาทั้งสองล้วนฉายแววราวกับอสูรร้ายที่มองเห็นเหยื่ออยู่ตรงหน้า หอกมรกตแหวกเวหาถูกเรียกออกมาพร้อมกับขาแมงมุมแปดข้างที่งอกออกมาจากแผ่นหลัง ขากระต่ายดีดตัวส่งเด็กหนุ่มกระโจนเข้าต่อสู้กับม้าปีศาจอีกสองตัวที่เหลือ

            แม้จะเป็นม้าปีศาจที่แข็งแกร่งแค่ไหนแต่ทั้งสี่ตัวก็ไม่มีตัวไหนคณามือของเด็กหนุ่มและเจ้าลิเวียธานแม้แต่ตัวเดียว ท้ายที่สุดม้าปีศาจทั้งสี่ก็ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมในสภาพที่เละจนน่าขนลุกไม่ต่างกัน

พรึด

            มีดสั้นที่อาบเลือดถูกดึงออก พร้อมกับเสียงโหยหวนอันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดของชายชราผู้อาภัพ

            “ไอ้เด็กเนรคุณ! ทำไมแกต้องทำแบบนี้กับข้าด้วย ทั้งที่ข้าอุตส่าห์ช่วยเหลือเจ้าให้เดินทางเร็วขึ้น” ชายชราคำรามขึ้นด้วยอารมณ์อันเกรี้ยวกราด

            “ไอ้แก่หน้าด้าน พูดมาได้ไม่อายปาก แกตั้งใจที่จะเอาชั้นไปขายแท้ๆยังจะกล้าพูดแบบนี้อีก...”

            “กะ แกเอาอะไรมาพูด”

            “ชั้นได้ยินที่แกคุยกับพวกทหารทุก-ถ้อย-คำ และอีกอย่าง เราเองก็เคยเจอกันมาก่อนแล้วแค่เดาเรื่องสันดานของแกมันคงทำได้ไม่ยาก”

            “แกเป็นใคร!!!”

            “อย่ามา...” เขาพูดอย่างนิ่งเรียบ ก่อนจะเตะไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแรง “ขึ้นเสียงกับชั้น”

            ตุบ

            ร่างของชายชราทรุดหมอบเป็นครั้งที่สามจากการกระทำอันแสนป่าเถื่อนของเด็กหนุ่ม

            “ชื่อของชั้นคนอย่างแกไม่มีค่าพอให้รู้หรอก บอกมาอีกสี่คนที่เหลือชื่อว่าอะไร”

            “ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าหมายถึงอะ...” ก่อนจะพูดจบ ใบหน้าของมันก็ถูกตบอย่างแรงจนแทบหัวหลุด

            “อย่ามาแกล้งโง่ แกคือหนึ่งในผู้ให้การสนับสนุนสนามประลองมรณะ ชั้นจำแกได้รวมถึงจำหน้าอีกสี่คนที่เหลือได้ด้วย บอกมา! พวกมันชื่อว่าอะไร!!”

            “เหอะ ข้าไม่ใช่คนโง่ไอ้เด็กเลว บอกไม่บอกแกก็ฆ่าข้าอยู่ดี แล้วข้าจะพูดทำไม”

            “ถูกของแก...”

            ฉั้วะ

            แขนอีกข้างของชายชราถูกตัดทิ้งอย่างไม่ใยดี และมีเลือดสีแดงไหลทะลักออกมาราวกับท่อน้ำประปารั่ว

            “อ้ากกกกกกกก ไอ้สัตว์นรก!!!”

            “ก็เลือกเอาว่าจะบอกทุกอย่างมาแล้วตายอย่างสบายๆ หรือว่าต้องถูกทรมานจนตายอย่างช้า ๆ ชั้นจะตัดอวัยวะแกทีละชิ้นๆ ๆ ๆ จนกว่าแกจะยอมพูดหรือตายไปซะก่อน”

            “ไอ้ปีศาจ ไอ้เด็กบัดซบ ไอ้สัตว์นรกส่งมา... อ้ากกกกกกก!!!”

            อวัยวะส่วนต่าง ๆของชราถูกตัดทิ้งทีละเล็กทีละน้อยจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของความเป็นมนุษย์ ยิ่งพอประกอบกับการที่เด็กหนุ่มเอายาระงับโลหิตออกมาใช่เพื่อหยุดเลือด ทำให้อีกฝ่ายไม่เสียเลือดมากเกินไปจนตายไปเสียก่อนและยังคงถูกทรมานอย่างต่อเนื่อง จนท้ายที่สุดรายชื่อทั้งสี่ก็ถูกคายออกมาแต่เพราะอีกฝ่ายหมดแรงที่จะกล่าวสิ่งใด ๆ รายชื่อที่ได้มาจึงเป็นสมุดบันทึกที่ชายชราเรียกมาจากตำรับบุคลากร

            “ไหน ๆก็ไหนแล้ว เอาของที่อยู่ในตำรับบุคลากรของแกทั้งหมดออกมาซะ แล้วความตายอันแสนหวานจะไปหาแก”

            ความเจ็บปวด ความขมขื่น และความหวาดกลัว ทุกสิ่งทุกอย่างพลักดันให้ชายชราทำตามเพื่อร้องขอความตายอย่างหมดหนทางที่จะต่อสู้ขัดขืนใด ๆ ในชีวิตเศรษฐีนักลงทุนที่นอนอยู่บนกองเงินกองทองเช่นเขา เขาแทบไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชแบบนี้

            เงินจำนวนหนึ่ง รวมไปสิ่งของปรากฏขึ้นมาบนอากาศที่ว่างเปล่าและตกลงพื้นราวกับเศษขยะ เด็กหนุ่มเก็บเงินทั้งหมดไว้ในลูกบาศก์เงินตรา ก่อนจะไล่สายตาไปตามของต่าง ๆอย่างเรียบเฉย ไม่มีอาวุธแม้แต่ชิ้นเดียว... ตาแก่นี้คงจะเป็นแค่คนรวยทั่วไปที่ไม่สนใจการต่อสู้ เด็กหนุ่มเก็บแก้วแหวนเงินทองต่าง ๆใส่ถุงผ้า ก่อนจะหยิบตำราหนังสือที่มีด้วยกันสามถึงสี่เล่มขึ้นมาไล่ดูอย่างผ่านๆ และวางไว้ข้างกระเป๋า

            “......” มือของบุรุษจอมโฉดปิดไปที่ดวงตาทั้งสองของเหยื่อ ก่อนที่คมมีดจะเฉือนผ่านลำคอและสร้างการพรั่งพรูของสายโลหิตสีชาดข้น องค์ประกอบทุกอย่างทำให้เขาแทบมีสภาพไม่ต่างอะไรไปกับเจสันในตำนาน

            ม้าปีศาจคนละสองตัวถูกกินดิบๆโดยอสูรในคาบมนุษย์และงูยักษ์สีเทาจนหมด ด้านลิเวียธานนั้นไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเพราะเป็นการกินอาหารตามปกติ แต่สำหรับเจ้าอสูรวิวัฒนาการ ร่างของเขาเกิดการกระตุกขึ้น และความร้อนก็ส่งผ่านไปทั่วร่างราวกับเปลวไฟที่ลามไปทั่วเส้นเลือดและกล้ามเนื้อ ถึงเขาจะอยู่ในป่าเช่นนั้นแต่ม้าถือเป็นสิ่งมีชีวิตที่หากินได้ยากอย่างไม่น่าเชื่อ ร่างกายของเขาจึงปรับเปลี่ยนเข้ากับม้าปีศาจอย่างช้า ๆ จนท้ายที่สุดหลังจากพ่นลิ่มเลือดของตนเองออกมาการวิวัฒนาการก็สิ้นสุดลงท่ามกลางความเหนื่อยล้าของเด็กหนุ่ม

            “ดันมาปรับสภาพเอาตอนนี้...” เขาบ่นขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะรวบรวมสติเพื่อตรวจสอบบริเวณใกล้เคียงเพื่อหาพยานรู้เห็น ซึ่งดูเหมือนว่าสถานที่แห่งนี้คงจะยากต่อการเข้าถึงของผู้คนจริง ๆ จึงไม่มีมนุษย์อยู่แถวนี้เลย

            จากการคาดเดาของเด็กหนุ่ม เขาคิดว่าถ้าเกิดว่าตัวเขาเองไม่ชิงลงมือก่อนพวกตาแก่ พวกนั้นก็คงจะหวังใช้ที่นี่เพื่อกุมตัวเขาอย่างเงียบเชียบโดยไม่มีใครรู้เพราะความเปลี่ยวของสถานที่ซึ่งออกห่างจากเส้นทางหลักในการเดินทางมาพอสมควรอย่างแน่นอน

            เขาไม่รู้แน่ชัดว่าทำไมอีกฝ่ายจึงเลือกหลบหนีการจับกุมของสภาโลกด้วยวิธีแบบนี้ แต่ถ้าจะให้คาดเดา เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงจะหวังตบตาคนอื่นด้วยการปลอมตัวเป็นชาวบ้านธรรมดาล่ะมั้ง น่าเสียดายที่โลกมันดันกลมและแคบไปหน่อยจึงทำให้ตาแก่และพวกมาเจอเข้ากับเขาด้วยความบังเอิญ

            สิ่งของที่เด็กหนุ่มไม่เอา ซากของเกวียน ศพของทหารและตาแก่ ทั้งหมดทั้งมวลถูกทิ้งไว้เบื้องหลังพร้อมกับการจากไปของเด็กหนุ่มผู้ลงมือ

            “เสียเวลาจริง ๆ” ลิเวียธานที่เปลี่ยนร่างกลับมาเป็นกำไลเอ่ยขึ้นมาอย่างยากจะคาดเดาความคิด “แล้วเจ้าจะเอาชื่อของพวกมันไปทำไม แก้แค้นรึ”

            “ไม่...” เขาปฏิเสธด้วยท่าทีเรียบเฉย “ก็แค่คิดว่ารู้ไว้ก็ไม่เสียหาย แถมยังอาจเป็นประโยชน์ในอนาคต ไม่สิ.....”

             “..........”

            “มันต้องเป็นประโยชน์อย่างแน่นอน”

ความคิดเห็น