Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 12 ตะกอนในหัวใจ

ชื่อตอน : บทที่ 12 ตะกอนในหัวใจ

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 134

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2562 23:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 ตะกอนในหัวใจ
แบบอักษร

        ไป๋อวี่เป็นคนมอบกระเช้าผลไม้และช่อดอกไม้ให้แก่จูอี้หลงในฐานะดารานำและตัวแทนของทีมนักแสดงของเจิ้นหุน จูไฉ่หงรองผู้จัดการส่วนตัวของจู้อี้หลงรับของแล้วนำไปวางรวมกันไว้กับของเยี่ยมชิ้นอื่นๆ ทั้งหมดผลัดกันถามอาการจูอี้หลงเบาๆ คุยสารทุกข์สุกดิบกันสักครู่ จูไฉ่หงก็ขอร้องให้ทุกคนออกมาก่อนเพราะจูเหล่าซือคงอยากจะพักผ่อนบ้างเพราะเช้าวันนี้มีคนมาเยี่ยมเขาสี่คณะเข้าไปแล้ว ทั้งหมดจึงค่อยๆทยอยออกจากห้อง         

        ไป๋อวี่รั้งรออยู่ ซึ่งทุกคนก็เข้าใจว่าในฐานะที่เขาสนิทสนมกับจูอี้หลงมากกว่าใครในทีม เขาย่อมอยากจะกล่าวอะไรเป็นส่วนตัวกับจูเหล่าซือบ้าง ทุกคนจึงถอยออกมาทิ้งเขาไว้ในห้อง ตอนแรกจูไฉ่หงทำท่าว่าไม่อยากจะปล่อยทั้งสองไว้ตามลำพัง แต่เมื่อเธอสบตากับจูอี้หลงเธอก็เข้าใจว่าเขาบอกว่าไม่เป็นไรเธอจึงถอยออกมา จูไฉ่หงชวนทุกคนไปรอไปอวี่ที่โถงกลางของตึก เมื่อไป๋อวี่ออกมาแล้วจะได้ถ่ายรูปร่วมกัน เพื่อใช้ประโยชน์ทางการประชาสัมพันธ์ต่อไป                  

        ไป๋อวี่ยืนอยู่กลางห้อง เขากระแอมไล่เสมหะในคอเล็กน้อยก่อนจะถามคนป่วยที่นั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง         

        "ผมถามอะไรเกอหน่อยได้ไหม" จูอี้หลงเลิกคิ้ว ตอบเขาเบาๆพร้อมรอยยิ้ม         

        "ได้สิ"         

        "ที่เกอไม่อยากให้ผมมาโรงพยาบาลไม่ใช่ว่าเกอไม่อยากเห็นหน้าผมใช่ไหม" น้ำเสียงที่ถามนั้นเรียบๆแต่สายตากลับจ้องเขม็งเพื่อหาคำตอบ         

        "อะ อะไรกัน..." คำถามของไป๋อวี่กระทบใจจูอี้หลงจนเขาตกประหม่า ไม่สามารถตอบได้ในทันที          

        "ไม่อยากให้นายเสียเวลาทำงาน" เป็นคำตอบที่เขาคิดได้ในเวลาที่สั้นที่สุด ไป๋อวี่กลอกตาขึ้นมองเพดาน คล้ายคนใกล้หมดความอนทน         

        "ผมคงไม่มีความหมายอะไรสำหรับเกอเลยใช่ไหม" เขายังไม่ยอมแพ้         

        "......."  จูอี้หลงใช้ความเงียบงันเป็นคำตอบ สีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กๆของเขาทำให้ไป๋อวี่เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาสะบัดหัวเหมือนจะไล่บางอย่างออกไปจากความคิดของตัวเอง ก่อนจะจ้องตาจูอี้หลง แล้วคาดคั้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์         

        "เกออยากเห็นผมตายใช่ไหม" ....         

        จูอี้หลงเม้มริมฝีปากแน่น ทอดสายตามองตอบไป๋อวี่          

        "อย่ามามองผมด้วยสายตาของเสิ่นเวยนะ" ไป๋อวี่ระเบิด         

        คำพูดหลากหลายดังขึ้นในหัวของจูอี้หลง ... เลิกทำเหมือนไป๋เหล่าซือเป็นจ้าวอวิ๋นหลานได้แล้วนะ... จูเหล่าซือยังอินกับบทอยู่นะ.... พวกคุณเป็นการ์เดียนที่ต้องพิทักษ์ซึ่งกันและกันสินะ.... มันทำให้เขาพึมพำออกไปอย่างลืมตัว         

        "...มะ ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นอย่างนั้น..."         

        "ฮะ?" ไป๋อวี่อุทาน          

        "ไม่ได้ตั้งใจ ?? เกอเห็นผมเป็นตัวอะไร" ไป๋อวี่ถาม นัยตาเริ่มรื้นไปด้วยน้ำใส ก่อนที่จูอี้หลงจะทันได้กล่าวอะไร ไป๋อวี่ก็ผลุนผลันเปิดประตูพรวดออกไปจากห้อง         

        จูอี้หลงอยากจะบอกว่าเขาคงไม่มีโอกาศได้เห็นไป๋อวี่ตายหรอก แต่เขาก็ไม่ได้พูด จนเห็นไป๋อวี่พรวดพราดจากไป เขาจึงได้สติ         

        "ฉันคงไม่ได้เห็นนายตายหรอก" จูอี้หลงระล่ำระลักตะโกนตามไป๋อวี่ไป แต่ไป๋อวี่ก็คงไม่ได้ยินเสียแล้ว จูอี้หลงงึมงัมต่อเบาๆ ...         

        "ฉันคงขาดใจตายก่อนที่จะได้เห็นนายตาย...." จู่ๆน้ำตาก็ทะลักออกมาท่วมสองแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ จูอี้หลงปล่อยเสียงสะอื้น ฮัก อย่างไม่กลัวใครจะได้ยิน         

        เผิงกวนอิงเปิดประตูห้องเข้ามาได้ยินเสียงสะอื้นฮักของจูอี้หลง เขาตรงเข้าไปหาคนป่วยที่นั่งร้องไห้อยู่บนเตียง ความที่เขาไม่เคยเห็นจูอี้หลงร้องไห้มากมายขนาดนี้มาก่อน ทำให้เขารีบรวบตัวเพื่อนรักเข้ามากอด ในหัวยังมึนงงว่านี่มันเรื่องอะไรกัน รู้แต่ว่ามันต้องเกี่ยวกับเหล่าไป๋ ที่เดินชนกับเขาเมื่อกี้นี้....    

        ทำไมล่ะ มองด้วยสายตาของเสิ่นเวยแล้วเป็นยังไง เขาไม่มีสิทธิ์รู้สึกแบบที่เสิ่นเวยรู้สึกหรืออย่างไร ความปราถนาที่คับแน่นอยู่ในอก แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก ไม่กล้าแม้แต่จะยื่นมือออกมาข้างหน้า ต้องเป็นเสิ่นเวยเท่านั้นหรือถึงจะมีความรู้สึกเหล่านี้ได้ จูอี้หลงปล่อยให้น้ำตาไหลพรากลงทั้งสองข้างแก้ม นี่ก็น้ำตาของเสิ่นเวยเหมือนกัน เขาบอกตัวเองพร้อมแค่นหัวเราะ นี่ก็เสิ่นเวยหัวเราะ ทำไมเขาจะไม่อยากให้เป็นอย่างนั่นล่ะ เขาอยากให้ทั้งหมดนี่เป็นความรู้สึกของเสิ่นเวย อยากให้มันเป็นเพียงตะกอนที่ตกค้างอยู่ในหัวใจ อยากให้แค่การร้องไห้ไม่กี่ครั้งจะล้างตะกอนเหล่านั้นไปให้หมดจากใจเขาได้         

        เสียงแค่นหัวเราะของคนที่ซบอยู่บนอกทำให้เผิงกวนอิงไม่สนใจประตูที่เปิดออกทางเบื้องหลัง เขาเพียงแต่ยิ่งกอดจูอี้หลงเอาไว้แน่นกว่าเดิม ก้มลงกระซิบข้างหูเบาๆ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร         

        .............


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}