facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สอนครั้งที่ 3 พี่มอคค่า

ชื่อตอน : สอนครั้งที่ 3 พี่มอคค่า

คำค้น : Music of love วุ่นรัก นายปี1วายร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 300

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2562 17:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สอนครั้งที่ 3 พี่มอคค่า
แบบอักษร

​พี่มอคค่า​

"น..นาย?" ดวงตากลมโตมองมายังอีกฝ่ายที่ยืนจ่ออยู่หน้าประตูด้วยความตกใจ เชี่ยไรวะเนี่ย "ตามมาหรือไง โรคจิตปะเนี่ย?" นทีส่ายหน้าเบาๆพลางชี้ไปที่ประตูห้องข้างๆ หมายความว่าไง? อย่าบอกนะว่า อยู่ห้องข้างๆฉันอ่ะ?

"อยู่ห้องข้างๆอ่อ?" ร่างสูงพยักหน้าหงึกๆ ก่อนที่เขาจะยื่นถุงอะไรบางอย่างมาให้ "ถ..ถุงอะไร?" ภาคินยื่นมือเปิดถุงเล็กน้อยดูด้านใน มีทั้งน้ำเปล่าแล้วก็ขนมข้างในถุง "ให้หรอ? ให้ทำไม?" นทียื่นถุงนั่นใส่มืออีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล ก่อนจะหยิบโพสอิทขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างแล้วส่งให้อีกฝ่าย

(มาขอโทษที่ก่อเรื่องครับ)

"อ่อ หรอ? รู้ตัวว่าก่อเรื่อง ก็อย่าทำดิ รู้ไหม มันทำให้ฉันหงุดหงิดแค่ไหน เวลาที่นายชอบทำตัวประหลาดๆ ทำนู่นทำนี่ ก่อเรื่อง มันน่ารำคาญอ่ะ" ร่างสูงก้มโค้งเป็นการกล่าวขอโทษ แต่นั่นมันก็ไม่ได้ทำให้คนอย่างภาคิน ใจชื้นขึ้นมาเลย

"กึกๆ"

"เอ๊ะ?" เสียงอะไรบางอย่างดังมาจากในห้อง ในขณะที่ทั้งคู่หันกลับไปมองด้านในห้องที่ส่งเสียงแปลกๆ "เชี่ย!!" ประตูห้องนอนของเขาถูกเปิดออกกว้างอย่างไม่ตั้งใจ ฝีเท้าเล็กวิ่งเข้าไปในห้องเหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง "ป..ไปไหน ข้าวผัดลูกกก" สายตากวาดมองไม่รอบๆ แต่ก็ดูไม่มีวี่แววของแมวตัวเองอยู่เลย หน้าต่างห้องถูกเปิดทิ้งเอาไว้ด้วยสีหน้าลนลาน ชะโงกออกไปมองนอกหน้าต่าง แต่ก็ดูไม่มีวี่แววของเจ้าข้าวผัดที่ว่าเลย แม้แต่น้อย

"เมี้ยว~" เสียงร้องครางเมี้ยวดังออกมาจากนอกห้องก่อนที่ภาคินจะรีบฟุบตัวลุกขึ้นวิ่งตามเสียง "อ่ะ..." ฝีเท้าก้าวไม่ออกเมื่อเจ้าข้าวผัดตัวแสบหลุดออกมาจากห้องแล้วยังกรู่เข้าไปคลอเคลีย​นทีอีก "อ่ะ นี่!" ร่างเล็กสาวเท้าก้าวเข้ามาอุ้มแมวออกจากขาอีกฝ่ายด้วยท่าทางหวงๆ "บ้าเอ้ย" นทีมองเจ้าแมวตาไม่กะพริบ

"เข้ามานี่มา" ก่อนที่ภาคินจะดึงมืออีกฝ่ายแล้วลากเข้ามาในห้องด้วยกัน ดวงตาเบิกกว้างมองบรรยากาศภายในห้องที่ตกแต่งไปด้วยไฟประดับตกแต่งภายในห้อง แต่แล้วสายตา ก็พล่าหันไปมองห้องนอนอีกฝ่ายที่เปิดอ้ากว้าง "อ้ะ เดี๋ยว!!" ภาคินรีบวิ่งตรงไปยังห้องของตัวเองแล้วปิดประตูล็อกไว้แน่น มองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ "นาย!! เห็น.. ใช่ไหม?!" นทีส่ายหัวเบาๆ เพราะเขาไม่ทันได้มองเข้าไปในห้องชัดเจน เลยเห็นบรรยากาศในห้องไม่ชัดเท่าไหร่

"แน่ใจ?" เขาพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง ก่อนที่ภาคินจะเริ่มถอนหายใจโล่งอกน้อยๆ "แต่ว่ายังไงก็.. นาย ก็เห็นแมวแล้ว ขอล่ะ..." ดวงตาหลี่ลงเล็กน้อยอย่างไม่มั่นใจ "อย่าไปบอกคนอื่นเรื่องฉันเลี้ยงแมวล่ะ ไม่อยาก...ให้ใครรู้" มือหนาสัมผัสเขียนลงบนโพสอิทอีกครั้ง

(ทำไม?)

"อะไร ทำไมต้องบอกด้วยว่าทำไม ฉันมีเหตุผลน่ะ ก็เหมือนนายนั่นแหละไม่ยอมพูดน่ะ!" ภาคินเดินตรงมายังอีกฝ่ายพร้อมกับน้องแมวในมือก่อนจะชี้นิ้วตรงไปยังใบหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล "ถ้ามีคนรู้ล่ะก็ นาย ตาย แน่!" ร่างสูงตรงหน้ายกยิ้มน้อยๆอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ก่อนที่เขาจะยกนิ้วก้อยขึ้นมาเป็นสัญญาณว่าจะไม่บอกใคร

"อะไร? สัญญาเกี่ยวก้อยเนี่ยนะ? เล่นเป็นเด็กๆไปได้ เฮ้อ.. เอาเถอะ" นิ้วก้อยของทั้งคู่ค่อยๆประสานเกี่ยวกันเบาๆ "ถ้านายบอกใครล่ะก็ รู้สินะว่าจะเจออะไร" และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์​ ที่ทำให้มันเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ

...

...

[ภาคิน]

​ตั้งแต่ตอนที่สัญญากันนั่น ผ่านมาแค่อาทิตย์เดียว แต่กลายเป็นว่า ทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิง ทุกครั้งที่ผมตื่นเช้าเตรียมตัวไปเรียน เจ้าบ้านทีมักจะชอบมายืนดักผมที่หน้าหอตลอดเวลา ไปเรียนด้วยกัน กลับหอก็กลับพร้อมกัน จนคนอื่นเขาพากันคิดว่าพวกเราสนิทกันซะงั้น ทั้งที่จริงๆ ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมเจ้านทีนี่ ถึงได้ตามตื้อผมทุกวี่ทุกวัน แต่มันก็ดีอยู่อย่าง เพราะเวลามันมาหาทีไร เขาก็ยังอุส่าเอาอาหารแมวมาให้ไอข้าวผัด เพราะงั้นมันช่วยประหยัดงบอาหารแมวที่ผมต้องซื้อตุนไปทุกเดือนได้แบบสุดๆ

"มึง ไอคิน"

"ห้ะ อะไร?" ทุกคนต่างหันมามองผมเป็นตาเดียวกันด้วยแววตาสงสัยแปลกๆ "มองเชี่ยไรเนี่ย"

"ก็เขาประชุมกันว่าจะไปรับน้องที่ไหน? มีทะเล หรือไปรีสอท หรือไปภูเขา เถียงกันจะเป็นจะตาย แต่ดูมึงดิ้ นั่งเหม่อ เป็นเชี่ยไรเนี่ย? หน้ายังกับคนไม่ได้กินข้าว"

"เอ่อ.. โทษ กูแค่เหนื่อยๆ ปวดหัวนิดหน่อย สงสัยหวัดลงมั้ง" พูดจบ ผมก็ค่อยๆ เอามือมาทาบหน้าตัวเองแล้วลูบหน้าเบาๆ "งั้นมึงก็ออกไปพักก่อน เดี๋ยวว่าไงจะบอกอีกทีในกลุ่นไลน์ อย่าไม่อ่านอีกนะมึง เอ้อ" เวฟ เพื่อนอีกคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่ม หยิบซองยาอะไรบางอย่างส่งมาให้ "กูไปจิ๊กมาจากห้องพยาบาล มันเป็นยาแก้หวัด"

"มึงจิ๊กยามาทำเชี่ยไรเนี่ย?"

"เออน่าาา ไปพักไป๊" ดูทุกคนมองหน้าเป็นตาเดียวกัน ส่งสายตาไล่ให้ผมไปพัก "เออๆ ได้ความว่าไง ก็โทรมา" ผมก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องประชุม หยิบหูฟังขึ้นมาใส่ เสียบต่อเข้ากับโทรศัพท์แล้วเปิดฟังเพลงอย่างที่ชอบทำทุกวัน แต่ตอนนี้มันก็เวลาเที่ยงแล้วด้วย หาไรกินดีกว่าแล้วค่อยไปนอนพักในห้องพยาบาล พอเดินตรงมายังโรงอาหารกว้างใหญ่ กวาดตามองไปรอบๆที่มีผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา "พี่คิน สวัสดีค่ะ ไหงวันนี้ไม่มากับนทีหรอคะ" รุ่นน้องสองคนที่จู่ๆก็เดินมาทัก ทำให้ผมหยุดชะงักฟังเพลงไปชั่วขณะ

"ครับอะไรนะ?"

"หนูถามว่าวันนี้พี่ไม่มากับนทีหรอ?"

"อ..เอ๊ะ? อ่ะ ฮ่า ฮ่า" ช่างแม่งสิ จะถามถึงมันทำไมเล่า! "คงไม่ว่างมั้งครับ พี่ก็ไม่รู้"

"แย่จัง หนูชอบเวลาพี่ไปไหนมาไหนกับนทีนะคะ น่ารัก เหมือนแฟนกันเลย" ฟ..แฟน? วอท?! ฉันเนี่ยนะ จะเป็นแฟนกะมัน ไอใบ้บ้านั่นอ่ะ ตลกสิ้นดี "ฮ่า ฮ่า... พูดเกินไป พี่มีแฟนแล้วนา" ถึงจะพึ่งเลิกไม่กี่อาทิตย์ก็เถอะ

"อ่ะ ต้องไปแล้ว ไว้เจอกันนะคะ"

"อ่า ครับ" รุ่นน้องที่วิ่งเข้ามาคุย ไหว้ลาผมช้าๆก่อนที่พวกเธอจะเดินกลับออกไปด้านนอก จะว่าไป เวลาเที่ยง เจ้านั่นต้องมาดักรอผมแล้ว แต่วันนี้กลับไม่มาแฮะ ว่าแต่ ผมจะสนใจทำไมล่ะ ช่างเถอะ จะสนใจมันทำไมกัน ร้านชานมตรงสุดโรงอาหารวันนี้เปิดนี่หว่า ตัดสินใจได้ว่าวันนี้จะกินอะไรดี ผมเดินตรงไปยังร้านชาที่ว่า ก่อนจะเอ่ยทักแม่ค้าที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี

"แหม วันนี้แต่งตัวสวยจังเลยนะครับ"

"อย่าชมกันบ่อยสิ น้องภาคินก็หล่อเหมือนเดิมเลยน้า วันนี้เอาชาเย็นไข่มุกปั่นเหมือนเดิมเน้อะ"

"ครับผม" ระหว่างที่รอ ตาก็กวาดมองไปรอบๆโรงอาหารอย่างที่เคยทำทุกวัน แต่ไม่นานนัก ก็ดันไปสะดุดตา เข้ากับนที ที่วันนี้เจ้าตัวไม่มาตามตื้อติดผม กำลังนั่งกินข้าวเงียบๆกับเพื่อนอีกสองคน แต่ว่ารอบนี้เขาใส่ผ้าปิดปากเอาไว้ เป็นหวัดอ่อ เอาจริงดิ อย่าบอกนะว่าฉันติดวันมันเนี่ย? พอมองเขาต่อไปเรื่อยๆ ก็ดูเหมือนเจ้าตัวจะสำลักข้าว แต่ว่าดันไม่ได้ซื้อน้ำมาด้วย ก่อนที่จะลุกออกจากโต๊ะอาหาร เดินตรงไปยังร้านน้ำที่อยู่ค่อนข้างห่างออกไปไกลนอกโรงอาหารเล็กน้อย

"พี่ครับ เอ่อ เอามอคค่าร้อนอีกแก้วนึง เงินไม่ต้องทอนครับ" ผมสั่งเครื่องดื่มอีกแก้วหนึ่ง ทันทีพร้อมจ่ายเงินไปด้วย "อ่า พี่คับ มีกระดาษกับปากกาไหม?"

"อ่อ เอาตรงนั้นไปได้เลยค่ะ พี่เอาไว้จดรายการสั่งของลูกค้า เอาอันนั้นไปจดนะ"

"ขอบคุณครับ" ได้ทีก่อนจะเอื้อมไปหยิบปากกากับกระดาษขึ้นมาเขียนโน๊ตเล็กๆแผ่นนึง "ว่าแต่.. จะเขียนอะไรดี... อืม.. อย่าเอาหวัดไปติดคนอื่น... กินยาซะไอใบ้ :P Mr.Mocha ฮ่า ฮ่า ติ๊งต๊องหว่ะ"

"นี่จ้ะมอคค่า"

"โอ๊ะ ครับ" กำลังจะแก้โน๊ตใหม่ แต่กลายเป็นว่ากาแฟร้อนมอคค่าดันทำเสร็จซะก่อน ช่างมันละกัน ผมหยิบแก้วทั้งสองแก้ว ของตัวเองแล้วก็อีกแก้วนึงที่สั่งมา ก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะของเจ้าตัวปัญหาอย่างนทีที่ตอนนี้เขายังไม่กลับมาจากการเดินไปซื้อน้ำข้างนอก

"อ่ะ.. พี่..ภาคิน มีอะไรหรือเปล่าครับ?" ผู้ชายที่นั่นตรงข้าม เงยหน้ามองผมด้วยใบหน้าที่ดูมีคำถาม "เอ่อ ชื่อวีใช่มะ?"

"ครับ" ผมค่อยๆวางแก้วกาแฟมอคค่ากับยาที่ได้จากเพื่อน แบ่งออกมาให้นิดหน่อยวางไว้ที่ข้างๆจานข้าวของนที "อย่าบอกนทีนะ ว่าพี่เอานี่มาให้ ถ้าเขาถามก็บอกว่า รุ่นพี่เอามาให้ก็พอ อย่าบอกชื่อ เค๊?"

"ค..ครับได้" วีพยักหน้าเป็นการตอบรับ ก่อนที่ผมจะหันหน้าไปมองเพื่อนอีกคนที่ดูก้มหน้าก้มตาหลบหน้าผมอย่างจริงจัง แน่นอน ว่าคนๆนี้ ก็คือรุ่นน้องที่ผมหัวร้อนใส่ตอนเจอกันวันแรกที่ชื่อไอดิน

"นายด้วย"

"อ่ะ เอ๊ะ ผ..ผม?"

"ถ้าบอกว่าฉันเอาของพวกนี้มาให้ล่ะก็ ฆ่าตายแน่"

"อ้ะ ค..ครับ! ม..ไม่บอกแน่นอน"

"ดี๊ งั้นฝากเงียบๆด้วยนะ" กล่าวจบ ผมก็รีบจ้ำอ้าวเดินหลีกออกมายืนหลบที่หลังเสาอย่างรวดเร็วประจวบเหมาะกับที่นทีเดินมาพร้อมกับน้ำที่ซื้อมาพอดีด้วยผ้าปิดปากที่ล่นลงต่ำ เขามองแก้วกาแฟด้วยความสงสัย และเหมือนจะหันไปมองเพื่อนทั้งสองคน แต่ทั้งคู่ก็ปฎิเสธว่าไม่ใช่ของตัวเอง เขาก้มลงนั่งลงบนโต๊ะช้าๆพร้อมกับหยิบโน๊ตกระดาษที่ผมแอบแปะไว้ใต้แก้วน้ำนั่นขึ้นมาอ่าน แล้วทำไมฉันต้องมาทำตัวด้อมๆมองๆตรงนี้ด้วยวะเนี่ย?

"อ่ะ.." รอยยิ้มค่อยๆเผยขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างไม่ทันได้สังเกตุ เพราะความที่เขาเอาแต่ทำหน้านิ่งไม่ค่อยยิ้ม มันทำให้เพื่อนเขาอีกสองคนที่นั่งมองเขายิ้มไม่หุบทำหน้าตาแปลกใจ "ยิ้มหล่อๆก็เป็นด้วยนี่หว่า" เผลอรู้ตัวอีกทีก็เสือกยิ้มตามออกมาเฉย เอ้ย ไอบ้า จะยิ้มตามทำไมเล่า รีบไปดีกว่า

แต่แล้ว วันแล้ว วันเล่า ก็ดันกลายเป็นว่า ทุกๆพักกลางวัน ผมดันชอบเอาของนู่นนี่ไปวางไว้ให้เขาหลังพักเที่ยงตลอดจนติดเป็นนิสัย "พี่คินอะไรของพี่เนี่ย พี่ก็เอาไปให้เองเส้ จะมายัดผมทำไมเล่า"

"ก็แกเป็นพี่รหัสมัน แกก็เอาไปให้ละบอกว่าของแกไงเล่า พี่รหัสหัดดูแลน้องสิวะ"

"พี่คินนน" ไม่ทันได้พูดจบ ผมที่ผลักน้องปีสองที่เป็นน้องรหัสและเป็นพี่รหัสอย่างดลเข้าไปฝ่าในกลุ่มเพื่อนของนทีก่อนจะวิ่งออกมาหลบหลังเสาเช่นทุกที

"นที อะนี่ มอคค่า" ดลยื่นแก้วกาแฟมอคค่าให้อีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะรับมันแล้วก้มขอบคุณ "พี่ดล มอคค่าเนี่ย ไม่ใช่ของพี่ใช่มะ?" วีเขย่าแขนเบาๆมองตาดลเหมือนกำลังส่งซิกอะไรบางอย่าง

"ฮ่า ฮ่า ก็นะ เจ้าเดิมนั่นแหละ"

"ดีจัง มีคนให้กาแฟมอคค่าทุกวันเลย อิจฉาจุง" ท่ามกลางเสียงล้อเลียนแกล้งหยอกล้ออ่อนๆ มีเพียงนที ทีทุกครั้งที่เขาได้มอคค่า เขามักจะยิ้มกริ่มตลอดเมื่อรับกาแฟนั่นมา เป็นบ้าหรือไงวะ ยิ้มทำไมก็ไม่รู้

...

...

ในช่วงเย็นหลังจากเลิกเรียน ผมที่รู้สึกเบื่อไม่รู้จะทำอะไร มักจะมานั่งหลบอยู่ใต้ต้นไม้หลังมหาลัยแล้วนอนเปิดเพลงฟังเงียบๆ บรรยากาศเย็นๆ ในช่วงเย็น กินน้ำเย็นๆ ชื่นใจจัง เพลงที่เปิดค่อยๆคอลไปเลื่อยๆจนทำให้รู้สึกกำลังเสพบรรยากาศรอบๆอย่างเพลินๆจนสุดท้ายก็หลับตาพลิ้มนอนหลับใต้ต้นไม้ไปตอนไหนก็ไม่ทราบ

"อึก.." เวลาผ่านล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ผมที่ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาจากการแอบงีบหลับอย่างสบายใจ แต่แล้วก็มาสะดุ้งโหยงตกใจกับใบหน้าเรียวคมๆที่ก้มลงมามองหน้าผมตั้งแต่เมื่อไหร่ตอนไหนก็ไม่รู้ "เชี่ย!!" ผมรีบผละตัวลุกขึ้นนั่ง สบดคำหยาบออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าตัวที่คุณก็พอจะเดากันออกว่าเขาคืนใครอ่ะนะ

"นายทำบ้าอะไรเนี่ย?"

"..........." ดวงตาหลี่ลงอ่อนๆ พลางยกถุงที่ข้างในมีน้ำกับขนมแบบทุกครั้งที่เราเจอกันเขามักจะซื้อของพวกนี้ติดมาด้วยเสมอ "หวัดอ่ะ หายแล้วหรอ?"

"........?" เขาเอียงคอมองผมด้วยความสงสัย เออ เชี่ย! ถามทำไมว่าเป็นหวัดหรอ งี้เขาก็รู้อะดิว่าฉันคือไอรุ่นพี่มอคค่า "อ่ะ ฮ่า ฮ่า คือ เห็น..อ่า..เห็นใส่แมสปิดปาก เดินไปมา คิดว่าเป็นหวัด" เขาพยักหน้าเบาๆผ่อนความสงสัย พร้อมกับหยิบกระป๋องน้ำอัดลมส่งมาให้ "โอ๊ะ แต๊งกิ้ว" ค่อยๆแกะฝาออกก่อนเกิดเสียงซ่าจากแก๊สที่พึ่งเปิดได้ใหม่ๆพลางยกขึ้นดื่ม "อ๊าสสส์ ซ่าจริงว้อย เฮ้อ..." เราไม่ได้คุยอะไรกัน ได้แต่มองวิวต้นไม้ที่ลมพัดสไวไปมา

(ผมถามอะไรได้ไหม) เขายืนโน๊ตแผ่นเล็กส่งมาให้ "อ่า ถามอะไร" เขาย้อนพลิกโพสอิทอีกด้านก่อนจะเขียนมันอย่างตั้งอกตั้งใจ (เห็นรุ่นพี่ชอบใส่หูฟัง ฟังเพลงเดินไปมาบ่อยๆ ชอบฟังเพลงหรอครับ?) ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ "งั้นมั้ง..พอดี....เพลงที่ฟังบ่อยๆฉันชอบเป็นพิเศษ ก็เลยฟังทุกวัน จนกลายเป็นติด จะฟังไหมล่ะ?" ร่างสูงพยักหน้าตอบรับอย่างรวดเร็วยังกับลูกหมาที่เชื่อฟังคำสั่งกำลังได้รับรางวัล ผมถอดหูฟังข้างนึงออกแล้วส่งให้อีกฝ่ายใส่หูฟังอีกข้าง "ใส่แล้วนะ?" เขาพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่ผมจะเริ่มเปิดเพลงที่ฟังบ่อยๆขึ้น

เสียงเพลงเริ่มบรรเลงไปเรื่อยๆพร้อมกับเสียงร้องนุ่มๆของนักร้องที่ทำให้บรรยากาศดูเย็นสบาย แต่แล้วนทีก็ดูเหมือนจะเขียนอะไรบางอย่างใสโพสอิทแล้วส่งมาให้ผมอ่านอีกครั้ง (ชอบเพลงนี้หรอครับ?)

"อืม.. ยังไงดี ชอบคนร้องล่ะมั้ง เขาร้องเพลงเสียงนุ่มมากๆเลย ฟังกี่ทีก็คล้อยตาม แปลกดีเน้อะ ทั้งที่ร้องเพลงเพราะ แต่ไม่มีใครเคยเห็นหน้าเขาเลย เขาไม่เปิดเผยตัวเองแต่มันก็เป็นเอกลักษณ์ของเขาล่ะนะ ไม่เหมือนใคร ใครจะไปรู้ เผลอๆตัวจริงเขาอาจจะอยู่ใกล้ๆเราจนแทบไม่รู้ตัวเลยก็ได้" นทีส่งยิ้มออกมาน้อยๆพร้อมกับเขียนลงไปในกระดาษแล้วส่งมาให้ผมอ่านอีกครั้ง

(แล้วถ้าหากรุ่นพี่เจอตัวจริงเขาแล้วจะทำยังไงหรอครับ?)

"อืม.. คงจะวิ่งไปกอด แล้วก็บอกว่า โอ้ว!! คุณครับ คุณรู้ไหมผมเป็นแฟนคลับคุณ คุณเป็นถึงมายไอดอลผมเลยนะ ผมชอบเพลงคุณมากๆ ขอถ่ายรูปได้ไหม ขอลายเซ็นด้วย ขอจับมือได้ไหมครับ อ๊ากกก ฉันคงเป็นบ้า ฮ่า ฮ่า เอ้อ! จริงสิ อาทิตย์หน้า จะจัดกิจกรรมรับน้องที่รีสอร์ท ฝากประชาสัมพันธ์ด้วยนะ" นทีพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับ "นายจะกลับเลยก็ได้นะ ขออยู่ต่อแปบนึง พรุ่งนี้มีกิจกรรม อย่าโดดซ้อมล่ะ" ทันทีที่พูดจบ ผมก็ค่อยๆหลับตาพักสายตาพลิ้มลงอีกครั้ง ปล่อยให้ลมพัดผ่านร่างกายไปมา

".........ขอบคุณนะครับพี่มอคค่า"

"เอ๊ะ?" รู้สึกเหมือนมีเสียงกระซิบเบาๆที่ข้างหูชวนให้จั๊กจี้ แต่พอลืมตาขึ้นมา นทีก็หายตัวไปแล้ว ว่าแต่เสียงเมื่อกี้... เหมือนเคยได้ยินที่ไหนเลยแฮะ?

ความคิดเห็น