ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

05::อย่าทำให้ฉันต้องร้ายจำเอาไว้(3)

ชื่อตอน : 05::อย่าทำให้ฉันต้องร้ายจำเอาไว้(3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.2k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2562 12:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
05::อย่าทำให้ฉันต้องร้ายจำเอาไว้(3)
แบบอักษร

“นายท่าน .... ฉันเจ็บขา ...” ระหว่างทางที่เอ็กซาเวียร์ลากร่างบางไปนั้น เธอได้ร้องบอกเขาผ่านเสียงสะอื้นไห้ ทว่าเอ็กซาเวียร์ไม่สนใจ เขาโมโหมากยิ่งเธอร้องเขาเขายิ่งกระชากลากถูเธอแรงกว่าเก่า

ขาเรียวของเรนเดียร์ต้องชอกช้ำมากขึ้น เศษแก้วที่กระเด็นใส่ขาและเศษแก้วที่เธอนั่งล้มพับลงไปทับ มันบาดผิวขาวของเธอจนได้เลือดหลายแผล เรนเดียร์เจ็บจนร้องไห้แต่บาดแผลที่เกิดขึ้นมันก็ไม่เท่าบาดแผลใจ

“ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ” หญิงสาวสะอื้นไห้ตลอดเวลา จนในที่สุดร่างของเธอก็ถูกจับขึ้นอุ้มแล้วโยนลงบนเตีงนอนหนานุ่มอย่างแรง

กายสาวบอบบางกระเด็นกระดอนจนรู้สึกจุกท้องไปหมดและยังไม่ทันที่เธอจะได้หยัดกายลุกขึ้น ร่างหนาก็ขึ้นคร่อมเธอแล้วกระชากเสื้อผ้าบนกายสาวออกจนหมด

แคว่กกกกก

แคว่กกกกก

เขาไม่สนว่าเศษผ้ามันจะบาดผิดขาวจนเป็นรอย เรนเดียร์ดิ้นส่ายไปมา เพราะทนความเจ็บไม่ไหว แต่ก็ไม่สำเร็จ เมื่อคนตัวโตคร่อมเธอ จนกว่าเขาจะพอใจชายหนุ่มจึงลุกออกไปจากร่างบางแล้วไปหาอะไรสักอยู่ในตู้ข้างเตียง

“ถ้าเธอขัดขืนเธอจะเจ็บหนักกว่าเดิมแน่ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” เขามองเธอจากหางตาเห็นร่างบางลุกขึ้นนั่งเขาก็สั่งเสียงเข้มโดยไม่หันหน้าไปมอง

เรนเดียร์จำต้องนอนไปอย่างเก่าขณะนั้นมองแผลที่ขาของตัวเองเธอก็ร้องไห้หนักกว่าเก่า 

“จะร้องอะไรนักหนาเวลาแรดกับมันทำไมไม่คิดหา!!!” เสียงห้วนตะเบ็งใส่เรนเดียร์

“จะ...เจ็บ...เจ็บขา...ขาเป็นแผล”

“แล้วไง?” เขาถามเธอกลับจากนั้นก็กระชากขาเรียวของเธอไปคล้องกับโซ่แล้วเอาไปมัดแน่นกับเสาเตียง เขาทำกับขาทั้งสองและก็แขนทั้งสองของเธอ

เรนเดียร์ไม่รู้ว่าเอ็กซาเวียร์ต้องทำอะไรเธอมองภาพของเขาไม่ชัดนักเพราะมัวแต่ร้องไห้

แต่วินาทีต่อมาเธอก็ได้รู้เมื่อร่างหนาบีบแก้มของเธอจากนั้นเขาก็กรอกน้ำเข้าปากเธอ และมันก็ไม่นานที่น้ำที่เขาผสมอะไรสักอย่างมันเริ่มออกฤทธิ์ เรนเดียร์เบิกตากว้างอย่างตกใจ ความรู้สึกแบบนี้ เธอรู้ว่าน้ำที่เขากรอกใส่ปากเมื่อครู่มันคืออะไร

.....ยาปลุกเซ็กส์.....

“นะ....นายท่าน....นายท่านขา...อ๊า....อื้อ....นายท่านอย่าทำแบบนี้กับเรนเดียร์.....” หญิงสาวทรมาน ทรมานมาก ร่างกายของเธอมันร้อนรุ่ม ร้อนเหมือนถูกรนด้วยไฟและที่ตรงนั้นก็ด้วย

จุดที่อ่อนไหวที่สุดมันร้อนและปวดมันต้องการสิ่งเติมเต็มเมื่อไม่มีมันโหยหาและทรมาน

ช่างเป็นวิธีการจัดการที่ร้ายกาจมากที่สุด เขากำลังเล่นกับความรู้สึกและความต้องการของเธอ มันเลวร้ายยิ่งกว่าการเฆี่ยนตีซะอีก หากเป็นไปได้เธอยอมให้เขาใช้ไม้ตีเธอก็ได้

“เธอจะไม่ได้รับมันหรอกนะ ยาที่ฉันใส่มันใส่ไปในปริมาณมาก อยู่ให้รอดล่ะอย่าเพิ่งตายไปก่อน”

เขาบอกแล้วจากนั้นเขาก็เดินไปนั่งจิ๊บไวน์บนโซฟามุมห้อง นั่งมองเธอทรมานด้วยความสบายอกสบายใจ หญิงสาวบิดเร่า พยายามกระตุกโซ่ให้ขาด แต่มันคือโซ่มันจะขาดได้อย่างไรเล่า เธอมันโง่ที่สุดเรนเดียร์

“ได้โปรด....”

“นายท่านขา เรนเดียร์ทรมาน” สรรพนามเรียกขานแทนตัวเองเริ่มเปลี่ยน ใช่แล้ว...มันจะเปลี่ยนเมื่อเธอมีอารมณ์และต้องการอยากอ้อนเขาเท่านั้น เอ็กซาเวียร์จิบไวน์ตวัดขานั่งไขว้ห้าง ความโกรธไม่ได้ทำให้เขารู้สึกพิศวาส แต่การที่ได้ทรมานเธอมันทำให้ความโกรธของเขาบรรเทาลง

“ฮือๆ นายท่านเรนเดียร์ปวด เรนเดียร์ร้อน ร้อนเหลือเกิน ได้โปรด นายท่าน ได้โปรดเอาเรนเดียร์” เธอวิ่งวอนด้วยเสียงสะอื้น ร้องไห้ก็แล้ว แต่เขาก็ไม่สนใจ

กายสาวเริ่มแดงหัวใจของเธอเต้นแรงเพราะฤทธิ์ของยาที่มีในปริมาณมาก เรนเดียร์เหมือนจะตายให้ได้ เธอเหมือนคนกำลังลงแดงที่ติดสารเสพติดและต้องการยาเพื่อบรรเทา

“แฮ่กๆ” ลมหายใจหอบที่

“นายท่านขาได้โปรด” ร้องขออีกครั้งเสียงของเธอแหบและแห้ง เธอแอ่นหยัดกายขึ้นอย่างเชิญชวน ทำซ้ำไปซ้ำมาก็ไม่เป็นผล

“ฮึก!.....ฮือๆ.....นายท่านขา.....เรนเดียร์จะตายอยู่แล้ว......” ร้อนไปทั่วทั้งร่างเหมือนถูกไฟคลอก 

เรียวขาที่ถูกสีไปกับเตียงมันทำให้แผลที่ขาของเธอฉีก ส่วนรอยที่ถลอกมันก็ถลอกปอกเปิกยิ่งกว่าเดิมจนมีเลือดไหลซึม ทว่าเรนเดียร์ไม่ได้รู้สึกตัว เธอทำอะไรลงไปเธอไม่รู้เลย 

เพราะเธอให้ความสนใจกับความต้องการของเธอเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

“นะ....นายท่านขา....อ๊า....ทรมาน.....อ๊า....กรี๊ดดดดดดดดดดด” เธอกรี๊ดร้องสุดเสียง เพื่อเรียกความสนใจกับเขา บอกให้เขารู้ว่าเธอเจียนจะคลั่งตายอยู่แล้ว

“หึ....น่าสนุกดีนะ เอาอีกสิ กรี๊ดร้องดังๆ ให้คอแตกไปเลย” เขาท้าทายเธอแล้วก็ลุกขึ้นยืน เรนเดียร์เห็นอย่างนั้นเธอก็พยายามกระชากโซ่ให้แรงมากยิ่งขึ้น ทั้งขาและข้อมือทั้งสอง กระชากแรงๆ ไม่สนใจว่ามันจะทำให้ได้แผล

ดวงตาเจิดนองด้วยน้ำตาร้องไห้จนตาบวม

“กรี๊ดดดดดดด นายท่านขาได้โปรด ฮือๆ กรี๊ดดดดดด เรนเดียร์จะตายอยู่แล้ว” คล้ายกับว่าหญิงสาวเสียสติไปแล้ว เธอเหมือนคนบ้าไม่ผิดเพี้ยน เอ็กซาเวียร์ปรายตามองเพียงนิด ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องแล้วกักขังหญิงสาวเอาไว้ในห้อง

ให้เธอทนทุกข์ทรมานกับความต้องการเพียงลำพัง

เขาเคยเตือนเธอแล้วอย่าให้เขาต้องร้าย วันนี้เอ็กซาเวียร์ทราบข่าวว่าหญิงสาวสอบผ่านและได้เลื่อนขั้นเข้าคลาสเรียนใหม่ เขาก็ยินดีกับเธอแล้วนัดให้เธอมากินมื้อกลางวันด้วยเพราะอยากเลี้ยงฉลองให้เธอ แต่กลับกลายว่าเธอมีเรื่องให้เขาเซอร์ไพร์ส ยืนให้เจอร์ราร์ดกอดแต่มันก็ไม่เท่ากับเธอและเจอร์ราร์ดมีข้อตกลงอะไรร่วมกัน

นั่นคือสิ่งที่เธอยังไม่ได้บอกเขาและเขาก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อธิบายอะไร

>>>>>>>>>>>>>

อยากให้มาอีกตอนใหม่ขอเม้นท์ๆ ไลค์รัวๆ ให้เดี๊นยโหน่ยยยยยยยยยยย

ความคิดเห็น