ขอบคุณทุกการสนับสนุนนะคะ : )

บทที่ 6 ของแลกเปลี่ยน [100% Re- Up]

ชื่อตอน : บทที่ 6 ของแลกเปลี่ยน [100% Re- Up]

คำค้น : ภรรยาราคี, ดราม่า, พระเอกร้ายมาก

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2562 21:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 ของแลกเปลี่ยน [100% Re- Up]
แบบอักษร

บทที่ 6

ของแลกเปลี่ยน



“แม่อยากทิ้งทุกอย่างเอาไว้ที่นี่แล้วพาผิงกับคุณพ่อหนีไปด้วยกัน ไปใช้ชีวิตสงบๆ ที่ไม่มีใครมาเอาเปรียบเรา” 

แต่ภาระมากมายถูกวางเอาไว้บนบ่าของทุกคนในสิทธิรักษ์โดยเฉพาะหากโรงงานปิดตัวลงคนงานหลายร้อยชีวิตจะต้องถูกลอยแพ ซึ่งพวกเขายังมีครอบครัวที่ต้องเลี้ยงดูส่งเสีย และคุณธำรงคงไม่เป็นสุขหากทุกอย่างต้องมาพังในรุ่นของตัวเอง

“เราต่างก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้...ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุดก็คือต้องอดทนจนกว่าวันที่เราจะปลดหนี้ทั้งหมดได้ 

คุณแม่อย่าเสียใจไปเลยที่ผิงต้องเป็นแบบนี้เพราะผิงยินดีที่จะทำเพื่อเรา ขอแค่คุณแม่อย่าร้องไห้และอยู่เป็นกำลังใจให้ผิงไปนานๆ ได้หรือเปล่าคะ”

คุณวาสนาภูมิใจในตัวบุตรสาวคนนี้มากจนไม่รู้จะสรรหาถ้อยคำไหนมาอธิบาย ตอนนี้พริมาเป็นผู้ใหญ่มากกว่าที่ตนคิดเสียอีก

“ขอบคุณมากนะผิง...ขอบคุณที่หนูเป็นลูกของแม่” 

หญิงสาวเองก็อยากขอบคุณท่านที่ให้โอกาสเธอได้มีชีวิตที่ดี...ถึงเวลาเสียทีที่จะต้องตอบแทนพระคุณ ต่อให้เธอจะต้องลำบากหรือเจ็บปวดแค่ไหนก็พร้อมจะยอมรับมัน

เธอช่วยมารดาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้บิดา ทุกนาทีที่ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวพริมาพยายามยิ้มแม้จะต้องฝืนแต่ก็คุ้มที่ได้เห็นท่านทั้งสองยิ้มตาม 

ก่อนออกไปทำงานยังเจอวรรธน์กำลังขับรถออกไปจากบ้านเหมือนกัน ชายหนุ่มลดกระจกลงเพื่อมองหน้าเธอ แต่พริมาก็ยังเป็นพริมา...เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา

และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นหน้าก่อนที่วรรธน์จะหายไปอีกสองสัปดาห์เต็มๆ พริมาพยายามติดต่อเขมรัฐเรื่องเงินค่าอาหารราคาแพงที่เธอจ่ายไปก่อนหากก็ไม่ได้รับคำตอบอะไรกลับมาเลย


---------


ทุกคนสังเกตได้ว่าอนลดูซึมๆ ตั้งแต่กลับมาจากแม่ฮ่องสอน จากที่เคยยิ้มง่ายกลับกลายเป็นทำหน้าเศร้า ที่เคยกระตือรือร้นเขากลับเอาแต่นั่งเหม่ออยู่บ่อยครั้ง กระทั่งวันนี้เป็นวันที่ทุกคนในร้านได้คำตอบที่สงสัยกันมานาน

“คุณอนลจะขายร้าน?!” 

พริมาอุทานลั่นหลังจากที่เขาเรียกทุกคนในร้านมารวมกันเพื่อบอกข่าวความเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

ความจริงที่อนลกลับแม่ฮ่องสอนไม่ได้ไปธุระเรื่องที่ดินทำรีสอร์ทแต่เป็นเพราะเรื่องนี้นั่นแล้ว มารดาของเขาขู่จะทำบางสิ่งบางอย่างหากไม่ยอมขายร้าน สุดท้ายชายหนุ่มก็ต้องยอมเซ็นสัญญาซื้อขายกับนายทุนไป แต่พริมาไม่อยากเชื่อว่าเขาจะทำได้ อนลรักร้านนี้จะตายทำไมถึงขายมันได้ลงคอ

อนลพยักหน้าตอบช้าๆ ดูเศร้าลงกว่าที่เคยมากนัก ลูกน้องทุกคนต่างช็อกไปตามๆ กันแต่พวกเขารู้ตัวดีว่าเรื่องนี้เป็นสิทธิ์ของอนลคงต้องรอดูต่อไปว่าเจ้านายคนใหม่จะเป็นอย่างไร หากพอรับได้ก็คงอยู่ต่อแต่ถ้าไม่ไหวคงต้องทำใจยื่นใบลาออก

พริมาคิดว่าต้องมีอะไรสักอย่างไม่เช่นนั้นเขาคงไม่เฉือนหัวใจตัวเองแบบนี้ หญิงสาวเดินตามเขาเข้าไปหลังร้านก่อนจะเอ่ยถามว่า

“คุณอนลคะมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงตัดสินใจขายร้านล่ะคะ คุณรักร้านนี้มากไม่ใช่หรือคะ”

เธอมองเห็นความเศร้าสร้อยในแววตาของอนล คนอย่างเขาคงไม่คิดจะขายร้านแน่ๆ ถ้าเหลือบ่ากว่าแรง 

แม้เธออาจจะช่วยอะไรเขาไม่ได้แต่อย่างน้อยก็อยากจะรู้ว่าทำไม...และไม่อยากเสียศรัทธาในตัวเขาด้วยที่ผ่านมาต่อให้ร้านจะขาดทุนหนักแค่ไหนเขาก็ยังยืนหยัดต่อสู้มาได้จนถึงวันนี้

“เป็นความต้องการของคุณแม่น่ะครับ...ท่านต้องการให้ผมกลับไปดูแลปางไม้ที่แม่ฮ่องสอน”

เหตุผลนี้ทำให้พริมาถึงกับน้ำตาคลอและพูดไม่ออก รู้สึกสงสารอนลจับใจแต่ก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไรได้ คนเราเกิดมาควรทดแทนบุญคุณบุพการีและตอนนี้เขามีโอกาสนั้นแล้ว

เขาควรทำมัน...ดังเช่นที่เธอทำ

“แต่ผมยังไม่กลับไปง่ายๆ หรอกนะครับ” 

ความจริงยังมีอีกหลายเรื่องที่มารดาใช้บีบบังคับตน แต่อนลไม่ต้องการบอกเรื่องเหล่านั้นกับใคร เขาจะต้องสวมบทเป็นลูกที่ดีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แต่ไม่มีทางเสียหรอกที่จะกลับไปตรงนั้น

“ทำไมล่ะคะ” แววตารื้นเศร้าเต็มไปด้วยความสงสัย

อนลจ้องใบหน้างามมนแล้วยิ้มเอ็นดู พริมาช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยว่าเขาแอบคิดกับเธอมากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง

“ผมยังอยากเจอหน้าผิง”

คว้ามือเล็กมากุมเอาไว้ พริมาอึ้งไปทันที

“ผมควรบอกให้ผิงได้รู้ว่าผมรู้สึกยังไง”

หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ รู้สึกว่าสมองมึนตื้อไปชั่วขณะ...นี่อนลกำลังจะบอกรักเธออย่างนั้นหรือ

ไม่นะ...ไม่...ต้องไม่เป็นแบบนั้น

“ผมรักผิง แล้วผิงล่ะรู้สึกเหมือนผมบ้างหรือเปล่า”

“ผิง...เอ่อ” 

พริมาช็อกกับสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้ ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยถูกบอกรักต่อหน้าเป็นครั้งแรกและยิ่งกว่านั้นเธอก็ไม่รู้เช่นกันว่าควรจะบอกเขาไปเช่นไรว่าไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันเพราะเธอไม่สามารถรับความรู้สึกดีๆ จากอนลได้จริงๆ

แววตาของชายหนุ่มหม่นแสงลงอย่างน่าเศร้า ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอมีคนอยู่ในใจแล้ว แต่เขาก็ยังอยากจะบอกรักเธอก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้พูดออกไป คนเราจะจากกันเมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าเลย

“ถ้าผิงไม่ได้รู้สึกอะไรก็ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ...ผมขอแค่ผิงอย่าเกลียดผมก็พอ” 

“ผิงจะเกลียดคุณอนลทำไมล่ะคะ”

“ไม่รู้สิ ผม...”

เขาระบายยิ้มเศร้าๆ คิดว่าบางทีนอกจากพริมาจะไม่ได้คิดกับเขาแบบชู้สาวแล้วเธอยังอาจจะเกลียดเขาด้วยเพราะยอมรับความรู้สึกของเขาไม่ได้

“เรายังเป็นเหมือนเดิมค่ะคุณอนล” พริมายิ้มให้เขาพร้อมกระชับมือแน่นขึ้น “ผิงไม่มีวันเกลียดคุณ”

คำพูดของเธอชัดเจนกว่าแววตาเมื่อกี้เสียอีก ระหว่างเขากับเธอยังเป็นเหมือนเดิมนั่นคือจะไม่มีวันพัฒนาขึ้นไปมากกว่านี้ อนลยิ้มให้กับความจริงที่ได้รับรู้ คิดว่าอย่างน้อยก็ไม่เสียใจที่ได้พูดออกไป

“ขอบใจผิงมากนะครับ”

“ผิงก็ขอบคุณคุณอนลเหมือนกันนะคะที่มีความรู้สึกดีๆ ให้ผิง” 

แม้เธอจะตอบแทนเขาด้วยความรู้สึกนั้นไม่ได้ก็ตาม แต่เขาก็ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองยังมีตัวตนในสายตาของคนอื่นบ้าง แต่ทั้งคู่ต้องรีบผละออกจากกันเมื่อได้ยินเสียงเอะอะของดาริน ก่อนที่เจ้าตัวจะเยี่ยมหน้าเข้ามาในครัว

“คุณอนลคะแย่แล้วค่ะ รีบออกไปดูหน้าร้านเร็วๆ”


*******************************

อิพ่อเลี้ยงโอมมาโผล่มาแร้นนนน

ติดตามเรื่องราวของคุณอนลได้ในเรื่องสามีซ่อนรักนะคะ ^_^

ความคิดเห็น