โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15

คำค้น : Memorize นิยายเกาหลี นิยายแฟนตาซี เกม ต่อสู้ แอคชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 514

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2562 15:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15
แบบอักษร

ทุกคนถอยห่างออกไป แม้จะเห็นว่าอันซลยื่นมือออกมาด้วยความกลัว แต่อันฮยอนก็เด็ดขาด ไม่สิ เขาทำเป็นนิ่งต่างหาก ผู้หญิงที่มีไหวพริบคนนั้นจะก้าวเข้าไปหา แต่อันฮยอนยกมือห้ามหล่อนไว้

“ปล่อยไว้แบบนั้นแหละครับ”

“พี่คะ! อย่าทิ้งฉันไป!”

“ถ้างั้นก็มาทางนี้ ยังไม่สายเกินไป ถ้าทำแบบนั้นไม่ได้ เธอก็ไม่รอดแน่ๆ”

“ฮือ...”

อันฮยอนรู้สึกว่าเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขามองอันซลอย่างมั่นใจ ความจริงใจของอันฮยอนถูกส่งผ่านออกไป อันซลกัดฟันเล็กน้อย ถ้ารออีกสักพักเธอคงจะมาหาเรา แต่น่าเสียดายที่สายเกินไป


ครืด! ครืด!


‘เสียงแบบนี้... เดดแมน’

เดดแมน แม้ชื่อจะฟังดูยิ่งใหญ่แต่ความจริงก็คือมอนสเตอร์ที่ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ผู้เล่นในฮอลล์เพลนแทบจะไม่นับว่ามันเป็นมอนสเตอร์ด้วยซ้ำ เพราะมันเป็นมอนสเตอร์ที่อ่อนแอมาก พวกมันฉลาดและสามารถแพร่เชื้อได้ เมื่อติดเชื้อก็สามารถหายขาดได้หากได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที แต่แน่นอนว่าสำหรับที่นี่ การรักษานั้นเป็นไปไม่ได้เลย

และมันยังมีลักษณะพิเศษอีกอย่าง...


ครืดดดด!


ปกติพวกมันจะเดินวนไปรอบๆ ด้วยความเชื่องช้า แต่ถ้าพบเหยื่อก็จะเปลี่ยนมาวิ่งแทน

เดดแมนกรีดเสียงแหลมและวิ่งออกมาจากป่าพุ่งไปทางอันซลที่อ้าปากค้าง นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิด อันฮยอนร้องเสียงหลงและวิ่งไปหาซล

“ซล!”

ไม่ใช่แค่อันฮยอนคนเดียวที่กรีดร้อง

“อึก... อ๊าก!”

“กรี๊ด!”

ราวกับกำลังดูภาพยนตร์ซอมบี้ เมื่อมอนสเตอร์ซึ่งมีร่างกายเป็นชิ้นเนื้อรุ่งริ่งวิ่งออกมา ทุกคนก็แตกตื่น หินก้อนหนึ่งฝังอยู่ที่หน้าอกซึ่งมองทะลุไปถึงภายในได้ของมัน นั่นต้องเป็นหินที่พัคดงกอลเตะออกไปแน่นอน มันคงจะเดินวนอยู่รอบบริเวณพวกเราและโดนก้อนหินเข้า


ครืด! ครืด! ครืด! ครืด!ครืด! ครืด! ครืด! ครืด!


ดูท่าจะตอบสนองต่อเสียงกรีดร้องของทุกคน พวกเดดแมนในป่าจึงส่งเสียงร้องดังขึ้น

“กรี๊ด!”

“ซล! ตั้งสติไว้! ซล!”

อันซลที่เพิ่งลุกขึ้นดูเหมือนจะเสียสติไปเมื่อเห็นเดดแมน อันฮยอนรีบวิ่งไปหาเธออย่างรวดเร็ว ทว่าเดดแมนนั้นอยู่ใกล้กว่า อันฮยอนเอื้อมมือหยิบดาบจากด้านหลัง จากนั้นก็เหวี่ยงดาบไปทางเดดแมนอย่างแรง


คว้าง! ฉับ!


‘โอ๊ะ เข้าเป้าพอดีงั้นเหรอ’

ดาบฟันถูกแขนซ้ายของเดดแมนเต็มแรง แต่ก็เท่านั้น มันโงนเงนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ฟื้นตัวอีกครั้งและวิ่งมาจนถึงด้านหน้าของอันซล

“ม่ายยยย!”

เดดแมนอ้าปากกว้าง

อันซลเบิกตาค้าง

และอันฮยอนส่งเสียงกรีดร้อง

ผมรู้ได้ในตอนนั้นเองว่าอนาคตของอันซลจะเปลี่ยนไปเพราะสิ่งหนึ่งที่ผมกำลังจะทำ ผมยิงธนูที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อกี้ออกไปโดยไม่ลังเล


ฉึก!


เสียงลูกธนูแหวกผ่านอากาศและปักเข้าที่หัวของเดดแมนดังฉึกอย่างสมบูรณ์แบบ จุดอ่อนของเดดแมนก็คือหัว ถึงก้อนหินจะถูกเตะเจาะทะลุหน้าอกไป แต่ก็ไม่เท่าลูกธนูที่โดนจุดตายของมันหรอก เดดแมนล้มลงทั้งที่ยังอ้าปาก


ตุ้บ!


“บะ... บ้าน่า”

“ฮึก”

ปฏิกิริยาของคนอื่นๆ ที่เห็นมอนสเตอร์เมื่อครู่คล้ายกันแทบจะทุกคน  พวกเขาต่างก็คว้าอาวุธขึ้นมาโดยอัตโนมัติ และในที่สุดก็ดูเหมือนจะตระหนักได้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แน่นอนว่าพวกเขารู้เรื่องราวโดยคร่าวๆ แล้ว แต่ก็ยังคลุมเครือ ซึ่งทุกอย่างในตอนนี้ได้แสดงให้เห็นแล้วว่านี่คือความจริง

ท่ามกลางความวุ่นวายอันฮยอนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขารีบวิ่งไปประคองอันซลที่อ้าปากพะงาบๆ และกลับมาตรงที่พวกเรายืนอยู่ เขาหอบหายใจอย่างหนักกับเหตุการณ์ที่น่าตกใจเมื่อครู่นี้

จากนั้นสายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่ผม ผมขยับไปด้านหน้า แม้จะจัดการไปแล้วหนึ่งตัว แต่ถ้ายังอยู่ต่ออีกล่ะก็ พวกมันจะต้องมารวมตัวกันแน่ เสียงร้องดังขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ พวกเดดแมนกำลังมารวมกันที่นี่แน่นอน ถ้าพวกมันล้อมเราไว้ได้ก็จะกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก

ผมเริ่มออกเดินโดยไม่พูดอะไร

ทันใดนั้นผมก็นึกถึงรายการโทรทัศน์ที่เคยดูอย่างสนุกสนานเมื่อนานมาแล้ว ถ้าหากจู่ๆ คนที่มีชีวิตอยู่อย่างปกติตกอยู่ในสถานการณ์ถูกคุกคามชีวิตจะเกิดอะไรขึ้น เนื้อหาในรายการนั้นเป็นเหมือนในตอนนี้ ในรายการบอกไว้ว่า มนุษย์จะทำบางอย่างด้วยเหตุผลเพียง 15 นาทีหลังจากเกิดเหตุการณ์ และเมื่อพ้น 15 นาทีนั้นแล้ว เหตุผลก็จะหายไปและเริ่มทำตามสัญชาตญาณแทน

หากว่าคำพูดในรายการนั้นเป็นเรื่องจริง กลุ่มที่ผมเดินนำอยู่ในตอนนี้จะข้ามผ่านสถานการณ์เหล่านี้ไปได้มั้ยนะ

สถานที่ที่เราอยู่ในตอนนี้คือเนินเขาสูงในป่า พวกเราหยุดพักหายใจบนที่ราบสูงชั่วครู่ ถึงแม้จะเป็นเนินเขา แต่ทางก็ลาดชันกว่าที่คิดไว้ ทุกคนจึงมีท่าทีเหน็ดเหนื่อยมาก

ผมสูดลมหายใจและมองลงไปด้านล่าง ซึ่งก็ไม่ผิดจากที่คาด เพียงช่วงเวลาสั้นๆ พื้นที่ว่างที่พวกเราเคยนั่งก็เต็มไปด้วยพวกเดดแมน

ทุกคนมองยังพื้นที่โล่งขนาดเท่ากำปั้นพลางขบคิด เห็นได้ชัดว่าเราต้องกลายเป็นอาหารของพวกมันถ้าหากออกมาช้ากว่านี้ หญิงสาวมีไหวพริบเรี่ยวแรงดีคนนั้นถูแขนไปมาด้วยความขนลุก

สีหน้าของทุกคนต่างก็สับสน ที่แห่งนี้มีมอนสเตอร์และอาจจะทำอันตรายถึงชีวิตได้ด้วย ใบหน้าของพวกเขาที่ยอมรับความจริงได้แล้วเต็มไปด้วยความรู้สึกติดลบ แม้ว่าจะไม่ได้พูดออกมาก็ตาม ซึ่งผมไม่สามารถช่วยเรื่องนั้นได้เลย

ตอนนี้ผมวางแผนจะสังเกตพวกเขาเงียบๆ โดยไม่แสดงตัว ถึงจะรู้ข้อมูลพื้นฐานแล้ว แต่ก็จำเป็นต้องเฝ้าดูพฤติกรรมที่แท้จริง

“แฮ่ก! แฮ่ก! ให้ตายสิ ไอ้พวกนั้นมันตัวอะไรน่ะ”

พัคดงกอลที่เพิ่งขึ้นมาถึงหอบหายใจ ผมมองเขาพลางส่ายหน้า ถ้าอยู่นิ่งๆ ก็อาจจะไปถึงศูนย์กลางได้แล้ว หากลองทบทวนดูดีๆ เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะก้อนหินที่เขาเตะก่อนหน้านี้ นั่นแปลว่าเขาเป็นต้นเหตุของเรื่อง ถ้าผมเป็นเขา ผมคงจะขอโทษและหุบปากเงียบไป แต่ดูท่าเขาจะเป็นพวกไร้ยางอายพอสมควร

ผมถอนหายใจ เมื่อหันไปก็เห็นอันซลยังคงร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของอันฮยอน พริบตาหนึ่งที่ผมรู้สึกสงสาร แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่ผมได้จากเหตุการณ์ครั้งนี้

หากว่าอันซลที่กำลังร้องไห้อยู่ตอนนี้นี้คือนักบวชแห่งความรุ่งโรจน์ที่ผมรู้จักล่ะก็ อนาคตของเธอก็ได้รับการรับประกันในระดับหนึ่งแล้ว ด้วยโชค 100 คะแนนอาจจะทำให้คิดว่าเธอคงจะผ่านพิธีเปลี่ยนสภาวะไปได้แน่นอน แต่ผลอาจไม่เป็นเช่นนั้น ผมแน่ใจแล้วว่าอนาคตสามารถเปลี่ยนแปลงได้ แม้จะเป็นเพียงเพราะการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ก็ตาม

ผมรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมา อันฮยอนเช็ดน้ำตาให้อันซลและผงกศีรษะให้ผม เขารู้ว่าผมเป็นคนยิงธนูใส่เดดแมน ผมเห็นคำขอบคุณในแววตาของเขาจึงพยักหน้าให้เพื่อสื่อว่าไม่เป็นไร และหันกลับมามองด้านล่างของเนินเขาอีกครั้ง


ครืด! ครืด!


“กรี๊ด!”

“อ๊าก!”


ผมไม่รู้ว่ามันเป็นมอนสเตอร์ที่อยู่แถวนี้ตั้งแต่แรกแล้วหรือว่าไล่ตามเรามาจากพื้นที่ว่าง แต่เดดแมนมาใหม่สองตัวกำลังพยายามจะปีนขึ้นมาบนนี้ แต่ก็ไม่สามารถใช้ความเร็วเท่าเมื่อครู่ได้

ตอนที่เดดแมนล่าเหยื่อพวกมันวิ่งค่อนข้างไวถ้าหากวิ่งในทางตรง แต่ถ้าเป็นทางโค้งหรือที่สูงความเร็วก็จะลดลงอย่างมาก ไม่ใช่ว่าพวกมันไม่สามารถปีนเขาขึ้นมาได้ แต่ถ้าเล็งไปที่หัวของมันก่อนจะขึ้นมาบนนี้ได้ก็เป็นอันจบ

ความหวาดกลัวน้อยลงกว่าครั้งแรกที่เห็นเดดแมน แต่ก็ยังมีเสียงกรีดร้องให้ได้ยินอยู่ดี

แม้ว่าจะรู้สึกขอโทษอีโบริม แต่ผมก็ไม่ได้คิดจะช่วยหล่อน เสียงกรี๊ดของหล่อนดังคู่กันกับอันซลตั้งแต่เริ่มช่างบาดหู และด้วยข้อมูลผู้เล่นแล้ว ผมไม่เห็นประโยชน์ใดๆ ที่จะได้รับเลยหากผมช่วยหล่อน ถ้าหล่อนรอดไปได้ก็ถือว่าเป็นโชคดี หรือถ้าต้องตายก็ถือเป็นชะตากรรมของหล่อนแล้ว


‘ตอนนี้ปฏิกิริยาตอบสนองจะค่อยๆ เผยออกมา จะร่วมมือ, แยกกัน หรือคงสภาพเดิมไว้กันนะ’


ถ้าจะเริ่มต้นอย่างสบายใจก็ต้องเริ่มจากการจัดการเดดแมนที่กำลังปีนขึ้นมาจากด้านล่างก่อน ตอนนั้นเอง อันฮยอนเริ่มเคลื่อนไหว เขาปล่อยอันซลและคว้าเอาก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาก้อนหนึ่ง เพราะเขาทิ้งดาบไว้ตรงที่ว่างเมื่อครู่ ส่วนผมก็เตรียมลูกธนูไว้ ผมหยุดมือเพื่อดูการกระทำของอันฮยอน

ถ้ามอบมีดเล่มหนึ่งให้แก่พวกชายหนุ่มในเกาหลีใต้ จะมีสักกี่คนที่สามารถโจมตีเข้าระยะเป้าหมายได้ ผมอยากจะดูว่าที่เขาฟันแขนเดดแมนได้ก่อนหน้านี้เป็นความสามารถหรือว่าโชคช่วย

อันฮยอนวัดระยะและทิศทางอย่างรอบคอบต่างจากก่อนหน้านี้ จากนั้นเขาก็ขว้างก้อนหินไปทางพวกมันเต็มแรง และผลที่ได้...


พลั่ก!


“ก็ไม่ยากแฮะ”


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น