โซซอล
facebook-icon

เลขาซอ... การได้เจอกับพวกซาดิสม์ คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?

03-10 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ

ชื่อตอน : 03-10 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ

คำค้น : พลิกรักร้ายลงล็อก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 14:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03-10 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ
แบบอักษร

​“ช่วยไม่ได้ เพราะว่าเธอกัดฉันไม่ปล่อยเลยนี่นา” 

“นั่นน่ะ กำลังแก้ตัวอยู่เหรอครับ” 

“แก้ตัวเหรอ ฉันกำลังอธิบายคำถามที่เธอให้มาอย่างใจดีอยู่ต่างหาก” 

มองจากตรงไหน ก็เหมือนกับแก้ตัวนั่นแหละ 

“ว้าว เป็นเหตุผลที่เยี่ยมไปเลยครับ” 

“ถ้านั่นเป็นคำชม ก็จะรับไว้อย่างรู้สึกขอบคุณเลยล่ะ” 

ฮันฮีลืมคำที่จะพูดไปหมดแล้ว เมื่อได้รับคำตอบกลับจากชายหนุ่ม ซึ่งเป็นคำพูดประโยคเดียวกับที่เขาเคยพูดมาก่อนหน้านี้ ในที่สุดฮันฮีก็ยอมแพ้แล้วละสายตากลับมามองรอยที่เหลือบนร่างกายตัวเองอีกครั้ง รอยเชือกที่ชัดเจนบนร่างกายขาว น่าประหลาดที่ตอนนี้มันคันยุบยิบมากกว่าเจ็บแล้ว แต่ก็นั่นแหละ... 

ความรู้สึกของตอนนั้นกลับเข้ามาอีกครั้ง รัดให้แน่น ถูกต้อนอย่างไม่มีสติ รอยแผลที่ดีที่สุด พอแล้ว... คิดต่อไปอีกก็จะอันตรายแล้ว ฮันฮีเลยมุดหนีลงไปใต้น้ำอย่างรวดเร็วและแช่ตัวอยู่ในน้ำจนถึงใต้ดวงตา หลังจากนั้นก็รู้สึกถึงริมฝีปากของยุนซองที่ประทับลงบนผมที่เปียกของเขา ซึ่งมันทำให้รู้สึกจั๊กจี้แปลกๆ 

“สวย” 

...พูดอะไรน่ะ ขนลุกเกรียวไปหมด ขณะที่คิดแบบนั้นก็มีฟองผุดขึ้นมารอบๆ น้ำที่เขาแช่ตัวอยู่ 

“แค่สวยก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องคิดถึงอย่างอื่นหรอก” 

โอเค ถ้าพูดแบบนั้น... อ่า อย่าคิดสิ มันไม่ใช่ความทรงจำที่อยากจะนึกถึงเท่าไหร่ 

อยู่ๆ ที่บอกว่าสวยน่ะคืออะไร แล้วความคิดอย่างอื่นคือหมายถึงอะไรกัน  ประเด็นที่เขาสงสัยมันไม่ได้มีแค่ข้อสองข้อ แต่หลังจากคำพูดที่ตั้งใจละประธานออกไปแล้ว ก็ไม่มีคำพูดอะไรต่ออีก กลับกลายเป็นเสียงหัวเราะต่ำๆ อย่างต่อเนื่องมากระทบบริเวณรอบๆ หูแทน 

สำหรับฮันฮีแล้วทั้งหมดนี่มันเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นเคย เป็นคำพูดที่อ่อนหวานเกินไปที่จะพูดให้คู่เล่นฟัง แน่นอนว่ามันเป็นคำพูดที่อันตรายด้วย ถึงแม้จะคิดว่าชินกับคำพูดของอีกฝ่ายที่ส่งให้เหมือนกับหยอกล้อเล่น แต่เพราะว่าได้ยินในสถานการณ์ตอนนี้ มันก็เลยต่างออกไป 

เขาขนลุก การขนลุกที่ไม่ได้รู้สึกแย่ลุกเกรียวไปทั่วตัวของเขาที่สัมผัสกับยุนซอง 

“เทียบกับการพูดแบบนั้น การกระทำดูไม่ตรงกับคำพูดเลยนะครับ” 

แต่ขนลุกได้ไม่นานนัก ฮันฮีก็จับข้อมือและนิ้วของยุนซองเพื่อหยุดมือที่กำลังแหย่หน้าอกของเขาเอาไว้ 

“มีปัญหาอะไรล่ะ ก็เพราะสวยไง ถึงได้ชมว่าสวย” 

“เมื่อกี้ไม่ได้บอกว่าอยากจะพักเหรอครับ” 

“สำหรับฉันน่ะ เซ็กซ์ก็เป็นการพักผ่อนนั่นแหละ” 

ริมฝีปากของยุนซองแตะลงมาที่ต้นคออีกครั้ง แล้วเขาก็เผลอปล่อยลมหายใจบางๆ ระเบิดผ่านริมฝีปากออกมา แต่ยังไงก็ตามมันเป็นการพูดที่ไหลลื่นมาก ถ้าหากสังเกตุสักหน่อย ก็จะรู้ว่าเป็นเพียงแค่การใช้วาทศิลป์ที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางเท่านั้นแหละ แต่ในเวลานั้นมันเป็นคำพูดที่วาบวามที่สามารถหลอกเขาได้ 

แม้จะรู้ แต่ไหล่ของฮันฮีก็ห่อเข้าไปข้างใน อะไรบางอย่างกำลังกดอยู่ตรงสะโพกของเขา และถึงจะไม่ก้มไปมองก็รู้ว่ามันคือแก่นกายของยุนซอง อีกฝ่ายใช้มือที่เคยจับเชือกเท้าลงบนขอบอ่างอาบน้ำ แต่แค่สิ่งนั้น มันก็ยังคงไม่เพียงพอ 

นิ้วของอีกฝ่ายจาบจ้วงเข้ามาบิดและบดขยี้ยอดอกโดยที่ฮันฮีไม่ได้ยินยอม เหมือนเขาจะส่งเสียงครางออกมา แต่ปากของเขาก็ถูกปิดด้วยมือข้างที่เหลือ เพราะความชื้นที่เฉอะแฉะของห้องน้ำ และร่างกายที่เหนียวเหนอะหนะของเขา ทำให้ประสิทธิภาพในการยั่วยวนของยุนซองแสดงผลได้รวดเร็วขึ้นมากกว่าตอนไหนๆ ถ้าปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไปเขาต้องตายแน่ๆ 

แต่ว่าจะทำยังไงดีล่ะ ขณะที่เขาคิดว่าจะต้องปฏิเสธอยู่ในหัว แต่ร่างกายกลับอ่อนปวกเปียกลง เพราะคำพูดก่อนหน้านี้ของยุนซอง เขาไม่ได้ไม่ชอบร่างกายที่โดนน้ำหรอกนะ แต่การเข้าห้องน้ำพร้อมกับใครสักคนน่ะ นึกไม่ออกเลยว่าครั้งสุดท้ายคือเมื่อไหร่ สิ่งที่ชัดเจนก็คือ พึ่งเคยเข้ามาในห้องน้ำที่ใหญ่โตแบบนี้เป็นครั้งแรก 

“ฮึก...มะ ไม่ ชอบ เซ็.......” 

ถึงจะพยายามบ่นพึมพำถึงข้ออ้างซึ่งออกมาไม่เป็นคำพูด เพื่อให้ตัวเองไม่แพ้ยุนซอง ที่กำลังบุกรุกยอดดอกและต้นคอเขาอย่างดื้อรั้นในเวลาเดียวกัน แต่เขาก็รู้ตัวเองดี มันเป็นแค่ข้ออ้างที่ไร้สาระ 

ร่างกายที่บิดไปมาทั้งๆ ที่ยังแช่อยู่ในน้ำนั้น กำลังมีปฏิกิริยาตอบรับอย่างเต็มที่ กับส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่ายที่สัมผัสอยู่ตรงสะโพก เป็นเพราะเคยมีเซ็กซ์กับยุนซองมาแล้ว 

การมีเซ็กซ์ที่เสแสร้งว่าเป็นการเล่นน่ะ มันดีเหลือเกิน จนถึงขนาดที่เขาสลบไปตั้งสองครั้ง และร่างกายของเขาก็ยอมรับมันไปเรียบร้อยแล้ว 

“ถ้างั้น เรียกว่าการเล่นก็ได้ ไม่ใช่เซ็กซ์” 

นิ้วโป้งกับนิ้วชี้บิดยอดอกทั้งสองข้างพร้อมกัน คอของฮันฮีเด้งไปมาเหมือนกับรวดสปริง 

“เล่นยอดอก เป็นไง” 

“อึก.....!” 

แม้เขาจะคิดว่ามันเป็นเสียงครางที่ทื่อมากจนไม่มีที่เปรียบ แต่ก็ไม่กล้าแสดงการตอบสนองอื่นนอกเหนือจากนี้แล้ว ส้นเท้าของฮันฮีครูดกับพื้นอ่างอาบน้ำติดๆ กัน ความรู้สึกที่ร่างเปลือยเปล่ากระทบกันน่ะ มันดีมาก 

ตัวเขาจะเป็นคนประเภทที่อ่อนไหวกับความรู้สึกดีสักเท่าไหร่กันเชียว 

“แต่แค่นี้ ก็น่าจะช่วยทำให้ร่างกายเธอปลดปล่อยได้” 

ถ้าถามว่าอ่อนไหวแค่ไหน ก็พูดได้เลยว่าส่วนนั้นของเขาแข็งตัวกับบทสนทนาที่เหมือนคำพูดของคุณลุงแบบนี้ 

อย่างไรก็ตาม เขาก็คิดว่าเสียงของอีกฝ่ายมันยอดเยี่ยม 

สุดท้ายฮันฮีก็หันหลังกลับ และดึงยุนซองเข้ามากอด 

 

* * * 

 

คังยุนซองน่ะ ทน 

ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น หมายถึงว่าอดทนจริงๆ น่ะ จู่ๆ ฮันฮีก็มองย้อนกลับไปถึงสุดสัปดาห์ที่แล้ว แล้วก็ต้องครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียดว่า ความสัมพันธ์กับเจ้านายแบบนี้ มันไม่เป็นอะไรจริงๆ เหรอ 

การตั้งชื่อที่ไม่คาดคิดว่าการเล่นยอดอก มันไม่ใช่เรื่องตลก การหยอกเหย้าตั้งแต่ห้องน้ำน่ะ มันยังไม่พอ หลังจากที่ย้ายที่มาที่เตียงที่เห็นครั้งแรกแล้ว อีกฝ่ายก็กัดและดูดยอดอกของเขาอย่างเงียบๆ โดยไม่คิด เป็นครั้งที่สองซ้ำไปซ้ำมา 

แน่นอนว่าการเล่นยอดอกนั้นเป็นแค่ข้ออ้าง สุดท้ายมันก็คือเซ็กซ์ ซึ่งสุดท้ายหลังจากคำว่าหิวข้าวหลุดออกมาจากปากฮันฮี พวกเขาจึงจะสามารถหยุดกิจกรรมนี้ลงได้ 

วิลล่าของยุนซองไม่มีคนรับใช้คนอื่นๆ คราวนี้ก็เหมือนกัน เขารู้สึกซาบซึ้งกับความกรุณาของเจ้านาย ที่เป็นเกียรติมาทำอาหารให้เขาด้วยตัวเอง แต่ทันทีที่ทานอาหารเสร็จ อีกฝ่ายก็ขบกัดเข้าที่ยอดอกเขาอีกครั้ง และเป็นที่มาของความอ่อนแรงในวันนี้ ฮันฮีเสร็จสิ้นการเตรียมตัวออกมาทำงานด้วยการแปะแผ่นแปะแก้ปวดบนยอดอกทั้งสองข้างของตัวเอง 

สุดท้ายเขาก็ใช้เวลาไปถึงสองคืนที่วิลล่า และเพราะเป็นเช้ามืดวันจันทร์ เขาจึงสามารถหลบหนีออกมาได้ด้วยข้ออ้างว่าต้องไปทำงาน ให้อาหารแล้วก็มีเซ็กซ์ แล้วก็ให้อาหารแล้วก็มีเซ็กซ์อีก... เพราะอย่างนี้เขาถึงอยากถามว่ามันมีอะไรที่ต่างกับการเลี้ยงสัตว์ แต่คำตอบของยุนซองที่ได้ยินนั้น เรียบง่ายมาก 

‘มันถือว่าเป็นเซ็กซ์แบบดั้งเดิมต่างหาก’ 

ครับ ครับ เป็นอย่างนั้นสินะครับ ไม่ว่าเหตุผลอะไรก็ดีทั้งนั้นแหละ หลังจากสองคืนที่ไม่มีในกำหนดการ ฮันฮีกำลังไตร่ตรองถึงเงื่อนไขที่จะต้องเพิ่มลงในสัญญาอย่างจริงจัง 

ยกตัวอย่างก็เช่น ‘ห้ามเกินหนึ่งคืน’ เป็นส่วนที่ตอนร่างสัญญาเขาไม่เคยคิดถึงมันเลย แต่พอดูตอนนี้แล้ว เขาคิดว่ามันน่าจะเป็นเงื่อนไขที่จำเป็น ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ซ้ำๆ หนึ่งครั้งต่อหนึ่งอาทิตย์ มันชัดเจนว่าเขาคงจะต้องหมดแรงและสลบไปก่อนอย่างแน่นอน 

ยิ่งกว่านั้นวันจันทร์ก็เป็นวันที่ค่อนข้างยุ่งไม่ใช่เหรอ เพราะว่ามัวแต่จัดการการพบกันที่ต้องเลื่อนออกไป หรือจัดการงานต่างๆ ทั้งเล็กและใหญ่ที่เกิดขึ้นระหว่างสุดสัปดาห์ ก็เลยยุ่งมากๆ จนจะตาย ไม่มีเวลาแม้กระทั่งกะพริบตา แล้วท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เขาจะต้องมากังวลว่าตรงหว่างขาของตัวเองจะปลดปล่อยออกไหมอีกงั้นเหรอ ด้วยตำแหน่งงานที่ทำอยู่ เขาไม่สามารถถึงจุดสุดยอดได้หรอก 

สุดท้ายฮันฮีก็ปิดแฟ้มเอกสารลง แล้วถอนหายใจแบบมีเสียงที่ไม่ค่อยเห็นกันออกมา งานเสร็จแล้ว นี่เป็นเวลาเลิกงาน เป็นอิสระสักที วันนี้เขาทิ้งเรื่องอื่นๆ ไปทั้งหมด และวางแผนที่จะกลับบ้านอย่างเดียว ไม่มีใครสามารถขัดขวางเขาได้ แม้กระทั่งกรรมการผู้จัดการคังยุนซองผู้เก่งกาจด้วย 

เขาก็หยิบกระเป๋าใส่เอกสารขึ้นมา เมื่อยืนยันในการตัดสินใจที่แน่วแน่แล้ว 

ความคิดเห็น