악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย37

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2562 13:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย37
แบบอักษร




เมียมาเฟีย๓๗




สามวันแล้วที่ชานยอลนั่งจ้องคนรักนิ่งที่โซฟาในห้องพักฟื้นและวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้วที่ต้องนอนโรงพยาบาลและอีกสองชั่วโมงพวกเขาก็จะต้องขึ้นเครื่องกลับจีนแล้ว ที่บอกว่านั่งจ้องคนรักสามวันนั้นเขาไม่ได้นั่งจ้องตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงนะเพราะมีบ้างที่เขาลุกออกไปเดินเล่นเพื่อผ่อนคลายใครจะนั่งเฝ้าคนที่จำตัวเองไม่ได้ตลอดทั้งวันกันล่ะ


“จ้องอะไรนักหนา” คนถูกจ้องร้องถามเมื่อรู้สึกอึดอัดกับสายตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรัก ไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กที่มีใบหน้าดื้อรั้นคนนี้จะเป็นคนรักของตัวเอง สมัยนั้นเขาคิดอะไรอยู่ถึงได้คบกับเด็กนี่เป็นคนรักแถมลูกน้องยังบอกว่าเขาสองคนแต่งงานกันแล้วด้วย บ้าไปใหญ่อีก ผู้ชายสองคนแต่งงานกันเนี่ยนะ ถึงเด็กนี่จะมีหน้าตาเหมือนกับคนที่เขารู้จักและจากเขาไปแล้วก็ตามแต่ยังไงเขาก็ไม่ได้รักหรือชอบคนคนนั้นแล้วเขาจะมาชอบเด็กคนนี้ได้ยังไง


“ก็มีกันแค่สองคนถ้าไม่มองคุณจะให้ไปมองใคร” ชานยอลพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มขำๆกับท่าทางของคนรัก ถึงบอกว่าจำกันไม่ได้แต่ก็ไม่เห็นจะไล่กันไปไหนแถมเมื่อเห็นเขาไม่อยู่ห้องยังถามหาอีกพอเขากลับมาก็ถามเสียงดังว่าไปไหนมา


“ทีวีก็เปิดดูสิ” น้ำเสียงนิ่งๆเอ่ยขึ้นเมื่อเด็กหนุ่มไม่มีท่าทีเกรงกลัวเขาเลยแถมยังต่อปากต่อคำทุกครั้งที่เขาพูดหรือดุให้นี่เขาเป็นมาเฟียจริงๆหรือเปล่าแถมลูกน้องแต่ละคนยังเข้าข้างเด็กนี่อีก วันแรกที่รู้ว่าเด็กคนนี้คือคนรักเขาแทบไล่เด็กนี่ออกจากห้องเพราะคิดว่าเด็กนี่โกหกแต่ที่ไหนได้เขากลับถูกสายตาของลูกน้องแต่ละคนจ้องมองมาอย่างไม่พอใจที่เขาตะคอกใส่เด็กนี่รู้สึกว่าเขากำลังถูกยึดอำนาจโดยไม่ชอบธรรม เด็กคนนี้ชื่อว่าปาร์คชานยอล ปาร์คอย่างนั้นเหรอเขาคิดว่าเด็กนี้ต้องเป็นลูกหนี้ของเขามากกว่าเพราะพ่อของเด็กนี่ติดหนี้เขาอยู่ไม่ใช่เหรอ คนที่ชื่อปาร์ค ชานฮวาน่ะ แต่ทำไมลูกน้องของเขาถึงได้เข้าข้างลูกหนี้ของเขาแบบนี้ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ


“ผมไม่ชอบดูทีวีคุณก็น่าจะรู้” มาเฟียจ้องคนพูด


“ฉันจำได้ที่ไหน” น้ำเสียงก็ยังคงห่างเหินเหมือนเดิมแต่เด็กหนุ่มก็ไม่หวั่นไหวก็เหมือนตอนแรกๆที่พวกเขาเจอกัน มาเฟียก็มีท่าทีแบบนี้แล้วยังไงล่ะทุกวันก็อยู่ด้วยกันตลอดยกเว้นก็แต่ตอนนี้


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะของทั้งสองคน สักพักก็มีคนเปิดประตูเข้ามาหญิงสาวหุ่นนางแบบแต่งตัวเปิดหน้าเปิดหลังเดินเข้ามาในห้อง


“คุณคริสคะแอนนี่เพิ่งจะรู้ว่าคุณเข้าโรงพยาบาลแอนนี่ตกใจหมดเลยคุณเป็นยังไงบ้างคะ” หญิงสาวสวมกอดมาเฟียหนุ่มโดยไม่สนคนรักของเขาที่นั่งจ้องอยู่ที่โซฟา เธอเพิ่งจะกลับจากจีนแล้วได้ยินข้าวจากพี่ชายตัวเองเรื่องมาเฟียหนุ่มเข้าโรงพยาบาลแถมยังความจำเสื่อมอีก


“ปล่อย” มาเฟียหนุ่มพูดเสียงเข้ม หญิงสามผงะเล็กน้อยอย่างตกใจ


“คุณคริสจำแอนนี่ไม่ได้เหรอคะ” หญิงสาวถาม ไหนที่บอกว่ามาเฟียหนุ่มจำได้ทุกคนยกเว้นคนรักตัวเอง


“ปล่อยก่อน” แอนนี่ยอมปล่อยแขนออกจากมาเฟียหนุ่มตามคำสั่ง


“แอนนี่น้องสาวของปีเตอร์” หญิงสาวยิ้มกว้างเมื่อมาเฟียหนุ่มจำตัวเองได้เพราะตระกูลเธอเป็นกับมาเฟียหนุ่มทำการค้ากันมานานถ้ามาเฟียจำคนอื่นได้ก็ต้องจำเธอได้เหมือนกัน


“ดีใจจังค่ะ” เธอพูดพร้อมกับสวมกอดมาเฟียอีกครั้งแต่ครั้งนี้เธอกลับถูกมาเฟียหนุ่มผลักออกห่างจากตัว ไม่ใช่ว่ามาเฟียรังเกียจหญิงสาว แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงเกรงใจสายตานิ่งๆของเด็กหนุ่มที่จ้องมองมา นี่เขากลัวเด็กหนุ่มตรงหน้าหรอกเหรอเนี่ย


“ขอโทษนะคะ” ทุกคนในห้องหันไปมองผู้มาใหม่


“ขออนุญาตเช็คร่างกายคนไข้อีกรอบนะคะ” คุณหมอสาวเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ช่วยเพื่อเช็คร่างกายอีกครั้งก่อนออกจากโรงพยาบาลทุกคนขยับถอยห่างจากคนไข้เพื่อให้คุณหมอได้ตรวจคนไข้สะดวก


“คนไข้ไม่เป็นอะไรมากแล้วนะคะ สมองที่กระทบกระเทือนก็ไม่มีอะไรมากแต่หมอคิดว่าน่าจะใช้เวลาอีกสักระยะถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เวลานั้นญาติก็คอยดูแลอย่างใกล้ชิดนะคะ” คุณหมอหันไปพูดกับญาติคนไข้ทั้งสองคนที่ยืนอยู่ ชานยอลพยักหน้ารับยิ้มๆไปกับอาการของคนรัก


“ขอบคุณนะครับ” ชานยอลโค้งให้กับคุณหมอจากนั้นเธอจึงขอตัวออกไปจะเหลือก็แต่พยาบาลอีกคนที่ยังคงอยู่ในห้องด้วย


“ขออนุญาตถอดสายน้ำเกลือนะคะแล้วค่อยเปลี่ยนชุด” พยาบาลสาวพูดกับคนไข้จากนั้นจึงทำการถอดสายน้ำเกลือออกจากมือคนไข้แล้วขอตัวออกไปจากห้อง ส่วนมาเฟียหนุ่มก็เดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ


“มีอะไรหรือเปล่าครับ” ชานยอลถามหญิงสาวอีกคนที่ยังคงอยู่ในห้องพักฟื้น


“ทำไมต้องกลับวันนี้” แอนนี่ถามอย่างฉุนๆเมื่อเธอรู้ว่ามาเฟียหนุ่มจะกลับจีนในวันนี้ทั้งๆที่เธอเพิ่งจะมาถึง


“มันเป็นความประสงค์ของคุณคริส ถ้าคุณไม่พอใจก็ไปถามเขาดูนะครับ” ชานยอลตอบยิ้มๆเพราะไม่ได้สนใจท่าทางที่ไม่พอใจจากหญิงสาวเลยสักนิด


“ไม่ใช่ว่านายจะกีดกันฉันหรอกนะ” แอนนี่พูดอย่างไม่พอใจสักเท่าไหร่กับท่าทางของชานยอลที่ทำเหมือนเหนือกว่าเธอ


“ปีเตอร์ยังไม่บอกคุณเหรอครับว่าห้ามยุ่งกับผมและคนรัก” จากที่เคยพูดยิ้มๆตอนนี้เด็กหนุ่มกลับพูดด้วยสายตานิ่งๆแทน


“ถ้ายังก็กลับไปถามก่อนนะครับเพราะผมยังไม่อยากทำให้ครอบครัวคุณเจอเหมือนกับอดัม” พูดจบแล้วหยิบนิตยสารที่วางอยู่ขึ้นมาเปิดดูส่วนแอนนี่มีสีหน้ามึนงงกับคำพูดของชานยอลเธอไม่เข้าใจว่าเด็กหนุ่มที่นั่งไม่สนใจเธออยู่ตอนนี้กำลังจะสื่ออะไรกับเธอ


“ทุกคนมาหรือยัง” เสียงของมาเฟียที่เดินออกมาจากในห้องน้ำพร้อมกับชุดที่จะออกเดินทาง


“ทุกคนรออยู่ข้างล่างแล้วครับ คุณจื่อเทารอที่หน้าห้อง มาร์คช่วยแจ็คสันเก็บของอยู่อีกห้องป่านนี้ก็น่าจะออกมาแล้ว” มาเฟียจ้องเด็กหนุ่มที่ตอบคำถามเขา เด็กคนนี้รู้จักและสนิทสนมกับลูกน้องเขาทุกคนจริงๆจนน่าหมั่นไส้


“งั้นก็ไปได้แล้ว” มาเฟียหนุ่มเอ่ยทำให้ชานยอลต้องลุกจากโซฟาเพื่นเดินตามไปโดยไม่มีใครสนใจหญิงสาวอีกคนที่อยู่ในห้องเลย


“ทุกอย่างเรียบร้อยไหม” มาเฟียหนุ่มถามคนสนิทที่ยืนถือกระเป๋ารออยู่หน้าห้อง 


“เรียบร้อยครับผมสั่งให้คนที่เหลือไปรอที่สนามบินแล้วเหลือไว้เพียงไม่กี่คนครับ” จื่อเทาตอบจากนั้นทุกคนจึงได้เดินทางออกจากโรงพยาบาลตรงไปยังสนามบินที่ปีเตอร์ได้ทำการขอจอดเครื่องบินส่วนตัวของมาเฟียฮ่องกงเอา


“เดินทางปลอดภัยนะว่างๆก็มาเที่ยวบ้าง” นายพลครูสเอ่ยกับชานยอลเพราะหลานชายอย่างคริสไม่สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ เด็กหนุ่มยิ้มรับ


“ผมฝากดูแลชาวบ้านด้วยนะครับแล้วผมจะกลับมา” ชานยอลพูดจากนั้นจึงได้ก้าวขึ้นเครื่องไปโดยมีมาเฟียหนุ่มเดินนำหน้า


“แล้วเจอกันนะปีเตอร์” ชานยอลโบกมือให้กับมาเฟียอิตาลีอีกคนที่มาส่งพวกเขาขึ้นสนามบิน ชานยอลเดินไปนั่งที่ของตัวเองที่นั่งหันหน้าเข้าหามาเฟียหนุ่ม เครื่องบินส่วนตัวลำนี้เป็นของตระกูลอู๋เป็นเครื่องบินรุ่นใหม่ล่าสุดแถมยังมีห้องนอนส่วนตัวอยู่อีกหนึ่งห้อง


“ถ้าเครื่องขึ้นสู่น่านฟ้าแล้วคุณชานยอลค่อยพานายไปนอนที่ห้องนะครับ” จื่อเทาที่นั่งคู่กับหลินหลินหันมาพูดกับชานยอนที่นั่งอีกฝั่งกับตัวเอง ส่วนมาร์คกับแจ็คสันก็นั่งอยู่ด้านหลังของจื่อเทา เพียงไม่นานเครื่องบินลำนี้ก็ทะยานสู่น่านฟ้า


“จะเข้าไปพักในห้องไหม” ชานยอลถามขึ้นเมื่อทุกอย่างในเครื่องบินมีภาวะปกติ มาเฟียหนุ่มพยักหน้าจากนั้นจึงถอนเข็มขัดออกแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ท้ายลำที่เป็นห้องนอนส่วนตัว


“ไม่ไป” มาเฟียหนุ่มหันกลับมาถามเมื่อไม่เห็นชานยอบเดินตามไป เด็กหนุ่มฉีกยิ้มกว้างก่อนจะรีบตามอีกคนเข้าไปในห้องส่วนตัว


“ขนาดว่าจำพี่ชานยอลไม่ได้นะเนี่ย” มาร์คพูดขึ้นขำๆกับท่าทางของนายตัวเอง ปากบอกว่าจำคนรักตัวเองไม่ได้แต่กลับเรียกหาตัวตลอดเวลาแบบนี้เข้าเรียกว่าย้อนแย้งในตัวเองไหมนะ


“ยุ่งเรื่องเจ้านายจัง” แจ็คสันที่นั่งตรงข้ามกับมาร์คพูดขึ้นยิ้มๆทำให้ได้รับค้อนวงโตจากคนรัก






“จะนอนเลยไหม” มาเฟียหนุ่มพยักหน้าเป็นคำตอบก่อนจะปีนขึ้นไปบนเตียงสีขาวที่อยู่กลางห้องชานยอลเดินเข้าไปใกล้เพื่อห่มผมให้


“จะไปไหน” ชานยอลชะงักเมื่อมือหนาของคนรักยื่นมาคว้าแขนของตัวเองเอาไว คริสปล่อยมือจากเด็กหนุ่มอย่างเร็วเพราะอยู่ๆปากกับมือก็ทำงานโดยที่สมองของเขายังไม่ได้สั่งงานเลยด้วยซ้ำ


“ทำไม...อยากให้อยู่ด้วยเหรอ” ชานยอลถามยิ้มๆกับท่าทางของคนรัก


“เปล่า แค่จะบอกว่าจะออกไปก็ปิดประตูให้ด้วย” ชานยอลก็พยักหน้ายิ้มๆเหมือนเชื่อที่คนรักพูด แต่สำหรับมาเฟียหนุ่มแล้วท่าทางแบบนี้ของชานยอลคือกำลังกวนประสาทเขามากกว่า เด็กคนนี้ร้ายกาจจริงๆ เมื่อไม่เห็นว่าคนรักจะพูดอะไรอีกชานยอลจึงได้เดินออกจากห้องทำให้มาเฟียหนุ่มได้แต่มองตามจนประตูห้องปิดลง คริสยกมือขึ้นก่ายหน้าผากตัวเอง เขาจำเด็กหนุ่มไม่ได้จริงๆแต่เขาก็เชื่อที่ทุกคนบอกว่าเด็กหนุ่มเป็นคนรักของตัวเอง แต่เขายังไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงได้คบกับเด็กคนนั้นทั้งๆที่เขาก็รู้ตัวเองว่าไม่เคยสนใจผู้ชายด้วยกันมาก่อนเขาจำได้ว่าตลอดชีวิตมาเขาควงแต่นางแบบหรือไม่ก็นักแสดงสาวสวยเท่านั้นแล้วเด็กปาร์คชานยอลเข้ามาในชีวิตเขายังไง


“อะไรวะเนี่ย” มาเฟียหนุ่มยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิดที่คิดอะไรเกี่ยวกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักไม่ได้สักนิดและดูเหมือนว่าคนที่เขาจำไม่ได้เลยสักนิดจะกวนใจเขาอยู่มากเหมือนกัน แค่เขาไม่อยู่ในสายตาก็ทำให้มาเฟียหนุ่มถึงกลับต้องลุกออกจากเตียงเพื่อออกไปข้องนอกห้อง


“อ้าว...ไม่ง่วงแล้วเหรอ” ชานยอลร้องถามอย่างสงสัยที่เห็นมาเฟียหนุ่มเดินกระแทกเท้ามานั่งฝั่งตรงข้ามกับตัวเองด้วยท่าทางหงุดหงิด


“ไม่” เสียงแข็งตอบกลับชานยอลก็ได้แต่ยิ้มกับคำตอบที่ได้รับ


“ทำอะไร” มาเฟียหนุ่มถามเมื่อเห็นชานยอลจ้องอยู่แต่กับหน้าจอแล็ปท็อป


“จื่อเถาลูกของคุณจื่อเทา” ชานยอลตอบพร้อมกับหันหน้าจอให้อีกคนดู มาเฟียหนุ่มมองเด็กตัวอ้วนขาวที่อยู่บนหน้าจอแล้วหันไปมองคนสนิทของตัวเอง มันไปมีลูกตอนไหน




1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ



ทำไมมีแต่คนสงสารไอ้แสบไม่มีใครสงสารคุณมาเฟียเลย ทุกคนจำไม่ได้เหรอว่าไอ้แสบมันมีนิสัยยังไง ยิ่งมาเฟียจำไม่ได้แบบนี้ไอ้แสบจะไม่ยึดกิจการของมาเฟียหมดเลยเหรอแถมลูกน้องยังอยู่ข้างไอ้แสบอีก นี่คุณมาเฟียเป็นหมาหัวเน่านะสงสารคุณมาเฟียเถอะ


ช่วงนี้อากาศหนาวอย่าลืมใส่เสื้อหนาๆนะ ไหนจะมีพายุเข้าอีกอย่าลืมพกร่มติดตัวด้วยนะเวลาออกจากบ้าน ด้วยความห่วงใยจากไอ้แสบ...






ความคิดเห็น