โซซอล
facebook-icon

เลขาซอ... การได้เจอกับพวกซาดิสม์ คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?

03-8 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ

ชื่อตอน : 03-8 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ

คำค้น : พลิกรักร้ายลงล็อก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 14:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03-8 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ
แบบอักษร

​“ไม่... เลยเหรอ” 

ยุนซองกดจูบลงมาทันที และถามขึ้นหลังจากที่ฮันฮีทำท่าทางเหมือนอยากตาย เพราะเกือบขาดอากาศหายใจ อีกฝ่ายรับรู้ความต้องการของเขาได้จริงๆ งั้นเหรอ 

“ใช่... ไม่ต้องคิดเลย” 

ไม่มีอะไรนุ่มนวลเท่ากับน้ำเสียงที่ปลอบโยนนี้อีกแล้ว พอยุนซองพูดเสร็จก็ผละตัวออกมา ฮันฮีจับตามองระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งคู่ จิตใจว้าวุ่นอีกครั้ง ทั้งใจที่อยากจะบอกให้อีกฝ่ายช่วยหายไปจากตรงหน้าตอนนี้ กับใจที่อยากจะจับมือเจ้านายที่ส่งมาแน่นไม่คิดจะปล่อย 

ทั้งๆ ที่เขารู้อย่างชัดเจนว่านี่ก็เป็นกับดัก 

“อะ... อา...” 

และใจที่อยากจะอ้าขาออกขณะที่มันยังสั่นระริก 

แน่นอนว่าฮันฮีเป็นคนที่อ่อนแอต่อความรู้สึกดี มากกว่าที่ตัวเองคิดไว้มาก 

ในที่สุดเข่าทั้งสองข้างที่สั่นเทาก็แยกออกจากกัน ต้นขาด้านในที่เปิดออกอย่างลังเลนั้น ไม่รู้สึกอับอายอีกแล้ว 

เขาอ้ามันออกด้วยตัวเอง และเปิดเผยมันออกมาต่อหน้ายุนซอง ถึงจะไม่ได้ร้องขอจนจบ แต่ก็เป็นความจริงที่อยากจะขอ ทำแบบนี้มันจะดีเหรอ แต่ขอร้องล่ะ ตอนนี้เขาไม่อยากคิดอะไรเลยนะ 

เป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่เคยรู้สึก ฮันฮีก้มหน้าและค่อยๆ อ้าขาออกไปทางด้านข้างให้กว้างมากขึ้น 

“อ๊า! ฮึ่ก...!” 

รู้สึกถึงแท่งเนื้อที่ไร้ความปรานี สอดเข้าไปในช่องทางรักพร้อมกับเสียงครางสั้นๆ แต่ทว่ารุนแรง ทำไมกันล่ะ ไม่สามารถมองหาความผ่อนคลายเพียงเล็กๆ น้อยๆ จากยุนซองในตอนนี้ได้เลย แท่งเนื้อร้อนของอีกฝ่ายก็เหมือนกัน ทันทีที่แก่นกายที่ดันเข้ามาเหมือนกับไม่รู้ความนั้นกระแทกเข้ามา เนื้อชมพูใต้ร่มผ้าก็แยกและอ้าออกราวกับกำลังรออยู่ 

น้ำหนักของยุนซองทับมาบนร่างกายของเขา เป็นการกดขี่ประเภทใหม่ ถึงแม้ร่างกายที่ยังคงถูกมัดอยู่ จะดิ้นอย่างไม่รู้ว่าจะทำยังไง แต่ยิ่งทำแบบนั้นเงื่อนก็ยิ่งรัดตัวเขาไว้แน่นขึ้นไปอีก 

เหมือนจะระเบิดออกมา เหมือนผิวหนังที่ถูกเชือกที่ลากผ่านเสียดสีจะระเบิดออกมาเลย คอที่เอนไปด้านหลัง สูญเสียประสิทธิภาพของตัวเองไปแล้ว ความตึงของแขนที่กำลังโดนกดด้วยน้ำหนักตัวของอีกฝ่ายนั้น ก็ไม่รู้สึกอีกแล้ว 

ขาของฮันฮียิ่งอ้าออกกว้างเพื่อยุนซอง 

“หะ อึก! จะ ม มะ ไม่ คิด อะไร... อื้อ” 

เสียงครางพ่นออกมา เพราะไม่สามารถเอาชนะความทรมานได้ และใกล้เคียงกับการกรีดร้อง ยุนซองพุ่งทะลุเข้ามารวดเดียว มันแทงช่องทางด้านล่างของเขาเหมือนกับที่เคยรุกล้ำเข้าในคอ แม้แต่ขาที่เคยเป็นอิสระเพียงอย่างเดียว ก็อยู่ภายในอำนาจของอีกฝ่าย ฮันฮีรู้สึกถึงเอวที่โยกอย่างรุนแรง แต่กลับรู้สึกแปลกเหมือนกับนี่ไม่ใช่ร่างกายของตัวเอง 

ดุเดือดมากๆ ยุนซองกระแทกเข้ามาข้างล่างราวกับสัตว์เดรัจฉาน เป็นการจู่โจมเหมือนคนที่รู้จักแค่เซ็กซ์ ที่นี่ไม่มีเจ้านายและไม่มีเลขา ร่างกายที่ถูกมัดนั้นบิดอย่างรุนแรง เหมือนกับกำลังจะฉีกขาด 

แก่นกายที่เข้าๆ ออกๆ นั้น เสียบเข้ามาอย่างไม่คิด เขาก็จับส่วนอ่อนไหวของตัวเองไว้ แล้วอดกลั้นไม่ให้ของเหลวในนั้นพุ่งออกมา ทุกครั้งที่รู้สึกว่าถูกแทงเข้ามาลึกๆ ฮันฮีรู้สึกอย่างชัดเจนถึงแท่งเนื้อของยุนซองที่เต้นตุบๆ ทุกครั้งที่ช่องทางบีบรัด เขากำลังค่อยๆ รู้สึกเสียวซ่านเพิ่มขึ้นอย่างไม่สาเหตุ 

“อ้า ฮือ อื้อ! ข้างในนี้ อ๊า มัน ใหญ่ ขึ้น อื้อ เรื่อยๆ เลย ฮึ อึบ!” 

คำพูดของยุนซองเป็นเรื่องจริง ยิ่งตัวเขาเองที่ไม่อยากจะนึกถึงเรื่องที่ตัวเองปล่อยปัสสาวะต่อหน้าคนอื่น แก่นกายที่เหมือนจะกระชากอะไรข้างในออกมาทั้งหมดนั้น ไม่ใช่แค่ท้องส่วนล่าง แต่อัดแน่นเต็มปรี่ไปจนถึงศีรษะเลยล่ะ 

ฮันฮีอยากพูดอะไรบางอย่าง เหมือนมันเป็นสิ่งที่ได้รับการยืนยันว่า เขายังคงเป็นมนุษย์ ที่จะต้องพูดฉอดๆ แม้คำศัพท์หรือประโยค ประธานหรือภาคแสดงจะไม่ถูกต้องและกระจัดกระจาย แต่สิ่งที่พ่นออกมาจากปากนั้น เป็นแค่การอ้อนวอนที่ผสมกับการร้องสะอื้น ไม่ ได้ หยุด คำพูดที่ไม่จริงจังในขณะที่จริงจังนั้น พรั่งพรูออกมาอย่างมากมาย ไม่ใช่เพราะว่าไม่ชอบ และก็ไม่ใช่เพราะว่าชอบมากด้วย เป็นเพราะว่ากลัวต่างหาก 

ตัวเขาเองน่ะ ไม่รู้แล้วว่าตัวเองจะสูญเสียแม้กระทั่งความเป็นมนุษย์หรือเปล่า 

“อือ อา อื้อ....!” 

ฮันฮีตะเบ็งเสียงออกมาเหมือนกับสัตว์ และส่ายหัวไปมาอย่างรุนแรง เพราะแท่งเนื้อของยุนซองที่เขาได้รับ พละกำลังมากมายที่ไม่รู้ว่าท่วมล้นมาจากไหนนั้นกำลังพาตัวเขาเองไปสู่จุดจบ จะตายหรือเปล่าก็ไม่รู้  มันไม่ใช่ความคิดที่ออกมาเป็นครั้งแรก แต่เป็นครั้งแรกที่อ้อนวอนออกมาอย่างรีบเร่งขนาดนี้ เขาอยากหายใจ หายใจในฐานะของมนุษย์คนหนึ่ง 

ไม่ใช่แบบนี้ ไม่ชอบแบบนี้เลย ตอนที่เขาคิดที่จะปฏิเสธอย่างจริงจังนั้น ร่างกายก็ถูกพลิกหันหลัง ยุนซองควบคุมเขาอย่างอิสระ กล้ามเนื้อแขนที่แข็งแรงนั้น ควบคุมผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่โตเต็มวัยได้อย่างสบายๆ ฮันฮีนอนคว่ำและซุกหน้าลงกับผ้าปูที่นอน 

ยุนซองกำลังสนุก หลังจากที่ทิ้งความมีหน้ามีตาหรือฐานะทางสังคมไปแล้ว ผู้ชายคนนั้นก็ติดสัดเหมือนกันกับเขานั่นแหละ เขารู้สึกถึงความร้ายกาจอย่างชัดเจน มันเป็นการกระทำที่ใกล้เคียงกับการผสมพันธุ์ มากกว่าเซ็กซ์ซะอีก 

ไม่รู้ว่าจะไม่สามารถพอใจกับสิ่งนั้นได้มั้ย มือใหญ่ของยุนซองที่เข้ามาจากด้านหลังนั้น จับหน้าอกแบนราบของฮันฮีไว้และขยี้ลงมาบนยอดอก และหมุนราวกับบิดมันออกมา กระตุ้นจนเจ็บแปลบ ลมหายใจที่หอบฮัก ฮักนั้น หลุดออกมาไม่หยุด ร่างกายของเขาดำผุดดำว่าย และหอบหายใจถี่ๆ ไม่ว่าตรงไหนก็บวมเป่งอย่างเร้าร้อน และร้อนผ่าวขึ้นจนเจ็บ ขาของฮันฮีที่อ้าออกนั้น มองไม่เห็นเค้าลางที่จะหุบลงอีกครั้งเลย 

“ฮึก อื้อ! จะตายแล้ว  อ๊า หยุด ฮือ ได้ ได้โปรด...!” 

ในที่สุดเขาก็อ้อนวอนออกมา แต่อย่าว่าแต่รับฟังเลย ขนตรงนั้นของยุนซองที่สัมผัสอยู่ตรงสะโพก กดและเสียดสีบริเวณใกล้เคียง หมายความว่าอีกฝ่ายดันตัวเองเข้าไปจนสุดเลยยังไงล่ะ เป็นช่วงที่ฟุ้งไปด้วยกลิ่นของยุนซอง ทั้งๆ ที่ยังเสียบไม้กระบองที่เหนียวและหนักเข้ามาในจนถึงด้านในที่ลึก 

รู้สึกเหมือนเป็นสัตว์ตัวเมีย ในท้องของเขานั้นทั้งร้อน ทั้งหนัก น้ำกามนั้นพุ่งทะลักออกมาอย่างแรง แทนที่ปัสสาวะที่มาจากแท่งเนื้อร้อนของตัวเองซึ่งถูกรูดรั้งอย่างไม่หยุดยั้ง ครั้งที่แล้วก็เป็นแบบนี้ ความต่อเนื่องของการขับน้ำกามที่ไม่รู้จุดจบนั้น ไปจนถึงจุดที่จะปลดปล่อย แต่ก็ไม่สามารถหยุดหรือห้ามยุนซองได้ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน 

ฮันฮีคิดถึงสิ่งที่คล้ายกับเซฟเวิร์ดไม่ออกเลย ไม่สิ ถึงจะคิดออก ก็ไม่สามารถเรียกได้ ถ้าเรียกชื่อของยุนซองตอนนี้ ก็เหมือนกับทิ้งให้มันกลายเป็นจริงน่ะสิ ไม่ว่าเขาจะเป็น หรือไม่เป็นตัวเมีย แต่ตัวผู้น่ะ จะเป็นยุนซองไม่ได้เด็ดขาด เป็นการดิ้นรนจนสุดชีวิตของเขาเอาชีวิตรอด ที่ข้ามผ่านสัญชาตญาณของการเฝ้าระวัง 

ไม่ชอบ พอเถอะ เขาไม่ชอบจริงๆ เป็นตอนนั้นนั่นเองที่ฮันฮีรับรู้ถึงความผิดพลาดของตัวเอง แต่มันก็สายไปแล้ว 

“ฮือ อึก ... ฮือ อึก....ได้ โปรด อื้อ...! ได้โปรด หยุด เถอะ.....!” 

ถ้าอย่างนั้นก็พูดเซฟเวิร์ดออกมาสิ คราวนี้น้ำเสียงที่หยอกเล่นไม่ออกมาแล้ว เพราะว่าไม่มีเหตุผลที่สมควรจะต้องทำอย่างนั้น 

ฟันของยุนซองฝังอยู่ตรงต้นคอฮันฮี กัดจนถึงขนาดที่เลือดเกือบจะไหลออกมาเลย เป็นจุดสุดของที่เหมือนกับการกระทำของพวกสัตว์เดรัจฉานอย่างแน่นอน 

“อ๊า ฮือ....!” 

รู้สึกว่าในท้องของเขา ถูกเติมด้วยน้ำกามของยุนซอง รู้สึกถึงแขนของเขาที่โอบรัดมาจากด้านหลัง ร่างกายที่ถูกมัดด้วยเชือกนั้น ก็ถูกมัดอีกครั้งด้วยแขนของยุนซอง หนีไม่ได้อีกแล้ว นัยน์ตาดำที่สั่นไหวและลืมจุดโฟกัสนั้น แค่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็มองไม่เห็น ปากของเขาอ้าออกและน้ำลายก็ไหลลงมาตามคาง เขาได้ก้าวผ่านขั้นตอนที่เหมือนกับจะเป็นบ้าไปเรียบร้อยแล้ว บ้าไปแล้ว นี่ไม่ใช่การมีสติรู้ตัวแล้ว 

ไม่ว่าจะเป็นเซ็กส์ หรือการเล่น ก็ไม่สามารถเรียกว่าจุดสุดยอดได้ ความรู้สึกดีที่พุ่งขึ้นมาด้านบนนั้นมันเกินขีดจำกัด และไม่สามารถคว้าเอาไว้ได้ 

“อื้อ อือ ฮ่า ...อ๊า!” 

ฮันฮีรู้สึกถึงน้ำกามของยุนซองที่เติมเข้ามาจนเต็ม ราวกับเข้ามายึดครองพื้นที่ภายในท้องของเขา นัยน์ตาดำที่คลายออก สั่นไหวอย่างรุนแรง ตอนนี้มันถึงขีดจำกัดแล้ว 

จุดตัดของสติที่สัมผัสได้อย่างเลือนรางถูกตัดให้ขาดออกจากกัน 

 

* * * 

ความคิดเห็น