มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : SS2 EP.11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2562 12:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SS2 EP.11
แบบอักษร

เช้าวันต่อมา


ผมตื่นแต่เช้ามานั่งเก็บของลงกระเป๋าเพื่อที่จะย้ายกลับไปห้องของตัวเอง เฮียโทรมาบอกว่าน่าจะกลับมาถึงประมาณบ่ายๆ วันนี้ผมมีเรียนแค่ช่วงเช้า ส่วนพี่โซก็มีแถมเขายังต้องเข้าชมรมอีก


"ไม่ต้องเอาไปหมดก็ได้ เหลือไว้ที่นี่บ้าง" พี่โซเดินเข้ามาหาพร้อมนั่งยองๆลงกับพื้น แบ่งเสื้อผ้าของผมบางส่วนเก็บเข้าไปในตู้เขาเหมือนเดิม

..ไว้สักวันผมต้องคุยกับเฮียเรื่องนี้แบบจริงจังแล้วล่ะ ผมอยากอยู่กับพี่โซนะ!


"ฮือ ผมไม่อยากกลับเลย" ผมเริ่มงอแงเมื่อเราสองคนลงลิฟท์มายังห้องของผมโดยมีพี่โซเป็นคนถือกระเป๋าให้ ผมหันไปทำตาปริบๆใส่เขา เบะปากหน่อยๆให้ดูน่าสงสาร พี่โซยกยิ้มแล้วก้มลงมางับริมฝีปากล่างผมเบาๆแล้วคลอเคลียแถวๆแก้มไม่เลิก ผมรู้สึกร้อนๆบนใบหน้าจนต้องรีบขยับหนี ยืนหมุนตัวเขินๆโดยไม่ได้หันกลับไปมองเขาหรือเปิดประตูห้องเขาไป มือหนาของคนด้านหลังสอดผ่านเอวผมมาเพื่อจับให้ผมหันหน้ากลับไปหาเขา เมื่อเราสบตากันริมฝีปากของคนตัวสูงก็ก้มลงมาประกบริมฝีปากผมอย่างไว เราสองคนจูบกันด้วยความรู้สึกที่มีตอนนี้คือ คิดถึง โหยหา ไม่อยากจากกัน เป็นจูบที่อ้อยอิ่งเหมือนอยากอยู่ด้วยกันนานๆไม่อยากผละออก 

..แต่เราสองคนก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆประตูห้องผมก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของคนด้านใน


"แหม๋ สวีทกันจังเลยนะ ถ้าเฮียไม่กลับมาถึงเร็วคงไม่รู้สินะว่าตัวเล็กแอบไปนอนที่อื่นมา"


"เฮีย!! / ...สวัสดีครับ" ผมร้องอย่างตกใจ พี่แต่พี่โซที่ยกมือไหว้เฮียอย่างนิ่งๆ


"เข้ามาสิ" เฮียนิ่งมาก ไม่อาละวาดแบบเมื่อก่อนด้วย หรือเขาจะยอมรับพี่โซได้แล้ว!

ผมรีบเดินตามเฮียเข้าไปด้านในด้วยความดี๊ด๊า พี่โซก็วางกระป๋าผมลงข้างโซฟาแล้วมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆผม เฮียเดินไปนั่งที่โซฟาอีกฝั่งก่อนจะเอ่ยปากพูด


"นานรึยัง"


"เรื่องอะไรครับ" เป็นพี่โซที่ตอบ เขากุมมือผมไว้อย่างแนบแน่นว่าให้มั่นใจในตัวเขา


"ที่เอาน้องชั้นไปอยู่ด้วย"


"เฮีย แอลไปเอ-"


"หลังจากที่พี่ไปทำงานครับ" พี่โซพูดสวนขึ้น


"ทันทีเลยสินะ" เฮียเอ็กซ์พึมพำ เขามองมาที่เราสองคนนิ่งๆจนผมเริ่มหวั่นๆ สักพักเฮียก็ถอนหายใจออกมาเฮือกให้

"คิดว่าเฮียจะว่าอะไรเรารึไงตัวเล็ก ทำไมนั่งสั่นแบบนั้นล่ะ"


เอ๋อเลยสิครับ เฮียผู้หวงผมยิ่งกว่าจงหางหวงไข่ ไม่หวงผมที่แอบไปนอนห้องผู้ชายตอนที่เขาไม่อยู่!!

โอ้...เฮียเกิดอุบัติเหตุหัวกระแทกของแข็งระหว่างปฏิบัติงานรึเปล่าเนี่ย


"ดูทำหน้าเข้า หึหึ เฮียจะบอกว่ารู้อยู่แล้วตั้งแต่ที่ตัวเล็กแสดงสีหน้าเจ้าเล่ห์ออกมาตอนเฮียไปส่งที่มหาลัยก่อนที่จะไปทำงานน่ะ"

เฮียพูดขำๆ พี่โซถอนหายใจก่อนจะเอนหลังพิงไปกับโซฟาอย่าสบายใจ แต่ผมนี่ยังแอบเหวออยู่ ผมเป็นคนเก็บสีหน้าไม่เก่งสินะ เฮ้ออ~


"ขอโทษครับ ที่ไม่ได้บอก"


"ไม่เป็นไร เฮียไม่ว่าหรอก..ก็มาส่งคืนแล้วนี่ ทีหลังนะถ้าอยากเอาน้องชั้นไปอยู่ด้วยก็ขอกันตรงๆ"


"ได้หรอครับ" พี่โซเด้งพรวดขึ้นมานั่งหลังตรงทันที


"อือ แต่ต้องดูที่อารมณ์ชั้นตอนนั้นด้วยอะนะ"


"ขอบคุณมากครับ!"


"ว่าแต่ตัวเล็กเจอคุณชายแล้วหรอ" แล้วเฮียก็เปลี่ยนเรื่อง ..


"คุณชายอะไรครับ" ผมเอียงคอถามอย่างงงๆ 


"คุณชายเกลนไง เฮียเห็นที่ตัวเล็กโพสแล้วใส่แฮชแท็กไอเกลนไง"


"คุณชายเกลนไหนเฮีย..แอลงงไปหมดแล้วเนี่ย"


"ที่ตัวเล็กไปอ่อยเขาไว้ตอนเด็กๆไงครับ ถ้าจำไม่ผิด..น่าจะตอนปิดเทอมที่ตัวเล็กอยู่ป.5 แล้วเราไปเที่ยวอังกฤษและไปงานวันเกิดคุณชายเขา"


"อ่อย" เสียงของคนข้างๆที่กดต่ำจนดูน่ากลัว ทำให้ผมสะดุ้งรีบหันไปแก้ตัวทันที


"ไม่ๆๆ ไม่ใช่ครับ ผมไม่เคยอ่อยใครสักหน่อย เฮียอย่ามามั่วนะ!" บ้าหรอ นอกจากพี่โซผมก็ไม่เคยอ่อยใครเลยนะจะบอกให้ อย่ามาใส่ร้ายปลักปลำกันเลย สงสารน้องเถิดดด


"ช่างมันเถอะ อาจจะคนล่ะคนกันก็ได้"

เฮียเริ่มที่จะขี้เกียจพูด แต่ผมนี่สิดันอยากรู้ ความรู้สึกที่มีตอนนี้คือเหมือนลืมเรื่องอะไรไปสักอย่าง เป็นเรื่องที่สำคัญมากๆแต่ตัวผมกลับจำไม่ได้ ไม่แน่นะไอ้คุณชายไอเกลนอะไรนั่นอาจเกี่ยวข้องกับพี่รหัสของผมไง ก็เฮียบอกว่าผมไปอ่อยเขาใช่ไหม เขาอาจจะติดใจแล้วตามผมกลับไทยงี้ เอ้ออออ!! ฉลาดจริง


"เฮียพอมีรูปคุณชายไรนั่นไหมอะ" ผมลองถาม แต่พี่โซนี่สิคิดจรังจัง เขาจ้องผมจนตัวแทบจะทะลุแล้วเนี่ย

"ผมแค่อยากดูรูปเขาเฉยๆ เผื่อจะจำได้ไงครับ"


"ลองหาในเน็ตก็น่าจะเจอนะ สมัยเด็กเขาดังออก ติดหนึ่งในสิบเด็กที่หน้าตาดีที่สุดในประเทศอังกฤษด้วย"


"ขนาดนั้นเลย"


"เดี๋ยวเฮียหาให้ อ่า.. ไอเกลน คาเทอร์ นี่ไงๆ" ผมรับไอแพดของเฮียมาดู ปรากฏเป็นรูปเด็กผู้ชายผมบลอนด์สวย ดวงตาสีน้ำทะเลที่ดูน่าลึกลับ กับใบหน้าที่ติดจะนิ่งๆไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม เป็นใบหน้าที่ผมคุ้นเคยมาก แล้วภาพในอดีตก็ค่อยๆไหลเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ..เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ผมรู้สึกชอบ เด็กผู้ชายที่ผมเรียกเขาว่า..ไจแอ้น


"ยักษ์"


"อะไรนะครับ" ผมหันไปถามพี่โซเมื่อเขาชะเง้อมามองรูปในไอแพดก่อนจะพูดออกมา


"ยักษ์ไง เดือนสถาปัตย์"


"แล้วเมื่อวานพี่โซทำเหมือนไม่รู้จัก"


"เพิ่งรู้ว่ามันเป็นเดือนมหาลัยก็เมื่อวาน" พี่โซตอบแบบไม่ใส่ใจมากนัก แล้วคำพูดของพี่โฟล์คเมื่อวานก็เข้ามาในหัว

..

     "แต่พี่ได้ยินข่าวลือมาว่าหลังจากจบงานประกวดดาวเดือนแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็นเดือนมหาลัยอีกเลยนะ" 

..

"ที่พี่โฟล์คพูดเมื่อวานหมายความว่าไงหรอครับ ที่หลังจากจบงาน เดือนมหาลัยก็หายไปเลย"


"มันหายไปหลังจากนั้นเกือบเดือน ก่อนจะกลับมาพร้อมกับสภาพในตอนนี้ และสั่งทุกคนว่าต่อไปให้เรียกมันว่ายักษ์"


"เพราะว่าตอนประกวดต้องใช้ชื่อจริงสมัครน่ะ" เฮียพูดอธิบาย แสดงว่าทุกคนรู้ชื่อจริงเขาเพราะตอนนั้นสินะ


เหมือนผมจะเริ่มเข้าใจอะไรหลายๆอย่างแล้ว

..ไอเกลนคือชื่อจริงๆของพี่ยักษ์ และคือไจแอ้นในอดีตของผม

ผมไม่เข้าใจว่าเขาหล่อขนาดนั้นทำไมถึงต้องทำให้ตัวเองดูไม่ได้ด้วยสภาพตอนนี้ด้วย เพื่ออะไร? ผมว่าพรุ่งนี้ผมต้องไปคุยกับเขาตรงๆแล้วล่ะ มันมีความรู้สึกที่ว่า คนที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้จะคือผมรึเปล่า



-------------------------------


ไรท์ขอโทษษษษษษษษษษ

เนื่องจากเวลาไรท์แต่งไรท์จะไม่ได้กลับไปอ่านตอนเก่าๆ ทำให้ตอนปัจจุบันมันไม่ค่อยตรงกับตอนอื่นๆ ซึ่งไรท์ก็กลับไปแก้ไขตอนเก่าๆไม่ได้ไม่งั้นมันจะดูไม่เข้ากับตอนก่อนหน้า จึงพยายามจะเขียนให้มันเชื่อมกันมากที่สุด เพราะฉะนั้นเพื่อไม่ให้รีดงง ไรท์จะทำพาสของพี่ยักษ์หลายพาสหน่อยนะคะ จะได้เข้าใจถึงเหตุผลหลายๆอย่างของพี่แก 


ฮือออออ ไรท์ขอโทษจริงๆจ้า สมองยังไม่กลับมาจากเที่ยวปีใหม่



ความคิดเห็น