ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

ถึงจะแต่งไม่จบ แต่เก็บไว้ก็เสียดาย (12)

ชื่อตอน : ถึงจะแต่งไม่จบ แต่เก็บไว้ก็เสียดาย (12)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 42

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2562 10:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถึงจะแต่งไม่จบ แต่เก็บไว้ก็เสียดาย (12)
แบบอักษร

ยั ก ษ์ ท มิ ฬ

​กุมภ์คร่อมญาณแปลว่ายักษ์คร่อมมาร






ผมสาบานว่าจะไม่ทำร้ายร่างกายผู้หญิง




...หากว่าเธอไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน




ประเด็นคือผมเจอผู้หญิงคนหนึ่ง แม่งหน้าสวยหุ่นดี เดินตัวเปียกฝนโชกเข้ามาในราพณาสูร ที่ดึงดูดสายตาของผมเลยนั้นคือบราสีแดงของเธอ




แต่รู้อะไรมั้ย.... หน้าสวยแต่ปากหมาโคตรๆ




“ขอโทษนะคะ...” เธอเดินตรงเข้ามาถามหญิงสาวที่อยู่หน้าเค้าท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ผมที่บังเอิญเดินผ่านมาพอดีนั้นได้ยินเข้าเต็มสองรูหู “นี่เป็นที่สุมหัวของพวกยักษ์หัวคว_รึเปล่า ?”




ไอ้บังเอิญที่เราก็เลี้ยงหมาไว้ในปากเหมือนกันพอดีเลยพูดออกมา “นั้นปากใช่มั้ย”




เธอค่อยๆหันกลับมามองหน้าผมพร้อมกับพูดว่า “แล้วมึง... ใช่ไอ้ยักษ์ที่ตามหาตัวกูอยู่รึเปล่า ?”




“...” ผมนี่ติดสตั้นแล้วมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า




“ถ้าใช่ก็เข้ามาเลย” ร่างบางนั้นหักนิ้วมือตัวเองพร้อมเอียงคอไปมาแล้วยกนิ้วกลางขึ้นมาใส่ผมราวกับเป็นเพื่อนเล่น  “กูนี่แหละมารตนนั้น !”




“...”




ที่ผมนิ่งไปเพราะว่ามันเหมือนกับ... อนันตะ




“มึงอยากเจอกูไม่ใช่หรอ” ร่างบางยกมือขึ้นมาเท้าเอว ถลึงตาใส่ผมพลางใช้มืออีกข้างกระดิกนิ้วเรียก “เข้ามาสิ...”



ผมหรี่ตามองร่างบางตรงหน้าก่อนจะแค่นหัวเราะกับความคิดที่มองเห็นภาพซ้อนของอนันตะแล้วหันหลังเดินหนี




ทว่าร่างบางนั้นสิ่งวิ่งใส่พร้อมกระโดดเอาขาล็อคคอผม




“...!” ผมนั้นตกใจนิดหน่อยที่ถูกโจมตีไม่ทันตั้งตัว เลยหมุนตัวไปมาให้คนที่อยู่ข้างบนนั้นเวียนหัวก่อนจะจับร่างบางทุ้มลงบนพื้นแข็ง




บรรดายักษ์แห่งราพณาสูรนั้นแห่เข้ามาล้อมชมการต่อสู้ของหญิงสาวปริศนากับยักษ์รุ่นพี่ เขี้ยวซ้ายของสมิงนั้นเริ่มจะฉุนขาดเมื่อมองท่าทางล้อเลียนของร่างบางที่ยังนอนอยู่กับพื้น




ผมกะจะกระทืบเข้าที่ท้องให้เธอจุกและหมดสติไป แต่ยัยนี่กลับกลิ้งหลบได้แล้วหัวเราะร่าออกมา “มึงเมายารึไงวะ !”




เอาตรงๆ... พอลองได้สู้ ผมก็รู้สึกว่าลายการต่อสู้นั้นเหมือนกับไอ้เด็กมารก็อปเมื่อสิบกว่าปีตอนนั้น




มันเป็นใครกันแน่วะ...!?









อ๋อ... ในที่สุดผมก็รู้ว่ามันเป็นใคร




หลังจากที่การต่อสู้ในจบลงด้วยการที่ผมได้รับชัยชนะ แต่ว่ายัยบ้ากลับนั้นถูกบอสอุ้มขึ้นลิฟต์ไปเพ้นท์เฮ้าส์ส่วนตัวข้างบน





พอในวันรุ่งขึ้นผมกะจะไปอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้บอสฟัง




ก็... ไปแก้ตัวแหละครับ




แต่พอไปถึง แม้ผมจะไม่มั่นใจว่าตัวเองนั้นหูฟาดรึเปล่า ถึงปีนี้จะสามสิบหกแล้วแต่ผมว่าหูของผมก็ยังใช่การได้ดีนา




แล้วไอ้เสียงซี๊ดๆอ่าห์ๆเนี่ย... ไม่ใช่อย่างที่ผมคิดหรอกมั้ง




ไม่ใช่ก็ควายล่ะกู...




ร่างของทั้งคู่ที่สวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยกอดรัดกันบนพื้นพรมในห้องทำงาน ร่างบางของผู้หญิงคนนั้นขยับเขยื้อนตามแรงกระแทกของผู้ชายที่อยู่ข้างบน ร้องครวญครางทำเอาชายโสกอย่างผมนี่แทบล้มทั้งยืน




เธอเป็นเมียบอสคนใหม่ของผม เรื่องมันเป็นอย่างนี้นะ ท่านสมิงตอนนี้สละตำแหน่งและให้ลูกชายของท่านคุมบังเหียน แล้วยัยเด็กเมื่อวานซืนที่ทำผมฉุนขาดเกือบทำมันคอหักนั้นกำลังกิ๊กกับกุมภัณฑ์ ลูกชายของท่านสมิง...





ผมกล่าวขอโทษพวกเขาที่ขัดจังหวะก่อนจะรีบหมุนตัวหนีกลับมา พอดีกับลิฟต์ที่เปิดออกแล้วพริ้มพริ้งเองก็กำลังเดินออกมา





ผมเลยรีบโอบร่างเล็กนั้นให้กลับเข้าไปในลิฟต์ทันทีก่อนที่เธอจะไปเห็นของดีเหมือนผม...




พอปล่อยอ้อมแขนจากพริ้มพริ้งผมก็ยกมือขึ้นมากุมขมับแล้วพึมพำออกมา




“อ่า... ยักษ์คร่อมมาร”



___________________________




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}