ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

ถึงจะแต่งไม่จบ แต่เก็บไว้ก็เสียดาย (11)

ชื่อตอน : ถึงจะแต่งไม่จบ แต่เก็บไว้ก็เสียดาย (11)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 76

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2562 10:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถึงจะแต่งไม่จบ แต่เก็บไว้ก็เสียดาย (11)
แบบอักษร

ยั ก ษ์ ท มิ ฬ

​พริ้มพริ้งแปลว่าสีชมพู (๒)




“นี่ไม่ใช่แค่รอยสัก...” ผมแหวกคอเสื้อลงมาให้พวกเด็กใหม่เห็นรอยสักรูปยักษ์ขาวที่เหนืออกของซ้ายตำแหน่งของหัวใจอย่างภาคภูมิ “แต่เหมือนสิ่งที่แสดงถึงตัวตนและย้ำเตือนพวกกูว่ากำลังจงรักภักดีต่อใคร”




“...” พวกมันเงียบและตั้งใจฟัง ผมจึงยกยิ้มมุมปากออกมา




“เช่นนั้นแล้ว... พวกมึงก็ถอดเสื้อออกซักทีสิวะ” ผมพูดออกมาพร้อมปล่อยมือจากคอเสื้อของผมแล้วยกมือขึ้นเท้าเอว “รอพ่อตัดริบบิ้นหรอ ...หื้ม ?”




แม้จะมีเสียงบ่นพึมพำบ้างแต่ส่วนใหญ่นั้นก็กำลังถอดเสื้อออกพ้นตัว แต่ว่ามีอยู่หนึ่งที่นั่งนิ่ง สายตาของพวกผมเลยกดดันไปที่เธอ




“เฮีย...” ไอ้ดาวเหนือมันเดินมาข้างหลังผมพลางกระซิบกระซาบ “จะเกินไปรึเปล่า พริ้มพริ้งเธอเป็นผู้หญิงนะครับ”




“เป็นผู้หญิงแล้วไงวะ ไม่อย่างนั้นจะมาเป็นยักษ์ทำเหี้ยไร !”




เงียบกริบ...




ไอ้เด็กพวกนั้นไม่มีใครปริปากเลยสักคน แม้แต่บรรดายักษ์ขาวรุ่นน้องเองก้ได้แต่หลบสายตาผม ไม่มีใครกล้าโอ๋เธอเลยสักคน ตอนนี้ก็มีเพียงสายตาของผมที่จ้องเขม็งไปที่เธอ




พริ้มพริ้งเธอสบตาผมนิ่ง แขนเรียวเล็กของเธอค่อยๆจับที่ชายเสื้อยืดของเธอแล้วเลิกมันขึ้นช้าๆ จนผมมองเห็นเอวคอดของคนตัวเล็กจนกระทั่งเธอจะเลิกมันจนถึงขอบบราสีชมพู




“พอแล้ว !” ผมที่ทนไม่ไหวนั้นห้ามขึ้นมาก่อน ก่อนจะเดินฝ่าพวกเด็กใหม่ที่นั่งอยู่ตรงนั้นแล้วไปกระชากแขนของเธอให้ลุกขึ้นแล้วเดินตามผมมา แต่ยังไม่วายที่ผมจะหันกลับมาสั่งพวกมัน “พวกมึงนั่งอยู่เฉยๆจนกว่ากูจะกลับมา”




ผมเดินหลบมุมพวกมันไปก่อนจะลืมไปว่าแรงบีบมือของผมมันมากจนทำให้เธอเจ็บจนต้องนิ่วหน้าแต่ว่าร่างบางนั้นกลับไม่ปริปากบ่นร้องว่าเจ็บสักแอะ ผมเลยปล่อยมือจากเธอแล้วพูดเสียงแผ่วเบา




“ขอโทษ...” ก่อนที่ผมจะกระแอมไอเสียงดังกลบเกลื่อนแล้วผายมือออกไปที่ด้านหน้าของตึกราพณาสูร “กลับบ้านไปซะนังหนู มึงไม่เหมาะกับการเป็นยักษ์หรอก”




ผมหันหลังให้เธอก่อนที่จะเดินจากมาได้สองสามก้าวเสียงหวานนั้นก็พูดขึ้น




“ฉันไม่เหมาะกับการเป็นยักษ์ตรงไหนคะ ?”




ผมคิดไปเองรึเปล่าว่าเสียงแม่งโคตรคุ้นหู...




ช่างแม่งเหอะ...




“แล้ว...” ผมชักเท้าหมุนตัวกลับมาก้มหน้าลงมองคนที่ตัวเตี้ยกว่าอย่างเอาเรื่อง ใช้เสียงน่ากลัวและคำหยาบแบบเถื่อนๆข่มให้เธอรีบอยากจะวิ่งแจ้นกลับหางจุกตูด “มึงคิดว่าตัวเองเหมาะเป็นยักษ์ตรงไหนล่ะ ?”




“ถ้าสั่งให้ฉันถอดเสื้อ ฉันก็ทำตามคุณสั่งแล้วนี่คะ”




“มันไม่ได้เกี่ยวกับการถอดเสื้อ อย่าโง่”



“แล้วคุณจะสั่งโง่ๆกับฉันแบบนั้นทำไมคะ”




อ้าว... ยอกย้อนด้วยเว้ย ชักสนุกกูแล้วสิ...



“หึ” ผมแค่นหัวเราะใส่ก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอก “อย่างเธอน่ะมีดีแค่เป็นกระหรี่ให้เหล่ายักษ์เย็_เท่านั้นแหละ”




ผมเตรียมใจแล้วล่ะว่าต้องโดนเธอตบเลยหลับตาลง




แต่ว่าพริ้มพริ้งกลับยกมือขึ้นมากอดอกพลางถอนหายใจ ผมจึงลืมตาขึ้นมามองหน้าเธอแล้วพริ้มพริ้งนั้นก็มองผมกลับอย่างท้าทาย




“ถึงอย่างนั้นเหล่ายักษ์อย่างพวกคุณก็ต้องเป็นฝ่ายคุกเข่าอ้อนวอนและให้เงินเพื่อขอเย็_กระหรี่อย่างฉัน เพราะว่าต่อให้ฉันจะเป็นกระหรี่ในสายตาพวกคุณ แต่ฉันก็เลือกลูกค้าแน่นอน...”




“ยัย...!”




ทำไมยัยนี่ไม่รู้สึกโกรธเกลียด โดนเหยียดหยาม แล้วตบหน้าผมสักป้าบจากนั้นก็สะบัดตูดงอนๆนั้นหนีไปเลยวะ ?




ผมถอนหายใจออกพลางเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเอ่ยออกมา “แสดงว่าเธอต้องการแบบนั้น... ?”




“ก็ถ้าคุณจะมองว่าฉันเป็นแบบนั้น” ร่างบางยักไหล่แล้วกรอกตาไปมา




หึ่ยยยย... ทำไมเด็กสมัยนี้มันดื้อด้าน เถียงผู้ใหญ่คำไม่ตกฟาก



ผมสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะทำเสียงเข้ม “งั้นก็ถอดเสื้อซะ”




“ตรงนี้หรอคะ ?”




นั้นไง... สีหน้าของเธอมันเริ่มฉายแววกังวลขึ้นมาหน่อยๆแล้ว




“เออ” ผมตอบเธอเสียงแข็ง




ดวงตาสีน้ำตาลของเธอมันเบิกกว้างขึ้นมา ริมฝีปากรูปกระจับนั้นเผยอออกเหมือนเหวอเล็กน้อย ก่อนที่จะ..




พรึบ




เสื้อยืดที่เธอสวมใส่นั้นมันถูกถอดออกมาเรียบร้อย ผมมองเป็นบราสีชมพูหวานที่เธอสวมเอาไว้อย่างเต็มตากับเนินอกที่ล้นออกมาเล็กน้อยเหมือนว่าสวมบราผิดไซส์ ก่อนที่จะเป็นผมที่โวยวายออกมาพลางรีบจับเธอสวมเสื้อเหมือนเดิมในทันที คนตัวเล็กนั้นเหมือนจะแปลกใจหน่อยๆ




“สะ... สรุปคือจะดื้อด้านเป็นยักษ์ให้ได้ใช่มั้ย” ผมพูดพร้อมเอามือขึ้นมากุมขมับตัวเองไว้




“ค่ะ...” เสียงหวานของพริ้มพริ้งนั้นตอบรับ เธอชำเลืองมองผมอย่างระแวดระแวง




ผมจับเธอหันหลังผลักให้เธอเดินไปข้างหน้า เดินกลับไปที่ลานกว้างหลังตึกราพณาสูรที่จากมาก มือหนาของผมจับที่บ่าของเธอพลางออกแรงบีบเบาๆก่อนจะพูดว่า “ไม่อยากเป็นเมียยักษ์แทนหรอ ?”


___________________________




ความคิดเห็น