ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

ถึงจะแต่งไม่จบ แต่เก็บไว้ก็เสียดาย (8)

ชื่อตอน : ถึงจะแต่งไม่จบ แต่เก็บไว้ก็เสียดาย (8)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 82

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2562 10:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถึงจะแต่งไม่จบ แต่เก็บไว้ก็เสียดาย (8)
แบบอักษร

ยั ก ษ์ ท มิ ฬ

​ดาวเหนือแปลว่าไอ้เด็กเวร





“เป็นไงเฮีย ถูกใจป่ะ...” หลังจากที่อาการของผมดีขึ้นนั้นก็กลับเข้ามาที่ราพณาสูร แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรมากนักไอ้ยักษ์เด็กนั้นก็วิ่งมาดักทางผม




ผมยิ้มร่าพลางจ้องผมเขม็งคาดคั้นเอาคำตอบ




“ก็... ดี” ผมตอบมันก่อนจะผลักมันออกให้พ้นทาง




“แค่นั้นหรอเฮีย ?” มันยังตามมาเซ้าซี้ผมไม่เลิกผมจึงตัดสินใจกระชากคอเสื้อของมัน




“มึงอยากให้กูตอบอะไรไอ้เด็กเวร !?” ผมกลบเกลื่อนความเขินของตัวเองด้วยการตะโกนใส่หน้ามัน




“แหม...” ดาวเหนือมันกวนผมไม่เลิกโดยการแกล้งทำตัวแอ๊บแบ๊ว เอาปลายนิ้วชี้จิ้มกัน “เฮียอย่ารุนแรงนักสิ ผมว่าอย่างเฮียต้องชอบสาย SM แน่”




ไอ้ห่า...



ผมหรี่ตามองมันแล้วส่ายหน้าไปมาปฏิเสธ




อย่างกูน่ะชอบสายน่ารักจิ้มลิ้มมุมิมุมิเว้ย ...แบบน้องต่ายไง



“ช่างแม่งเหอะ” ผมปล่อยมือจากคอเสื้อมันแล้วผลักหัวมันออกห่างให้พ้นทาง “หลบไป เกะกะ...”




“เฮียตอบผมมาก่อนว่าเมื่อวานเฮียดู LIVE ของใคร...” มันเซ้าซี้ผมทำตาปริบๆ “แบบว่าเฮียชอบสาวคนไหน...?”




มันจะอยากรู้อะไรขนาดนั้นวะ...



เป็นเจ้าของเว็บไซต์รึไง ?



“ถ้ากูตอบแล้วมึงจะเลิกยุ่งใช่มั้ย...” ผมถอนหายใจออกมาพลางเกาหัวตัวเองไปมาผมหลบสายตามันแล้วตอบเสียงอ้อมแอ้ม “...กูชอบน้องต่าย”




“น้องต่ายหรอครับ...”









ดาวเหนือทอร์ค

ผมมองตามร่างสูงของยักษ์รุ่นพี่ที่เดินจากไปพลางยกมือขึ้นมาจับคางอย่างครุ่นคิด




“ชอบน้องต่ายอย่างงั้นหรอ...” ผมพึมพำออกมาก่อนจะหยิบเอาโทรศัพท์มือถือแล้วกดเข้าไปเช็คบางอย่าง




แน่นอน... ผมเป็นเจ้าของเว็บไซต์นั้น




ยอดสนับสนุนของสาวๆทั้งหลายส่วนหนึ่งก็ล้วนเข้ากระเป๋าตังผมเองด้วย




มันคือผลกำไรทางการค้าครับ ผมไม่ได้เล่นขี้โกง เข้าใจนะ...




แปลกใจนิดหน่อยที่นึกว่าชายเถื่อนอย่างเฮียธงก์จะชอบอะไรมุ้งมิ้งแบบเธอคนนั้น แต่ว่า... ยัยนั้นก็กะจะเลิกทำแล้วนี่




ไม่ได้การล่ะ... ดูท่าเฮียธงก์จะกระเป๋าหนักซะด้วยสิ




จะเสียลูกค้าป๋าๆแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ... ขาดทุนหมดพอดี









วันงานกีฬาสี ณ โรงเรียนมัธยมขัตติยะ เวลา ๐๗.๓๑ น.

“สวัสดีครับอาจารย์มนัส” ผมยกมือไหว้หญิงสาวผมสีน้ำตาลคาเมลที่กำลังเดินสวนผมไปที่เต็นท์พยาบาล





“อ้าว ดาวเหนือ...” เสียงแหบพร่าของเธอนั้นเอ่ยทักทายผม พลางยกมือขึ้นเชิงรับไหว้ผมแล้วคลี่ยิ้มบางๆ “มาแต่เช้าเลยนะ...”




แปลกใจล่ะสิทำไมเป็นผู้หญิงถึงได้ชื่อมนัสเหมือนผู้ชาย



ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เหมือนว่าชื่อเล่นของเธอจะชื่อ... ญาณ



...มั้งนะ ?



“อ้อ เดี๋ยวครับอาจารย์” ผมรั้งเธอเอาไว้ ก่อนจะถาม “...พริ้มพริ้งอยู่ที่ซุ้มมั้ยครับ ?”




“อืม...” เธอพยักหน้า “เมื่อกี้ก็เห็นว่ากำลังช่วยจัดของอยู่น่ะ”




“อ่อ.. ขอบคุณครับ” ผมค้อมตัวเดินหลบทางเธอก่อนจะรีบวิ่งไปที่ซุ้มพยาบาล ต้องทำเวลาหน่อยล่ะ รีบเปลี่ยนใจเธอให้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี




เพราะหากเลยวันกีฬาสีนี้ไปก็จะเข้าสู่ช่วงสอบ




เดี๋ยวจะไม่มีเวลาเกลี่ยกล่อมเธอ...




“พริ้ม !” ผมเรียกชื่อหญิงสาวร่างบางในชุดกีฬาสีจนเธอตกใจสะดุ้งโหยง ร่างบางนั้นค่อยๆหันกลับมามองผมพร้อมกระพริบตาปริบๆ




แล้วเลยตรงเข้าไปมาจับข้อมือเธอแล้วรีบพาออกมาจากซุ้มพยาบาล




พอมาอยู่ในพื้นที่ที่ปลอดผู้คนผมถึงได้พูดมันออกมา




“ฉันเพิ่งได้ข่าวว่าเธอจะเลิกทำมัน...”




“อ๋อเรื่องนั้น---”




“อย่าเลิกทำเลย ฉันขอร้อง เธอเป็นเหมือนดาวเด่นของเว็บไซต์ฉันเลยนะ” ผมทำสายตาออดอ้อนเธอ




“ไม่หรอกคือฉันรู้สึกว่าตัวเองมันออกจะน่าเบื่อไปหน่อย...”




“ขอร้องล่ะ มีพี่ที่ฉันรู้จักเขาชอบเธอนะ ทำแบบนั้นต่อไปเรื่อยๆเถอะ เขามีเงินจ่ายให้กระเป๋าหนักแน่นอน”




“คือฉัน---”




ผมจับมือเธอแน่น “อย่าเพิ่งเลิกตอนนี้เลย...”




“นายไม่ฟังฉันเลยดาวเหนือ” เธอพูดพลางยิ้มบางๆ ผมปล่อยมือเธอแล้วเกาคอตัวเองแก้เขิน




เออว่ะ... ผมแทบไม่ปล่อยให้เธอพูดเลย




หญิงสาวที่มัดผมรวบสูงตรงหน้านั้นสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพูดออกมา “ฉันเปลี่ยนใจที่จะไม่เลิกแล้วล่ะ ...ก็ไม่ใช่เร็วๆนี้”




“ให้มันได้อย่างนี้สิ !” ผมตะโกนออกมาพลางชูนิ้วโป้งให้เธอทั้งสองมือ




พริ้มพริ้งนั้นอมยิ้มให้เหมือนว่าเธอมีความในใจบางอย่าง...




ผมไม่รู้หรอกนะว่าอะไรที่มันทำให้เธอไม่เลิกทำงานนั่น




แต่ที่แน่ๆเงินในกระเป๋าของเฮียธงก์จะต้องเปย์มาทางนี้แน่นอน... หึ



___________________________




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น