Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่34 : ของฟรีเจแปนไม่พลาด

ชื่อตอน : บทที่34 : ของฟรีเจแปนไม่พลาด

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2562 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่34 : ของฟรีเจแปนไม่พลาด
แบบอักษร

**​บทที่34 :**​ ของฟรีเจแปนไม่พลาด

.

.

.

(Part Japan's)

ห้าวันต่อมา...

"แห่ก แห่ก เหนื่อยชิบหายเลยว่ะ"

"มึงดูโค้ชด้วย นี่วันนี้กูต้องหยุดสิวะ"

"แบบนั้นก็ดี มึงอย่าลืมเรามีแข่งนะเว้ย!"

"พวกมึงสองคนหยุดบ่นแล้วไปวิ่งต่อ เร็ว!ๆ"

"กัปตันทีมแม่งโหดสัส"

"กูได้ยินนะ!"

"เออ! ไปแล้วๆเร็วเข้าไอ้ไมล์!"

เมื่อไอ้เทลและไอ้สไมล์ออกไปฝึกวิ่งต่อแล้วผมก็จัดการวิ่งไปแบกแพ็คนํ้ามาวางไว้ให้ไอ้พวกที่มันซ้อมได้พักกินนํ้ากัน พอพวกมันได้ยินเสียงนกหวีดเป่าจากโค้ชให้พักได้มันก็วิ่งกรูกันเข้ามากินนํ้ากันทันที

ช่วงนี้พวกผมทุกคนต้องซ้อมหนักเป็นพิเศษสุดๆในอาทิตย์นี้ ดูสิขนาดวันนี้จะสิ้นปีทั้งทีพวกผมยังต้องลากสังขารตัวเองมาซ้อมอยู่เลย ชีวิตหนอชีวิต...

"พี่เจ วันนี้ช่วงเย็นพี่ว่างมั้ย?"

"ฮะ! อ๋อ...เอ่อ กูไม่แน่ใจว่ะ เดี๋ยวโทรถามพี่ก่อนว่าจะพากูไปไหนมั้ย มึงมีไรเปล่าแทม?"

"ช่วงนี้จะปีใหม่แล้วผมกะจะชวนพี่ไปกินขนมเค้กร้านแม่ผม แม่ผมเลี้ยงฟรีเลย"

"ฮะ จริงดิวะ!?"

"จริงสิพี่ จะโกหกไปทำเบื้อกไรล่ะ"

"เออๆ กูโทรบอกพี่กูก่อนเดี๋ยวก็ขอเค้า ถ้าได้ก็จะไปนะเว้ย!"

ผมตบบ่าไอ้แทมทันทีพลางหูผึ่งที่ได้ยินแต่คำว่าขนมเค้กและตามมาด้วยฟรี! แบบนี้ไอ้เจไม่มีพลาดครับผม! ก่อนอื่นคงต้องไปขออนุญาติจากไอ้เจ้ากรรมนายเวรที่ทำงานอยู่โรงบาลซะก่อนจะดีกว่า

ในขณะนั้นเองโค้ชผู้ฝึกสอนของผมก็เดินตรงเข้ามาก่อนที่จะมอบหน้าที่สั่งพักพวกที่ซ้อมอยู่

"เจ ให้ทุกคนพักทานข้าวนะอีกหนึ่งชั่วโมงโค้ชฝากเราคุมซ้อมต่อที"

"ได้ครับโค้ช เอาทุกคน! พักกินข้าวหนึ่งชั่วโมงแล้วมาซ้อมต่อนะ!"

"ครับ!!!"

เมื่อภายในสนามทุกคนต่างแยกย้ายไปทานข้าวเที่ยงกันหมดแล้ว และผมเองก็รีบวิ่งไปเกาะกับกลุ่มเพื่อนซี้ทันที โชคดีที่ฝากให้ไอ้เทลทำข้าวเที่ยงมาเผื่อผมด้วย

"เห้ย พวกมึงเดี๋ยวกูมานะ ไปโทรหาพี่ก่อนแป็ปนึง"

"มีไรป้ะวะ?"ไอ้ซีโอถามขึ้น

"กูจะขอไปกินขนมฟรี เดี๋ยวมา"

ผมรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปทางห้องแต่งตัวเฉพาะนักกีฬาทันทีก่อนที่จะหยิบเจ้าลูกรักเครื่องสวยขึ้นมาแล้วกดโทรหาไอ้'พี่ตรี'ที่จำเป็นต้องโทรรายงานทุกครั้งถ้าต้องการจะไปไหน ไม่รู้แหละครับมันอาจจะดูเลี่ยนนะ...แต่โมเม้นต์แบบนี้หายากเนอะ(สำหรับคนโสดนะ อิ๊ๆ)

เมื่อยืนรอถือสายสักพักอีกคนก็กดรับทันทีพร้อมกับนํ้าเสียงที่ดูจะดีใจแต่ว่าก็กระด้างไปหน่อยขานรับกลับมาเมื่อผมฮัลโหล

"ฮัลโหล พี่ตรี"

"ครับจีจี้ มีอะไรหรอ?"

"ตอนนี้ติดงานอยู่เปล่า ถ้าจี้โทรมากวนวางก่อนก็ได้นะ"เลี่ยนไปอี้ก!

"ไม่ๆพี่ว่างอยู่ จีจี้มีอะไรครับ?"

"คือเย็นนี้จี้จะไปกินขนมกับเพื่อนนะ"

"..."

"ไปหลายคนน่าไม่ต้องห่วง"

พี่มันเงียบไปเลยอ่ะ สภาพแบบนี้คงตีหน้าตายอยู่หน้าโต๊ะทำงานชัวร์ ก็นะ...ดีกว่าไม่โทรมารายงานป้ะล่ะ?

"อยู่ตรงไหนแล้วร้านไหน?"

"ร้านแม่ของไอ้แทมน่ะ แถวๆข้างซอยxx ไม่ค่อยไกลคอนโดเรามากด้วย"

"กลับเย็นมากมั้ย?"

"ไม่รู้สิ เดี๋ยวถ้าจะกลับแล้วจะโทรบอกนะ ให้จี้ไปนะ"

"โอเคๆ ดูแลตัวเองด้วย"

"ฮิฮิ ขอบคุณน้าา"

เมื่อบทสนทนาจบลงผมก็ยิ้มแก้มปริทันทีแทบจะกระโดดโลดเต้นสมองตอนนี้พลางนึกแต่ของหวานที่โปรดปรานมากที่สุดก็คือ'ขนมเค้ก!'นั่นเอง แต่ดีใจไม่ทันไรพอหันหลังจะเดินออกจากห้องแต่งตัวก็แทบปาโทรศัพท์ใส่ไอ้รุ่นน้องเวรทันที

"ลั้นลา ลั้นลา ไปกินข้าวต่อ...แม่มึงมาจากไหนไอ้สัส!!!"

"เห้ย! พี่!ๆ อย่าปานะ!"

"โอ๊ย! ไอ้แทมกูตกใจหมด แล้วนี่มึงมาตั้งแต่ตอนไหนเนี้ย!?"

"พึ่งมาเมื่อกี้เองพี่ แล้วตกลงพี่ไปมั้ย?"

"ไปได้ๆ ฮิๆมึงบอกแล้วนะว่าแม่มึงจะเลี้ยงอ่า อย่าเบี้ยวนะเว้ย"

"ไม่หรอกน่า ผมคิดแค่ครึ่งราคาเอง"

"ตีนเถอะ! ไอ้!..."

"พูดเล่นน่ะพี่! ฮ่ะๆๆๆ บอกว่าแม่ผมเลี้ยงก็เลี้ยงสิ"

ผมละปวดหัวกับไอ้รุ่นน้องเวรนี่จัง ทำหน้าตาฉีกยิ้มซะจนดาราดังๆบางคนต้องวิ่งหลบมันไปเลยอ่ะ ดูผมดิ..แบบไม่ต้องนึกถึงตัวก็เตี้ยซะแบบเนี้ย แค่ส่วนสูงก็แพ้มันซะเฉยเลย

หน้ามันทำไมดูเศร้าแปลกๆวะ?...คิดไปเองแน่เลยผมเนี่ย เห้อ...คนอย่างไอ้แทมนะหรอจะมานั่งเศร้าอะไร แต่ละวันแม่งยิ้มที่ปากจะฉีกแทบถึงใบหู ให้ตายสิจะไปคิดแทนมันทำไม

"ไปๆ มานั่งกินข้าวกับกูนี่มา"

"โอเคพี่"

"รีบๆเดินดิวะ กูหิวนะเนี้ย"

"โห่ พี่อย่าโมโหหิวดิ ผมรีบเดินแล้วนี้ไง"

"สัส! นั่นเดินแซงกูแล้วไอ้เวรนิ!"

ช่วงเที่ยงก็ผ่านไปด้วยสงครามปะทะริมฝีปากกันเล็กน้อยจากผมและไอ้เทลที่เถียงกันแค่เรื่องแย่งเนื้อหมูทอด! ให้ตายเถอะกว่าจะแย่งมาได้นํ้าเหงื่อนี่แทบเปลี่ยนเป็นเลือด แต่ศึกก็สงบเพราะมีไอ้แทมขี่ลาตัวเท่ามดมาสละเนื้อหมูทอดของมันเองให้ไอ้เทลไป โห่...ดูดีในระดับนึงอ่ะ

จากนั้นพอหมดเวลาช่วงพักเที่ยงก็เตรียมทุกคนให้จัดซ้อมแบบเอาจริงเอาจังไม่มีการออมมือใดๆทั้งสินรวมถึงตัวผมเอง อย่างน้อยสิ่งที่ไม่น่าเชื่อก็ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นในวันนี้

พรึ่บ! ปุ้งงง!!!

"โห! เซ็ตดีขึ้นนะมึงเนี่ย"

"จริงหรอพี่?"

"เออ วันแรกๆยังโดนกูด่าอยู่เลย ไปฝึกกับใครมาถึงเซ็ตดีขนาดนี้วะ?"

"อ๋อ ผมให้พี่ชายช่วยสอนผมน่ะพี่ ผมขอให้เขาสอนเซ็ตสูงๆแบบที่เค้าเซ็ตบ้าง"

"พี่มึง? คนที่เคยพูดให้ฟังคราวที่กูนอนห้องพยาบาลน่ะหรอ?"

"อื้มๆ ใช่แล้วล่ะ...เค้าก็ช่วยบอกนู่นนี่นั่น พอเริ่มเซ็ตจริงจังมันก็เริ่มได้ขึ้นมา ผมโครตดีใจเลยพี่"

"พี่มึงชื่ออะไรวะ?"

"พี่ผมชื่อ..."

"ไอ้เจ! มาหากูหน่อยเร็ว! มาดูตารางแข่งของทีมที่เราจะเจอเร็วเข้า!"

ในขณะที่ไอัแทมยังพูดไม่ทันจบ เสียงหนึ่งที่ทุ้มสะเทือนหูก็ดังแทรกขึ้นมาทันที โดยไอ้คนที่เรียกก็คือไอ้เทลที่ยืนกวักมืออย่างกับเรียกลูกค้าไปเรื่อย จนผมต้องทิ้งลูกวอลเล่ย์ในมือแล้ววิ่งไปหาไอ้เทลแทน

"เราเจอโรงเรียนไหนวะไอ้เทล"

"ไม่เจอ"

"ฮะ!? มึงพูดใหม่ดิ๊!"

ผมมองหน้าไอ้เทลด้วยความงุนงงนิดๆแต่ก็พอเรียงความได้ เหมือนจะไม่ได้ลงแข่งรอบแรกที่จะเข้าไปชิงเลยซะอย่างนั้น

"ก็รอบแรกเนี้ยอีกทีมไม่แข่งเราเลยเข้ารอบฟรีๆไปรอรอบชิงเลย"

"เอ้า! รอบแรกที่จริงเราต้องเจอกับโรงเรียนไหนไอ้เทล"

"นี่ไงโรงเรียนโกษาสิริ ทีมนั้นไม่ขอลงแข่งและสละสิทธิ์ไปเราเลยเข้ารอบฟรีๆ"

"ดีเชี่ยๆ! โค้ชรู้ยังวะ?"

"รู้แล้วๆ เลยจะเอามาให้มึงส่งต่อให้บอกคนอื่นเตรียมซ้อมวันรอบชิงเลย"

"โอเคเว้ย"

ในวันนั้นเองผมได้แจ้งข่าวดีแบบนี้ให้กับทุกคนในทีมฟังดูเหมือนว่าจะลดความตึงเครียดไปอีกขั้นหนึ่งระหว่างช่วงนี้ แต่มันจะไปกดดันอยู่ในช่วงรอบชิงนี่แหละคงจะต้องซ้อมให้สุดๆกันไปเลย

เมื่อทุกคนในทีมทราบกันเป็นที่เรียบร้อยแต่ช่วงนี้ก็ยังคงต้องซ้อมกันต่อไปเรื่อยๆจนกว่าจะถึงรอบชิงอีกครั้ง ช่วงเวลานี้คงได้แค่เฝ้ารอลุ้นไปด้วยว่ารอบชิงเราจะเจอกับทีมโรงเรียนอะไรอีก

......

.....

....

...

..

.

17:03 น.


"ไอ้แทมเดี๋ยวยังไงกูจะช่วยจ่ายค่าเค้กอีกก็ได้นะ"

"เห้ยพี่จะจ่ายทำไม ผมบอกแล้วไงว่าแม่ผมจะทำให้กินฟรี"

"ไม่ดีกว่าว่ะ ไปๆมาๆกูเกรงใจ"

ผมที่ยืนใช้นิ้วเก้าแก้มนุ่มนิ่มของตัวเองไปด้วยพลางเดินตามหลังพวกเพื่อนซี้ที่ขาดมันไม่ได้เลยสามตัว ท่าทางดี๊ด๊ากว่าผมอีกที่จะได้กินเค้กที่ขึ้นชื่อว่าของฟรี!

ถึงตอนนี้มีพวกมันพ่วงมาด้วยผมคงไม่กล้ากินฟรีแล้วล่ะ เกิดพวกมันกินหมดร้านแม่ไอ้แทมขึ้นมาถึงกับขาดทุนกันเลยเชียว แบบนี้ผมคงต้องจ่ายค่าทุนขนมเค้กแม่มันไปสักครึ่งนึง

กริ๊ง! กริ๊ง!

เมื่อประตูบานขาวสะอาดถูกเปิดออกภายในร้านที่ตกแต่งสไตล์โมเดิลแบบโทนสีหวานมองแล้วดูสบายตาซะจนผมตะลึง ไอ้แทมไม่รอช้าวิ่งหายไปหลังร้านก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับหญิงสาวที่มีอายุพอสมควรแต่เธอก็ยังสวยอยู่

"สวัสดีครับแม่แทม"รุ่นพี่แต่ละคนยกมือไหว้หญิงสาวผู้เปี่ยมไปด้วยร้อยยิ้มอย่างสดใสก่อนที่เธอจะกล่าวสวัสดีตอบ

"สวัสดีจ่ะ มานั่งทางนี้ดีกว่าแม่จัดโต๊ะให้พวกเราไว้แล้วนะ"

"เดี๋ยวแทมพาพวกพี่ๆเค้าไปเองดีกว่า แม่ไปรับลูกค้าก่อนเถอะครับ"

"แบบนั้นก็ได้จ่ะ"

แม่ของแทมส่งยิ้มให้พวกผมอีกครั้งก่อนจะเดินไปรับออร์เดอร์จากลูกค้าที่มีไม่มากแต่ก็ไม่น้อยจนเกินไป ภายในร้านตกแต่งให้ดูสบายๆเหมาะสำหรับเพื่อมาผ่อนคลาย และโต๊ะที่ไอ้แทมจัดให้นั่งก็เป็นโซนทางด้านนอกร้านและข้างๆยังมีบ่อปลาคร๊าฟให้ดูอีกด้วย

"พวกพี่ตามสบายเลยนะ ผมไปเก็บของแป็ปนึง"ไอ้แทมพูดจบก็หันหลังเดินออกไปทันที หลังจากนั้นบทสนทนาก็เริ่มขึ้นระหว่างกลุ่มเพื่อน

"แม่แทมเค้าดูใจดีเนาะมึง ดูร้านที่ออกแบบดิโครตสบายตาเลย"ไอ้สไมล์เปิดประเด็น

"กูก็ว่างั้น กิจการเล็กๆแบบธุรกิจครอบครัวประมาณนี้กูว่าโอเค"ไอ้ซีโอก็ว่าตาม

พอมองสำรวจรอบๆร้านดูอีกทีก็จริงอย่างที่พวกมันว่า ร้านขนมหวานนี้ไม่ได้ใหญ่หรือเล็กแต่มันพอประมาณที่มีแค่พนักงานสามถึงสี่คนช่วยกันดูแล ดูแล้วกิจการแบบนี้มันก็น่าลองทำอยู่เหมือนกัน

"ก็ดีอ่ะ กูว่าร้านแบบนี้มีกิจการเล็กๆก็ดีไปอีก ทำงานแบบนี้น่าสนุกดีออก"

"มึงชอบพวกของหวานก็ปกติแหละที่มึงจะชอบร้านแบบนี้ จริงมั้ยล่ะ"

"เออ ไม่เถียงหรอกน่า"

เมื่อสายตาผมเหลือบไปเห็นไอ้แทมที่กำลังยกถาดขนมอยู่ไม่ไกลมากนักจากนอกตัวร้าน ผมจึงรีบลุกขึ้นก่อนที่จะเดินเข้าไปช่วยมันถือมา

"แทมเดี๋ยวกูช่วย"

"พี่ผมยกไปให้ได้ ไม่ต้องหรอก"

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูช่วยยก"

"ถือจานนี้ก็พอแล้วพี่อ่ะ"

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบจานขนมเค้กขึ้นมาแล้วเดินตามมันไปแต่โดยดี ไม่กี่นาทีต่อมาขนมเกือบแทบทุกชนิดก็จัดมาวางที่โต๊ะเรื่อยๆจนผมต้องร้องห้ามไอ้แทมให้พอได้แล้ว

"พอแล้วๆ แค่นี้พวกกูก็อิ่มแล้วเนี่ย กลัวแม่มึงขายขาดทุนอ่ะ"

"ปีใหม่น่ะพี่แม่ผมเค้าใจดี อยากเลี้ยงและก็ให้ลองชิมด้วย"

"อืม แต่พอแล้วนะกูเกรงใจแต่เค้กนี่อร่อยมากๆเลย อย่างอื่นด้วย"

"ฮะๆๆ จริงหรอพี่ แม่ผมดีใจแย่มีคนออกปากพูดซะขนาดนี้"

ไอ้แทมยกยิ้มทันทีพร้อมกับถามคำถามเช่นเดียวกันกับเพื่อนที่เหลืออีกสามหน่อ พวกมันก็พร้อมตอบเป็นเสียงเดียวกันซะหมดจดจริงๆว่าฝีมือขนมเค้กร้านแม่ไอ้แทมอร่อยสุดๆ

เวลาร่วงเลยไปจนคํ่าพวกเราทั้งห้าคนก็ยังคงนั่งคุยและเล่นกันไปเรื่อยตามประสา พวกเราคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวในชีวิตกันเล็กๆน้อยๆโดยเฉพาะไอ้แทม ที่ดูจะเป็นหน้าใหม่ที่พวกผมเองพึ่งรู้จักแต่ก็เริ่มสนิทกันโอกาสนี้เลยได้โอกาสถามเรื่องส่วนตัวมันบ้าง

"จริงหรอวะแทมที่พ่อมึงเค้าสนับสนุนแต่พี่มึงเรื่องวอลเล่ย์อ่ะ"

"ก็จริงนะพี่ไมล์ ช่วงแรกๆแม่ก็เหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้ท่านก็ไม่ได้อะไรผมแล้วยกเว้นพ่อน่ะพี่"

"อยากทำอะไรมึงทำเลยเว้ยไม่ต้องไปสนว่าใครจะวิจารณ์มึง อยากทำไรทำๆไปเถอะ"

"พี่มึงนี่หน้าตายังไงเนี่ยมีรูปป้ะ อยากเห็นว่ะ เพื่อคุ้นตอนไปแข่งก่อนหน้านี้"

"ไม่มีหรอกพี่ พี่เค้ามาๆไปๆอยู่แต่กับโรงเรียนไปซ้อมวอลเล่ย์ เลยได้เจอกันน้อย"

"พี่มึงอยู่โรงเรียนไหนวะ?"

"เอ่อ...ผมไม่ถึงสนิทกับพี่ผมมากขนาดโรงเรียนผมยังจำไม่ได้เลยว่าเค้าเรียนไหน"

"โห่...พี่มึงนี่จริงจังน่าดูเนอะ"

"ฮ่ะๆๆ นิดนึงอ่ะพี่เทล"

นี่ก็อาจจะเป็นความสัมพันธ์ที่อาจจะห่างเหินกันไปไกลสักหน่อย แต่ดูแล้วแทมมันก็โอเคดีที่ได้อยู่กับแม่มันและมีกิจการเล็กๆเปิดร้านขนมเป็นของตัวเอง ต่างจากผมที่ทั้งพ่อและแม่ท่านก็มีงานเดินสายตลอดเลยทำให้เจอกันไม่ค่อยบ่อยมากนัก

แต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้ผมก็มีผู้ปกครองที่เป็นได้ทั้งพ่อและผัวในเวลาเดียวกันเลยเชียวล่ะ ว่าแล้วก็คิดถึงพี่แม่งขึ้นมาเลยหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความไปหาแต่ก็ยังไม่อ่าน จนกระทั่งผมรอสักพักก็ต้องหันควับเมื่อมีแรงสกิดจนผมแทบจะตะโกนด่าเพราะตกใจ

"ไอ้เจ!ๆ ดูนี่!"

"เห้ย! กูตกใจหมดเลยไอ้เชี่ยซี!"

"เออ มาดูก่อนเถอะไอ้หอก นี่ๆพวกมึงการแข่งวันนี้เว้ย"

การสุมหัวเริ่มเกิดบึ้นทันที ทุกสายตาจับจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ไอ้ซีโออย่างสงสัยก่อนที่จะถูกเฉลยอย่างทันตาเห็น

"มีไรวะไอ้ซี ใครได้เข้ารอบวะ"

"หึ จะรอดไปไหนล่ะท่าไม่ใช่ทีมนี้!..."

"เอ็ม.แมนเตอร์"













ติดตามตอนต่อไป


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}