@Alicorn

รับฟังคำติของรีดเดอร์ทุกคนนะคะ 1 เม้น = 1 ล้านกำลังใจ💓💓 @Alicorn🦄

บทที่ 4. ลวนลาม

ชื่อตอน : บทที่ 4. ลวนลาม

คำค้น : รักแลกเลว,ซอล,คิง,@Alicorn

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2562 19:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4. ลวนลาม
แบบอักษร

​Bad of love : รักแลกเลว 

Episode 4 ลวนลาม

. . .

จากวันผันเปลี่ยนเป็นเดือน ทุกอย่างยังเหมือนเดิมสำหรับมัธยมสี่ของกุญแจซอล ทุกเช้าเธอจะออกมารอรถเมล์พร้อมกับคิง และมาโรงเรียนด้วยกันตลอด แปลกไปนิดหน่อยก็ตรงเวลากลับบ้าน จากปกติจะกลับพร้อมคิงทุกวัน แต่เดี๋ยวนี้เริ่มไม่ค่อยได้กลับพร้อมกัน

ซ้อมบอล

นั่นเป็นเหตุผลของคิงที่ไม่ได้กลับบ้านพร้อมกุญแจซอล

"วันนี้ซอลบอลหรือป่าวคิง?" กุญแจซอลเอียงคอถามคนข้างๆที่กำลังลอกการบ้านเธออยู่

"เอ่อ... ซอล.." คิงเงยหน้าจากสมุดมาทำหน้าเลิ่กลักใส่กุญแจซอล และสิ่งที่คิงได้กลับไปก็คือแววตาใสไร้เดียงสาของซอลตามเดิม

" ? "

"อืมมม ว่าง.. ขอโทษนะซอลที่ไม่คอยมีเวลาให้เลย เดี๋ยววันนี้เราไปกินติมข้างโรงเรียนเก่าเรากัน" คิงยิ้มบางๆให้ร่างเล็กตรงหน้า พลางยื้นมือไปยีหัวหล่อนเบาๆ

การกระทำที่คิงชอบทำกับซอลบ่อยๆ ตั้งแต่สมัยมัธยมต้นยันปัจจุบัน การกระทำที่แสดงให้เห็นถึงความเอ็นดู

"จริงๆนะ!"

"จริงเด่ะะะ คิงไม่เคยโกหกซอลสักหน่อย" 

ปากรูปกระจับเอ่ยตอบแค่นั้น ซอลจึงได้แต่ยิ้มบางให้กับคิงอีกที ใบหน้าคมถึงได้ก้มลงมองสมุดหนังสือตามเดิม เพื่อลอกการบ้านกุญแจซอลต่อ

สาวเจ้าเลยได้แค่มองทุกการกระทำของคิงไว้ไม่ละสายตา




หลังเลิกเรียน ตามเดิมของซอลที่จะเดินลัดเลาะริมฟุตบาทไปยังป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน แต่ที่แปลกไปคือข้างกายมีคนตัวสูงอย่างคิงเดินเคียงกายมาด้วย

แถมอุ้งมือของหล่อนก็ถูกมือหนาจับกุมไปอีกต่างหาก

"เมื่อกี้โทรคุยกับรุ่นพี่หรอ? ว่าจะไม่ซ้อมบอล?" ฝีเท้ายังคงก้าวไปด้านหน้าเรื่อยๆ แต่คนตัวเล็กอย่างกุญแจซอลก็มีคำถามชวนคิงคุยอยู่เรื่อยๆเช่นกัน

"หื้ม? รุ่นพี่อะไรหรอ?" คิงหันมาถามแบบงงๆ ในเมื่อเขายังไม่ได้คุยกับรุ่นพี่ที่ซ้อมบอลเลยสักคน

"อ้าว เมื่อกี้ซอลเห็นคิงคุยโทรศัพท์อยู่ตรงหินอ่อนใต้ตึกนี่นา? ก่อนที่ซอลจะเดินเข้าไปหาน่ะ คิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวน๊าาา รุ่นพี่คงไม่ดุละซิ?" กุญแจซอลยิ้มร่า 

อันที่จริงไม่ได้ตั้งใจจะแอบมองหร๊อกก! หล่อนก็แค่ไม่อยากเข้าไปกวนคิงเท่านั้นแหละ

"ซอลเห็นเหรอ!? ได้ยินว่าอะไรบ้าง?" ต่างกับคิงแฮะ ร่างสูงรีบหันหน้ามาประจันหน้ากับหล่อนทันที และฉายแววตากังวลออกมาให้หล่อนเห็น

"อือออ เห็นสิทำไมจะไม่เห็น คิงพูดไปด้วยยิ้มไปด้วย... เอ๋? หรือคิงคุยกับผู้หญิง?" กุญแจซอลที่เห็นคนข้างๆทำแววตากังวลใส่ก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งสักหน่อย ทั้งที่ความจริงหล่อนไม่ได้คิดแบบที่พูดสักนิด

"โอ๊ะ! ไม่นะซอล!! ไม่ได้คุยนะ" แต่เหมือนคำพูดของซอลจะไปสะกิดบางอย่างของคิงอยู่

ภายในใจเต้นตุบตับตื่นเต้นกับคำพูดของซอลอย่างบอกไม่ถูก คิงกำลังกังวลจริงๆอย่างที่แววตาเคยแสดงออกมา

"คิงจะตกใจทำไมเล่าา ซอลแค่หยอกเล่นเอง ก็ซอลเห็นคิงเป็นแบบนั้นจริงๆง๊ะะ?" กับประโยคนี้ของซอล คิงถึงได้หายใจพรวดออกมาอย่างโล่งอก พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะแก้เก้อ

"อะ อ่อ ฮ่าๆ ใช่แล้วละ คิงคุยกับรุ่นพี่เขาน่ะ รุ่นพี่เขาแซวว่าคิงติดแฟน คิงเลยแอบเขินหน่อยๆ ฮะๆ" 

"เหรออออ~~ แล้วพี่เขาไม่ด่าใช่ป่าว?" 

จบประโยคนี้สองคนก็มาอยู่หน้าป้ายรถเมล์เป็นอันเรียบร้อย ก่อนที่กุญแจซอลจะหย่อนตัวนั่งลงบนม้ายาวที่ป้ายรถเมล์จัดขึ้น

"ไม่ด่า ถึงด่าก็ยอม.. ก็คิงติดแฟนจริงๆนี่นาา แฟนคิงน่ารักขนาดนี้ ฟ่อดดดดด~" ไม่พูดเปล่า แต่คิงยังถือโอกาส ฉกหอมแก้มกุญแจซอลต่อหน้าคนตั้งหลายคนอีกต่างหาก

"คิง!!"

ใบหน้าหวานเริ่มแดงระเรื่อยขึ้นมา สอดส่องสายตาไปรอบๆแทนความเขินอาย บวกกับอยากรู้ว่ามีใครเห็นบ้าง

แน่นอน..

คนอื่นกำลังล้อเธออยู่ ล้อเธอด้วยการยิ้มให้เธอบอกให้รู้ว่าพวกเขานั้นเห็น เห็นที่คิงหอมแก้มซอล

ในขณะที่ซอลแทบแทรกแผ่นดินหนีความเขินอายแต่ โชคก็เข้าข้างอยู่สักหน่อยเมื่อรถเมล์เคลื่อนมาจอดตรงหน้าของพวกเขาพอดี

"ระ รีบขึ้นเถอะ" กุญแจซอลกระตุกแขนคิงเบาๆให้เดินตามขึ้นไปบนรถ ขืนนั่งอยู่ตรงนี้นานๆก็มีแต่คนมองแล้วส่งสายตาแซวๆมาให้แน่นอน

รถเมล์คันเดิมที่นั่งเป็นประจำทุกวัน วันนี้คนนั่งเต็มเอี๊ยดจนต้องแทรกกัน หาจุดยืนของตัวเองให้ได้ แม้พื้นที่ภายในรถทั้งคันแทบจะไม่มีที่ว่างแล้ว แต่คนขับก็ยังคงจอดรับผู้โดยสารเรื่อยๆโดยไม่ดูพื้นที่ในรถสักนิด

คนนึ่งก็เท่ากับแปดบาท ถ้ารับมากเท่าไรก็จะได้เงินมากเท่านั้น คนขับคงคิดเพียงเท่านี้จริงๆ

มันจะไม่เป็นอะไรเลย ถ้าไม่มีชายวัยกลางคนมายืนเบียดเสียดกับกุญแจซอล ถ้าเพียงแค่ยืนเท่านั้นคงไม่มีปัญหาแน่ๆ แต่ทว่า

เจตนาของชายคนนี้ไม่ได้เพียงแค่ยืนเบียดกันกับกุญแจซอล แต่เขายังหาโอกาสที่จะจับส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายเธออีก ถึงแม้จังหวะนี้จะไม่ได้จับส่วนใด แต่เขาก็เลือดที่จะลวนลามด้วยสายตาอยู่ดี

กุญแจซอลยืนแน่นิ่งไม่ขยับหนีไปไหน ด้วยกลัวว่าจะไปเหยียบเท้าคนอื่นหรือไปชนคนอื่นสาวเจ้าจึงได้แค่ยืนแน่นิ่งโดยกุมมือคิงไว้เท่านั้น

ต่างกันกลับร่างสูงอย่างคิง เขารู้ดีว่าชายคนนี้กำลังลวนลามเธอด้วยสายตา และเขาจะไม่หืออืออะไรเลย ถ้าคนที่ชายวัยกลางคนกำลังใช้สายตาลวมลามอยู่นั่นไม่ใช่แฟนเขา

"นี่พี่!"

มือหนาออกแรงกระตุกมือกุญแจซอลแรงๆจนเธอเซเข้าหาตัวคิงเอง แขนแกร่งจัดการโอบรัดเอวกุญแจซอลทันทีที่กุญแจซอลเซเข้าหาตัวเขา อีกทั้งยังมองหน้าหาเรื่องคนเจตนาไม่ดีอย่างชายแปลกหน้าคนนี้ด้วย

"............"

กุญแจซอลนิ่งเงียบแต่ก็เลือกที่จะอยู่ในอ้อมกอดของคิงแบบนิ่งๆแล้วมองสถานะการณ์ ที่คิงกำลังจะทำต่อไป

"ลุงมองอะไรเธอครับ?" คิงเลือกใช้คำถามที่ยียวนกวนประสาทพอสมควรกับชายคนแปลกหน้า แถมยังชักสีหน้าไม่พอใจใส่เขาอีกด้วย

คนระแวกนั่นต่างพากันหันหน้ามามองเป็นตาเดียว จนชายคนแปลกหน้าต้องเลือกที่จะลงในป้ายหน้า

ถ้าอยู่ต่อก็มีแต่เจอสายตาของคนรอบข้างจิกกัดแน่นอน

ในสังคมไทย คนประเภทนี้จะถูกเหยียดเป็นอย่างมาก เพราะฉะนั้นหากยังหน้าด้านอยู่ต่อก็คงต้องทนรับสายตาจ้องมองจากคนอื่นอยู่ตลอดแน่  เขาถึงได้เลือกลงทันทีในป้ายหน้าที่กำลังมาถึง

"เขายังไม่ได้แตะตัวหนูใช่ไหมลูก?" ทันทีที่คนแปลกหน้าคนนั้นลงพ้นจากรถไป ยายวัยหกสิบกว่าที่นั่งมองสถานการณ์อยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาถามกุญแจซอล

"ยะ ยังค่ะ" ซึ่งเธอเองก็รีบส่ายหัวปฏิเสธ

ตลอดระยะทางหล่อนเองก็อยู่ในอ้อมกอดของคิงเสมอจวบจนถึงป้ายที่หล่อนต้องลงนั่นแหละ คิงถึงได้ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ

"ไอ้บ้านั่น! มันมองซอลอะเห็นไหม!? มันลวนลามซอลด้วยสายตาเห็นหรือป่าว!?" แน่นอนว่าพอลงจากรถได้คิงก็หันไปใส่คำถามกับซอลทันที

"เห็น..." 

"แล้วทำไมซอลถึงยืนนิ่งไม่ตอบโต้อะไรเขาแบบนั้น!?" คิงดุร่างเล็กอย่างซอลเบาๆ อยู่ริมถนน กุญแจซอลเอง หล่อนก็ก้มหน้างุนไม่ยอมสบตากับคิง

"ซอลชินแล้ว.." แล้วเลือกเอ่ยประโยคนี้ออกมาเบาๆ แต่ทำคนฟังตาลุกวาว

"อะไรนะ!!?"

".........."

"ซอลตอบคิงก่อน!" เมื่อเห็นว่าสาวเจ้าไม่ตอบ เอาแต่ก้มหน้า คิงถึงได้เอ็ดเธอเสียงดัง แล้วเหมือนจะได้ผล เมื่อซอลยอมเงยหน้าขึ้นมาตอบ

"ซอลโดนทุกวันอยู่แล้ว ตั้งแต่ที่ซอลกลับบ้านคนเดียวแบบนี้..." 

" ! "

คิงนิ่งไปอึดใจนึ่ง นึกโทษตัวเองที่ปล่อยให้เธอกลับบ้านคนเดียวจนเธอต้องโดยลวนลามแบบนี้ เป็นเพราะเขามัวสนใจเรื่องอื่นมากกว่าซอลไง

"ไม่เป็นไรหรอกน่าคิง เขาไม่ทำอะไรหรอก" หล่อนฝืนยิ้มให้คิงเพื่อไม่ให้คนรักของตัวเองไม่สบายใจ

แต่รอยยิ้มแบบนี้ แน่นอนว่าคิงมองออกอยู่แล้วว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ถูกฝืนให้ยิ้ม

"ไม่จริงซอล ต้องมีคนเคยทำมากกว่ามอง" คิงสบตาซอลอย่างจับผิด คบกันมาตั้งนานทำไมเรื่องแค่นี้จะไม่รู้ว่าเธอโกหก

ในขณะที่กุญแจซอลเองทำหน้าเลิ่กลักนิดหน่อยแล้วส่ายหัวรัวๆเป็นการปฏิเสธ พลางหุบสายตาลงต่ำไม่มองหน้าคิง

"ไม่นะ ไม่มีใครทำอะไรคิงไม่ต้องห่วง"

"ซอลอย่าโกหกคิง!" 

"คิง..."

"กุญแจซอล ถ้าไม่ตอบก็จะได้ยืนอยู่ตรงนี้นี่แหละไม่ต้องกินแล้วไอติม!" เขาเรียกชื่อเธอแบบเต็มยศบงบอกให้รู้ว่าคิงนั้นจริงจังมากแค่ไหนในตอนนี้ 

กุญแจซอล....

เหตุนี้เธอถึงได้ตอบคิงไปตามตรงแบบไม่ปกปิด

"พวกเขา.. จับบั้นท้ายของซอล..." ตอบไปแล้ว เธอตอบไปแล้ว!

ที่จริงเธอไม่ได้อยากบอกคิงเรื่องนี้สักนิดเพราะไม่อยากให้คิงไม่สบายใจ แต่โดนเค้นความขนาดนี้เธอไม่มีทางเลือก เธอเลยต้องตอบ

"แม่งเอ้ยยยย!!!" กุญแจซอลเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรงดิ่ง หลังจากคิงขยี้หัวตัวเองแรงๆระบายความไม่พอใจ

ไม่พอใจที่มีคนมาลวนลามคนรักของเขา!!!

"ฟู่วววว~ คิงขอโทษ ต่อจากนี้คิงจะไม่ให้ใครมาลวนลามซอลอีก" 

พูดจบก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเอ่ยคำขอโทษกับซอล เขาน่าจะดูแลเธอดีกว่านี้ กุญแจซอลคือสิ่งล้ำค่าสำหรับเขา คิงรักซอลจริงๆ

"มานี่" พลางดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดแล้วหอมหัวเธอเบาๆไปทีนึ่งเพื่อเป็นการปลอบ

. . .

#จบตอน

ป๊าดด~คิงพ่อเทพบุตร😂😂 555555555555555555555555555 อิอิ

1 เม้น = 1 ล้านกำลังใจ💓

@Alicorn🦄

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น